Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 września 2025 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 98/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił J. P. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Sąd na skutek oczywistej omyłki podczas sporządzania uzasadnienia postanowienia błędnie zapisał datę końcową zwolnienia lekarskiego wnioskodawczyni oraz nieprawidłowo określił przedmiot uchybionego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.).
Jednocześnie, zgodnie z art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał.
W utrwalonym już stanowisku judykatury przyjmuje się, że za błąd pisarski uważa się widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei błąd rachunkowy polega na pomyłce w wykonaniu działania matematycznego.
Nie ulega wątpliwości, że sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji, jak i w uzasadnieniu orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 260/10).
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w sporządzonym uzasadnieniu postanowienia rzeczywiście Sąd błędnie podał, iż uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że na zwolnieniu lekarskim przebywała do dnia 23 marca 2025 r., a ponadto, że wydane postanowienie dotyczyło odmowy przywrócenia terminu do sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku.
Podkreślenia wymaga jednak, że wymienione błędy noszą charakter oczywistego błędu pisarskiego, co potwierdza analiza treści przedmiotowego postanowienia. Z dalszych rozważań zawartych w uzasadnieniu postanowienia, jak i załączonych do wniosku kopii zaświadczeń lekarskich wynika bowiem, że skarżąca przybywała na zwolnieniu lekarskim do dnia 23 marca 2026 r., czego Sąd miał pełną świadomość i czemu dał wyraz w treści uzasadnienia. Z całości przedstawionych okoliczności faktycznych, a także dalszych rozważań wynika bowiem jednoznacznie, że uzasadnienie odnosi się do wydarzeń z 2026 r., a nie 2025 r. Opisana omyłka wystąpiła w jednym miejscu i ma charakter oczywisty. Podobna sytuacja ma miejsce w końcowym fragmencie uzasadnienia postanowienia, albowiem zarówno z sentencji postanowienia, jak i z treści pozostałej części uzasadnienia wynika w sposób oczywisty, że postanowienie wydane zostało w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Sąd wyraźnie opisał w części faktycznej uzasadnienia postanowienia, jakiego braku formalnego dotyczy wniosek o przywrócenie terminu, zawarł też prawidłowy zapis rozstrzygnięcia w sentencji postanowienia.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.