Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego za świadczenie nienależnie pobrane oraz jego zwrotu, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wstrzymanie naliczania odsetek.
Decyzja organu pierwszej instancji - Prezydenta Miasta z dnia 1 marca 2021 r. ustalała, że świadczenie z funduszu alimentacyjnego przyznane na osobę uprawnioną K. W., pobrane od 1 maja 2017 r. do 30 września 2019 r. w łącznej kwocie 14.306,67 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym oraz orzekała o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wypłaconego K. W. w łącznej kwocie 14.306,67 zł wraz z odsetkami za opóźnienie.
Wskazaną decyzją z dnia 25 sierpnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej kwoty 14.306,67 zł i w tym zakresie orzekło o kwocie w wysokości 14.006,67 zł.
Na rozprawie w dniu 29 września 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniosła o zmianę powyższego postanowienia argumentując, że upłynęło już dużo czasu, a skarżący skorzystał jedynie z prawa wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie z prawa wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2022 r. nie mógł być uwzględniony.
Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3 (a takim było postanowienie z dnia 1 lutego 2022 r.), sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
W niniejszej sprawie do zmiany okoliczności nie doszło.
Jak wskazano już w postanowieniu z dnia 1 lutego 2022 r., jedynym przepisem ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozwalającym sądowi administracyjnemu na wydanie postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu jest przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przyczyną odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie naliczania odsetek od kwoty określonej w kwestionowanych decyzjach był fakt, że sposób działania sądu administracyjnego oraz okoliczności determinujące to działanie określone są wprost w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie naliczania odsetek powołał się na art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz.U. z 2021r., poz. 877 ze zm.), który przewiduje sposób działania nie sądu administracyjnego, a organu właściwego wierzyciela, który to organ może - na wniosek dłużnika alimentacyjnego - umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.
Wniosek taki rozstrzyga organ po rozpatrzeniu sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego, czyli okoliczności odmiennych od przesłanek uwzględnienia przez sąd administracyjny wniosku strony skarżącej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucji umorzenia należności wraz z odsetkami, określonej w/w przepisem, nie można przenosić na grunt ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dodać należy, że skarżący nie jest też w niniejszej sprawie "dłużnikiem alimentacyjnym", bowiem - zgodnie z definicją ustawową, zawartą w art. 2 pkt 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dłużnik alimentacyjny to osoba zobowiązana do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja okazała się bezskuteczna. Taką osobą w niniejszej sprawie skarżący nie jest.
W art. 23 ust. 8 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ustawodawca wskazuje natomiast wyraźnie, że to organ właściwy wierzyciela, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.
Jest to zatem odrębna instytucja od wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny na mocy przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stwierdzić wobec powyższego należy, że wstrzymanie "wykonania" zaskarżonego aktu na podstawie art. 61§ 3 p.p.s.a. nie obejmuje wstrzymania "naliczania" odsetek od kwoty, do zwrotu której skarżący został zobligowany zaskarżoną decyzją.
W tym stanie rzeczy nie zaszły przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżącego o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2022 r.
Nadmienić też należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 grudnia 2021 r. uwzględnił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.