Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 czerwca 2013 r. wydaną z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. ustalono K. M. opłatę za pobyt dziecka K. M. w rodzinie zastępczej.
Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona ww. w dniu 24 czerwca 2013 r. w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267).
W dniu 9 lipca 2013 r. do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. wpłynęło złożone osobiście odwołanie K. M. Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. ww. odwołanie wraz z aktami sprawy zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Postanowieniem z dnia 9 września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 2 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) oraz art. 17 pkt 1, art. 127 § 2, art. 129 § 2 i art. 134 k.p.a. stwierdziło wniesienie odwołania z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy wskazując na doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w dniu 24 czerwca 2013 r. podniósł, że odwołanie zostało przez K. M. wniesione w dniu 9 lipca 2013 r., a więc już po upływie ustawowego 14 – dniowego terminu. Jednocześnie organ podał, że odwołujący nie wnioskował o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W tym stanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobligowane było stwierdzić wniesienie odwołania z uchybieniem terminu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. M. kwestionując wydane postanowienie wskazał, że stara się pomagać synowi w zależności od aktualnych możliwości finansowych. Skarżący wskazał ponadto, że jego obecna sytuacja finansowa jest bardzo trudna, gdyż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów.
Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego.
Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, iż kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Postanowienie to wydano m.in. w oparciu o art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej w skrócie "k.p.a."), zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przy czym postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Sąd zwraca uwagę, iż w fazie wstępnej każdego postępowania odwoławczego zadaniem organu odwoławczego jest ustalenie czy odwołanie jest generalnie dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Ww. niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym.
Niedopuszczalność przedmiotowa ma miejsce w sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia oraz wyłączenia przez obowiązujące przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Z kolei niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę pozbawioną legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych (zob.: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 502 i n.).
Z kolei uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność i w rezultacie ostateczność decyzji.
Organ odwoławczy jest zaś zobligowany do zbadania w fazie wstępnej postępowania odwoławczego czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Przyjmuje się przy tym, iż uchybienie terminu jest okolicznością w pełni obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu zgodnie z bezwzględnie obowiązującą normą prawną art. 134 k.p.a. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy w żaden sposób od uznania organu odwoławczego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, iż w toku postępowania administracyjnego organ wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia podniesiono wprost, iż odwołanie wniesione zostało w dniu 9 lipca 2013r. Zostało ono złożone osobiście, czego skarżący nie zaprzecza. Nadto jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu 6 lutego 2014r. "wnosząc osobiście odwołanie do organu, został poinformowany w siedzibie organu, że wniesienie odwołania dzień po terminie nie powinno mieć dla niego negatywnych skutków".
Nie ulega wątpliwości, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14 -dniowego ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Termin ten upłynął w dniu 8 lipca 2013 r. bowiem decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu w dniu 24 czerwca 2013 r.
W świetle akt sprawy nie budzi również wątpliwości, że K. M. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Tym samym zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.