Uzasadnienie
Skargą z [...] r. pełnomocnik "A" Sp. z o.o. w R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. określającą zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2007 r. do grudnia 2007 r.
Pismem [...] r. pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji. Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik podniósł szereg argumentów dotyczących wadliwości wydanych decyzji. Zdaniem pełnomocnika istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że decyzje zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego przez sąd administracyjny, a obecna egzekucja na ich podstawie może doprowadzić skarżącą spółkę do upadłości. Do uzasadnienia wniosku dołączono także kopię dokumentów finansowych za 2012 r. potwierdzających iż strona pomimo znacznych obrotów ani zyski Spółki ani zgromadzone przez nią środki nie są znaczne. Zdaniem pełnomocnika strony zestawienie bilansu i kwoty podlegającej egzekucji z zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zaprzestania działalności, zwolnienie pracowników i ogłoszenie upadłości.
Pełnomocnik we wniosku wskazał też na przykłady innych spółek, które przez egzekucje zobowiązań podatkowych wynikających z błędnych decyzji podatkowych zostały doprowadzone do upadłości, a następnie Skarb Państwa zmuszony był wypłacić milionowe odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (..).
Na wstępie należy zaznaczyć, że z powyższej regulacji wynika, że Sąd, badając kwestię wpadkową wstrzymania wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie może poddać ocenie, czy to rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Ocena taka zostanie dokonana przez Sąd w wyroku. W dalszych rozważaniach pominięta zostanie zatem argumentacja wskazująca na wadliwość zaskarżonej decyzji
Jak wprost wynika z art. 61 § 1 p.p.s.a zasadą jest wykonalność zaskarżonego aktu pomimo wniesienia skargi do Sądu. Samo natomiast niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie wiąże się z obowiązkiem zapewnienia stronie skarżącej ochrony tymczasowej a jedynie kreuje takie uprawnienie dla Sądu (co wiąże się ze sformułowaniem "Sąd może"), który dokonuje indywidualnej oceny konkretnej sprawy.
Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04,, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Sąd w pełni zgadza się z takim rozumieniem pojęcia znacznej szkody jako ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Zatem w ocenie Sądu, w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik nie wskazał takich okoliczności, które świadczyłyby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Podkreślić należy, że okoliczności podane przez stronę stanowią naturalne następstwa wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie argumentów pełnomocnika strony, oznaczałoby w istocie uznanie, że zawsze powinno być wstrzymywane wykonanie decyzji określających zobowiązania podatkowe, które znacznie przekraczają dochody strony. Zapłata tak wysokiego zobowiązania podatkowego zazwyczaj będzie prowadzić do zadłużenia lub nawet konieczności zakończenia działalności. Przyznawanie ochrony tymczasowej na podstawie argumentu jakim jest zagrożenie upadłością, w oczywisty sposób kłóci się z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 p.p.s.a.
Ponadto, jak zauważyła strona skarżąca wskazując na przypadki firm, które upadły w wyniku błędnych decyzji organów podatkowych, ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zasądzeniem odszkodowania od Skarbu Państwa. Fakt ten świadczy w istocie o odwracalności skutków wykonania zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie uwzględnił wniosku i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.