Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. uznające za nieuzasadnione zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta R. w sprawie przekazania skargi na decyzję Prezydenta Miasta R. W datowanej na dzień [...] r. odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., odtąd p.p.s.a.) sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę jeśli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie zaskarżono postanowienie organu wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), tj. w wyniku złożenia przez stronę zażalenia na bezczynność organu I instancji. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym przysługuje skarga do sądu administracyjnego w razie spełnienia przezeń jednego z trzech warunków. Musi to być postanowienie kończące postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty lub też wydane w toku sprawy, pod warunkiem, że służy na nie zażalenie. Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie spełnia żadnego z tych warunków. Nie kończy ono postępowania, jedynie wyznacza nowy termin załatwienia sprawy, jak również nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie przysługuje na nie zażalenie, gdyż zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie zażalenie służy stronie tylko wtedy gdy kodeks tak stanowi.
Oznacza to, że musi istnieć szczególnie upoważnienie do wniesienia zażalenia wynikające z przedmiotowego przepisu kodeksu. Wspomniany wyżej art. 37 § 2 k.p.a. nie zawiera takiego uregulowania co oznacza, że zażalenie na wydane w tym trybie postanowienie jest niedopuszczalne a tym samym niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego.
Niezależnie od powyższego Sąd zwraca uwagę, że w sprawie zachodzi inna przesłanka odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że pismem z dnia [...] r., doręczonym [...] r. podpisany pod skargą pełnomocnik skarżącej J. C. został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W zakreślonym terminie nadesłane zostało pełnomocnictwo, z którego nie wynikało umocowanie do występowania przez ww. pełnomocnika przed jakimkolwiek sądem. Oznacza to, że brak skargi polegający na nienależytym umocowaniu osoby podpisanej pod skargą nie został uzupełniony w sposób prawidłowy.
Kierując się powyższym na podstawie wyżej wskazanych przepisów i przy zastosowaniu art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.