Uzasadnienie
W przedmiotowej sprawie zawiadomienie z dnia [...] o terminie wyznaczonej rozprawy strona skarżąca odebrała osobiście dnia [...], jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
W zawiadomieniu tym Sąd pouczył stronę między innymi, że sentencji wyroku ogłoszonego na rozprawie nie doręcza się stronom nieobecnym na rozprawie i że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, a także, że złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną (pkt 2 i 3 pouczenia dołączonego do zawiadomienia).
W piśmie z dnia [...] strona podnosiła argumenty na poparcie swojego stanowiska prezentowanego w sprawie. Pismo to zostało podpisane przez stronę skarżącą, sporządzone w B. i nadane w Urzędzie Pocztowym w K. Na rozprawę wyznaczoną na dzień 10 grudnia 2009 r. strona nie stawiła się. Sąd wyrokiem zapadłym tego dnia oddalił skargę.
W piśmie z dnia [...] strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Do pisma dołączyła stosowny wniosek. W uzasadnieniu wskazała, że nie z własnej winy nie zachowała terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zauważyła, że przebywała za granicą w Czeskiej Republice, gdzie jest stale zatrudniona, tracąc kontakt fizyczny i telefoniczny z domem rodzinnym z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Dalej wskazała, że do miejsca zamieszkania przybyła dopiero w dniu [...] składając w terminie 7 dni, licząc od tego dnia, wniosek o przywrócenie stosownego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu winno być wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu Sąd jest zobowiązany zwrócić uwagę, czy wniosek ten wpłynął w terminie, gdyż jeśli nie, wniosek należy odrzucić nie rozpatrując go merytorycznie, co wynika z art. 88 P.p.s.a. Przyjmuje się, że fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku. Sąd nie ma prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej, a nie w innej dacie. Jeśli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. został zachowany, sąd winien wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. (zob. B.Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, komentarz do art. 88 P.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę twierdzenie skarżącego, że przyczyna uchybienia terminu ustała z momentem powrotu do kraju dnia [...] oraz okoliczność faktyczną, że wniosek o przywrócenie terminy został nadany w urzędzie pocztowym dnia [...] Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony we właściwym terminie.
Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii przywrócenia terminu, w pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że w świetle wyżej wymienionych przepisów nie dochowany termin należy przywrócić, gdy wnioskodawca uprawdopodobni we wniosku, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy. W literaturze i orzecznictwie panuje zgodność, co do tego, że spełnienie tej przesłanki polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy jej ocenie Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (M.Jaśkowska, A.Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego.Komentarz" Kraków 2000, str. 368-370; T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska "Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego" Tom 1, Warszawa 2003, str. 362; wyrok NSA z 4.11.1998 r. III SA 1243/97; postanowienie NSA z 2.10.2002 r. V SA 793/02, Mon. Pr. z 2002 r., Nr 23, str. 1059).
W niniejszej sprawie nie można uznać, że skarżący uprawdopodobnił, że nie ze swojej winy nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia zapadłego wyroku w terminie 7 dni od dnia jego ogłoszenia. Jako przeszkodę skarżący podał okoliczność, że do dnia [...] przebywał za granicą w Republice Czeskiej, gdzie pracował nie mając fizycznego i telefonicznego kontaktu z krajem w szczególności z rodziną.
O obowiązku złożenia w określonym terminie wniosku o uzasadnienie strona widziała, gdyż została pouczona o takiej ewentualności w piśmie zawierającym wezwanie na rozprawę, które odebrała osobiście. Poza tym miała świadomość, że może kontaktować się z Sądem nie tylko osobiści, ale także pisemnie, na dowód czego przesyłała pismo procesowe z dnia [...]. Pismo zostało sporządzone i wysłane w kraju, co oznacza, że strona, mimo pracy za granicą, przebywała w pewnym okresie w kraju. W związku, w ramach toczącego się postępowania sądowego, strona nie dochowała należytej staranności w dbaniu o własne interesy, gdyż mogła telefonicznie uzyskać informację, czy rozprawa zakończyła się wyrokiem i jakie było rozstrzygnięcie, a wniosek o uzasadnienie mogła złożyć pisemnie nawet przesyłając go z za granicy. Strona nie uprawdopodobniła też, że charakter wykonywanej pracy uniemożliwił jej kontakt fizyczny i telefoniczny z krajem.
Nawet, jeśliby przyjąć, że takie przeszkody istniały w czasie, kiedy biegł termin do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, to strona wiedząc o terminie rozprawy i tych trudnościach winna była ustanowić pełnomocnika, chociażby członka rodziny, który byłby umocowany do działania w tym zakresie podejmując stosowne czynności.
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd orzekł jak w sentencji.