Uzasadnienie
H. K. – M. w dniu [...] 2010 r. wniosła za pośrednictwem zaskarżonego organu skargę na czynność Prezydenta Miasta R., który pismem z [...] 2010 r. odmówił zwrotu opłaty skarbowej w kwocie [...] zł uiszczonej przez skarżącą jako opłata od zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Opłata została wniesiona z opóźnieniem, co spowodowało, że pozwolenie wygasło. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, gdyż zawierającej błędne określenie strony przeciwnej (Gmina Miasta R. reprezentowana przez Prezydenta), a także bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, dalej p.p.s.a.) normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej. Kontrolą objęto decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (..) oraz postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4).
Punkt 5 do 7 odnoszą się do kontroli działalności jednostek samorządu terytorialnego i przewidują orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego, akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż prawa miejscowego oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a pkt 8 orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Jak wynika z treści skargi dotyczy ona czynności prezydenta Miasta R. jako reprezentanta Gminy, która zgodnie z zapisem art. 11 ust. 1 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. J. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz.473) pobiera opłatę za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Obowiązek uiszczenia jej ciąży na przedsiębiorcy.
Należy przypomnieć, że pismem z [...] 2010 r. skarżąca zwróciła się po raz drugi o zwrot kwoty [...] zł uiszczonej [...] 2006 r. Pismem z [...] 2010 r. została poinformowana, że Prezydent Miasta R. podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] 2009 r. nr [...], iż wniosek o zwrot opłaty nie może zostać rozpatrzony pozytywnie bo ustawa o wychowaniu w trzeźwości, ani jakakolwiek inna ustawa nie przewiduje takiej możliwości. Podkreślono dodatkowo, że wnioskodawczyni z zezwolenia objętego żądaniem korzystała od [...] do [...] 2006 r., gdyż z tą ostatnią datą została wykreślona z rejestru ewidencji działalności gospodarczej 9 na własny wniosek z [...] 2006 r.).
Następnie pismem z [...] 2010 r. skarżąca wezwała Prezydenta Miasta R. do stwierdzenia bezskuteczności czynności odmowy zwrotu opłaty wniesionej 1 czerwca 2006 r. za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oraz zwrotu opłaty z należnymi odsetkami za zwłokę. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z [...] 2010 r. Prezydent Miasta R. uznał je za bezzasadne. Skargą z [...] 2010 r. pismo to zostało zaskarżone do tutejszego Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). W uzasadnieni podkreślono na uporczywość działania organu i odmawiania zwrotu uiszczonej opłaty, nie przestrzegania procedury z tym związanej, braku decyzji o zwrocie lub odmowie zwrotu opłaty.
Należy przypomnieć, że zgodnie z zapisem art. 50 ustawy p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że jest to skarga i że została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 i 2.p.p.s.a oraz czyni zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawiera wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 p.p.s.a). Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie art. 52 p.p.s.a). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść, po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (§ 4 art. 52 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy pismem z [...] 2010 r. (brak dowodu jego doręczenia) została poinformowany przez Burmistrza Miasta R. o odmowie zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej w kwocie [...],- zł. W piśmie tym nie została pouczony o przysługujących jej środkach zaskarżenia, gdyż pismo to uznano jako informację udzieloną stronie. Mimo to skarżąca wezwała Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe oraz zapis art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a., iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Czyni tak min. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie, niedopuszczalność skargi wynika z braku przedmiotu zaskarżenia określonego w art. 3 § 2 p.p.s.a. i z tej racji Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Zaskarżone pismo nie jest decyzja administracyjna ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Należy wskazać, że skarżąca winna wezwać Prezydenta Miasta R. do rozpatrzenia jej żądania zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 104, art. 220 i art. 227 tej ustawy. Dopiero wydane w tej kwestii rozstrzygnięcie, po wyczerpaniu środków odwoławczych lub bezczynność jego wydania, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa przez jego wydanie będzie podlegało kontroli sądowej. Skierowanie skargi w aktualnym stanie faktycznym jest przedwczesne i niedopuszczalne.
Powyższe rozstrzygniecie nie powoduje niemożności poddania kontroli sądowe prawidłowości czynności podjętej przez zaskarżony organ. Nie posiada powagi rzeczy osądzonej, jaka przysługuje prawomocnym wyrokom, a sąd nie dokonał merytorycznej oceny zasadności skargi. Skarżąca będzie mógł to skutecznie uczynić po wykorzystaniu przysługujących mu uprawnień wskazanych wyżej.