Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. radca prawny Ł. S., działający jako pełnomocnik skarżącego, A. U., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia z dnia [...] r. na pismo Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] r. nr [...] uznane przez stronę za postanowienie.
Na podstawie zarządzenia z [...] r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego egzemplarza. Skarżący złożył podpisany przez siebie egzemplarz skargi w organie odwoławczym (data nadania na poczcie - [...] r.). Organ odwoławczy skierował wyżej wymienione pismo do Sądu w dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art.. 58 1 pkt 3 i § 3ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – odtąd p.p.s.a.), sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę gdy skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie jej braków.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej, będąc prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, złożył co prawda stosowne pismo wraz z podpisanym egzemplarzem skargi, jednak uczynił to adresując pismo na Dyrektora Izby Celnej w K. Tymczasem art. 54 § 1 p.p.s.a. przewiduje obligatoryjne pośrednictwo tegoż organu jedynie w wypadku złożenia skargi do Sądu a nie dalszej korespondencji, w tym uzupełnienia braków formalnych skargi. Została ona skutecznie wniesiona pomimo braku podpisu, co oznacza, że jej podpisany egzemplarz winien być złożony bezpośrednio w Sądzie. A zatem za datę uzupełnienia braków formalnych należy uznać datę nadania przez organ odwoławczy w urzędzie pocztowym pisma zawierającego uzupełnienie braków formalnych, co nastąpiło w dniu [...] r., zatem po bezskutecznym upływie terminu, który nastąpił w dniu [...] r. (wtorek).
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji. Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia jest zwrot uiszczonego wpisu na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.