Uzasadnienie
1 U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia [...] r. nr [...], odmawiającą J.F. (dalej skarżący) prawa do zwolnienia z opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2020 r. do maja 2020r.
W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 31 zq ust.8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.) dalej powoływana jako ustawa o COVID-19.
Organ odwoławczy ustalił, że wnioskiem z [...] r. skarżący zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w C. (dalej jako organ I instancji) o zwolnienie z obowiązku opłacenia składek na obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za okres od marca 2020r. do maja 2020 r. Następstwem czego była ww. decyzja z dnia [...] r. organu I instancji na podstawie art. 31 zq ust.7 ustawy o COVID-19, w zw. z art.83 ust 1 i 4 ustawy o sus. odmawiająca prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne należnych za okres od marca 2020r. do maja 2020 r.
W uzasadnieniu ww. decyzji, organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy o COVID-19, jednym z podstawowych warunków zwolnienia z opłacania składek za okres od marca 2020r. do maja 2020 r. jest przesłanie przez płatnika deklaracji rozliczeniowej wraz z imiennymi raportami miesięcznymi za wnio-skowane okresy nie później niż do 30 czerwca 2020 r.
W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że nie wpłynął do dnia 30 czerwca 2020 r. wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca 2020r. do maja 2020 r. i tym samym organ nie mógł go zwolnić z opłacania z należności z tytułu składek.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezes ZUS wydał [...] r. decyzję którą podtrzymał decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia [...] r. o odmowie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.
W uzasadnieniu wyjaśnił że wniosek o zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek zgodnie z art. 31zq ust. 8 ustawy o COVID-19, wymagał m.in. złożenia deklaracji rozliczeniowych za maj 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020r, czego skarżący nie uczynił do czego był zobowiązany zgodnie z art. 31zq ust. 8 ustawy o COVID-19, w związku z czym organ orzekł jak w sentencji zaskarżonej de-cyzji.
Skarżący w dniu 24 marca 2021 r. złożył za pośrednictwem organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji W skardze do tut. Sądu skarżący, zarzucił nieskuteczność doręczenia w terminie wniosku o zwolnienie z winy organizacji pracy ZUS. Podnosząc, że składał wnioski RDZ i RSPD do skrzynki podawczej.
Organ wniósł o odrzucenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że zwolnienie z obowiązku opłacenia składek za 2020 r. uwarunkowane było złożeniem deklaracji rozliczeniowych w terminie do 30 czerwca 2020 r. Skarżący warunku tego nie spełnił. Nadto organ wskazał, że skargę wniósł skarżący po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy ostateczną decyzję ZUS doręczono 8 lutego 2021 r., co oznacza, że ustawowy termin upłynął 10 marca 2021 r. i nie został dotrzymany, albowiem złożenie skargi nastąpiło [...] r. (vide: data stempla), czyli już po terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Zaskarżoną decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi doręczono skarżącemu w dniu 8 lutego 2021 r. (dowód: potwierdzenie odbioru - akta administracyjne). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem [...] r.
Wobec powyższego złożoną skargę należało odrzucić, albowiem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy wniesiona została po terminie. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, albowiem czynność podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (tak art. 85 ustawy p.p.s.a.). Dlatego też orzeczono jak w sentencji.