Uzasadnienie
Wnosząc skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 17 listopada 2008 r., pełnomocnik skarżącego, będący doradcą podatkowym, przedstawił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, wnioskodawca zwrócił uwagę na problemy finansowe, stanowiące konsekwencję prowadzonego w jego sprawie postępowania podatkowego, stwierdził, że utrzymuje się dzięki pomocy osób bliskich oraz z [...] w wysokości [...] zł. We wniosku nie wskazano żadnego majątku, poza spółdzielczym lokatorskim prawem do lokalu.
Skarżący załączył do wniosku i nadesłał na wezwanie referendarza sądowego dokumenty, które generalnie potwierdzają powyższe oświadczenia, m.in. odpis zeznania podatkowego za [...] r., w którym wykazano jedynie przychód z [...] w kwocie [...] zł, oraz oświadczenia osób udzielających mu pomocy na wyżywienie i opłacenie mieszkania. Jednocześnie pełnomocnik strony wyjaśnił, że w wyznaczonym terminie niemożliwe było dostarczenie zaświadczenia w sprawie zameldowania, formułując obszerny wywód, mający uzasadniać tezę, iż podstawowe znaczenie dowodowe w tym zakresie ma oświadczenie zawarte we wniosku.
Skarżącemu przyznano już prawo pomocy, m.in. postanowieniem z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1662/07 zwolniono go od kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
W ocenie rozpoznającego wniosek w rozpatrywanej sprawie w wystarczającym stopniu wykazano, że powyższa przesłanka zachodzi. Skarżący uzyskuje bowiem stały dochód, jednak jego wysokość jest niewielka i nie pozwala mu nawet na samodzielne utrzymanie się. W konsekwencji podstawowe koszty życiowe pokrywa on jedynie dzięki pomocy innych osób. W takim stanie rzeczy każdy dodatkowy wydatek może spowodować uszczerbek utrzymania koniecznego.
Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.