Uzasadnienie
Zaskarżonym tutaj postanowieniem z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą we W. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] z dnia [...] r.
W podstawie prawnej powołał art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej "Op.") w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.).
Stan sprawy przedstawia się następująco:
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K., na podstawie art. 207 Op. i art. 138 ust. 3 w związku z art. 8 i art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, cofnął Spółce z o. o. "A" z siedzibą we W., zezwolenie nr [...] z dnia [...] r. na urządzanie i prowadzenie w województwie [...] działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej przy wykorzystaniu eksperymentu przez funkcjonariuszy celnych w dniu [...] r. w lokalu Baru "[...]" w M. ustalono, że na znajdujących się tam automatach do gry APEX, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...]; HOT SPOT PLATIN, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...]; HOT SPOT, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] istnieje możliwość rozegrania jednej gry przy stawce do 100 punktów kredytowych (do 10,00 zł) czyli wyższej niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych.
Nadto organ dysponuje opinią z dnia [...] r. sporządzoną przez biegłego sądowego R. R. na potrzeby postępowania karnego – skarbowego. W treści opinii biegły stwierdził, że oprócz możliwości przeprowadzenia gier za stawki wyższe niż dopuszczone przepisami istnieje również uzyskanie wygranej wyższej niż 60.00 zł, czyli przewyższającej wartość określoną w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych.
Z decyzją tą nie zgodziła się Spółka i złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a nadto o zawieszenie postępowania odwoławczego oraz o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, a w szczególności:
- - przeprowadzenie dowodów powołanych w niniejszym odwołaniu oraz we wcześniejszych pismach Skarżącej,
- - przeprowadzenie rozprawy celem wyjaśnienia sprzeczności w materiale dowodowym sprawy oraz zapewnienia Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz wyjaśniania treści lakonicznej opinii biegłego,
- - umożliwienie dokonania oględzin i dopuszczenie przedstawiciela odwołującej oraz wybranego przez nią biegłego do automatów do gier o niskich wygranych zatrzymanych w wyniku przeprowadzenia eksperymentu w dniu [...] r. w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w lokalu o nazwie Bar "[...] " w M. Strona zarzuciła Dyrektorowi Izby Celnej w K. naruszenie:
- - art. 8 i art. 9 w związku z art. 1 akapit pierwszy pkt 1), 3), 4) i 11) Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w związku z § 4, § 5, § 8, i § 10 w związku z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych,
- - art. 120, art. 121 § 1 oraz 208 Op.,
- - art. 2, art. 7 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w związku z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej zawartego w Traktacie z dnia 16 kwietnia 2003 r.
- - zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości: z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-267/03 postępowania karnego przeciwko Larsowi Erikowi Staffanowi Lindbergowi; z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-109/08 Komisja v. Grecji; z dnia 30 kwietnia 1996 r. w sprawie C-194/94 CIA Security International SA v. Signalson SA i Securitel SPRL; z dnia 5 czerwca 2007 r. w sprawie C-170/04 Klas Rosengren i inni v. Riksaklagaren, o z dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-103/88 Fratelli Constanzo SpA vs Comune di Milano; z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie C-62/00 Marks § Spencer pic v. Commissioners of Customs § Excise poprzez zastosowanie przepisu art. 138 ust. 3 w związku z art. 129 ust, 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych i orzeczenie o cofnięciu zezwolenia udzielonego odwołującej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., znak [...], mimo iż z powodu braku uprzedniej notyfikacji przepisy te naruszają wspomniane wyżej przepisy prawa europejskiego oraz Konstytucji i umów międzynarodowych,
- - naruszenie art. 208 § 1 Op. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, mimo iż postępowanie w tej sprawie pozbawione było przedmiotu,
- - naruszenie art. 201 § 1 pkt 2) Op. poprzez brak zawieszenia postępowania i wydanie w sprawie decyzji, mimo zajścia kilku okoliczności stanowiących przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania,
- - naruszenie art. 138 ust. 3 w związku z art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez ich zastosowanie w sprawie mimo, iż:
- - nieziszczenie się przesłanki określonej w art. 138 ust. 3 ustawy, mianowicie mimo braku stwierdzenia, iż automat zakwestionowany w dniu [...] r. umożliwia stosowanie stawki wyższej, niż określona w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych; dowody zebrane w sprawie, a nadto powołane przez odwołującą potwierdzają, iż: automat ten nie narusza przepisu art. 129 ust. 3 ustawy; organ nie przeprowadził jedynego dowodu, który ewentualnie mógłby wykazać, czy automaty naruszają przepis art. 129 ust. 3 ustawy, to jest dowodu z opinii biegłego,
- - naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 Op. poprzez wydanie decyzji, mimo zasygnalizowanego przez odwołującą w toku postępowania braku realnej możliwości i odpowiedniego czasu na ustosunkowanie się do kluczowego dowodu w sprawie jakim była opinia wydana w postępowaniu karno - skarbowym,
- - naruszenie art. 197 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 192, art. 191, art. 188, art. 187 § 1, art. 180 § 1 - w związku z art. 120, art.. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 i § 2 Op. poprzez: zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, mimo iż w sprawie wymagane były wiadomości specjalne; obejście rygorów procesowych przewidzianych w przepisach Ordynacji podatkowej dla przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego poprzez włączenie do akt opinii wydanej w postępowaniu karnym (jako opinii biegłego w niniejszym postępowaniu) i tym samym pozbawienie odwołującej czynnego udziału w tym stadium postępowania, a także pozbawienie jej gwarancji procesowych służących stronie postępowania; brak uwzględnienia wniosków dowodowych odwołującej, oraz nie wydanie w tym przedmiocie postanowienia i brak rzeczowego odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mimo iż zmierzały one do wykazania okoliczności przeciwnych do przyjętych przez organ; orzeczenie na podstawie niepełnego materiału dowodowego, niedostatecznie, niedbale i w szczególności jednostronnie rozpatrzonego; brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, brak ustosunkowania się w decyzji do wszystkich okoliczności i dowodów, w szczególności przyjęcie twierdzenia o niespełnieniu wymogów ustawowych przez automaty do gier (na podstawie "opinii biegłego" zapożyczonej z innego postępowania), któremu zaprzeczają wyniki merytoryczne w pełni aktualnych badań technicznych tych automatów do gier stanowiących dowód w sprawie; brak wskazania w treści uzasadnienia decyzji rzeczowych powodów, dla których niektóre dowody organ pominął; arbitralność i dowolność w doborze materiału dowodowego i w jego ocenie,
- - naruszenie art. 181 § 1 Op. (w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 i § 2 tejże ustawy) poprzez oczywiście błędną jego wykładnię i przyjęcie (w sposób dorozumiany), iż opinia biegłego, o której mowa w tym przepisie (objęta szczególnymi gwarancjami procesowymi wynikającymi m. in. z art. 190 Op.) jest tym samym, co również wymieniony w tymże przepisie w dalszej kolejności materiał zgromadzony w toku postępowania o przestępstwo skarbowe (nie objęty ww. gwarancjami procesowymi) i w konsekwencji bezprawne zastąpienie dowodu z przeprowadzenia opinii biegłego w niniejszej sprawie (jako dowodu na okoliczności wymagające wiadomości specjalnych) "opinią biegłego" przeprowadzoną w toku innego postępowania (pozbawiając tym samym stronę należnych jej ww. gwarancji procesowych i możliwości skutecznej krytyki merytorycznej tejże "opinii biegłego").
W uzasadnieniu Spółka szeroko rozwinęła poszczególne zarzuty oraz stwierdziła, że cyt. "W związku z zasadniczymi wątpliwościami co do podstawy materialno-prawnej rozstrzygnięcia (...), a także w związku z szeregiem szczególnie rażących naruszeń zasady prawdy materialnej, zasady zaufania do organu oraz zasady czynnego udziału strony, mając również na uwadze daleko idące konsekwencje ekonomiczne wydania przez organ administracji wadliwej decyzji (w sposób drastyczny ingerującej w będące w toku interesy oraz prawa nabyte Skarżącej), uznać należy, iż odwołanie niniejsze jest słuszne, konieczne i uzasadnione."
Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze od decyzji nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Organ stwierdził dalej, ze w trakcie prowadzonego postępowania zezwolenie na prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], udzielone decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] z dnia [...] r. wygasło, a zatem zostało wycofane z obrotu prawnego.
Dalej argumentował, że wobec powyższego niemożliwym stało się merytoryczne rozstrzygnięcie postępowania odwoławczego od decyzji nr [...] z dnia [...] r. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 233 § 1 pkt 3) Op. w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ zobowiązany jest wydać decyzję o umorzeniu postępowania.
Organ pouczył przy tym Spółkę, iż od decyzji służy prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Celnej w K. w terminie 14 dni od daty doręczenia. Decyzja została doręczona Spółce w dniu [...] r.(co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru).
Spółka wniosła pismem z dnia [...] r.([...] r. - data nadania w urzędzie pocztowym) do Dyrektora Izby Celnej w K. odwołanie od decyzji. Odwołanie to wpłynęło do organu w dniu [...] r.
Następnie Dyrektor Izby Celnej w K. wydał w dnia [...] r. decyzję nr [...], którą sprostował z urzędu pouczenie zawarte w decyzji nr [...] z dnia [...] r. umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze od decyzji nr [...] z dnia [...] r., wskazując, iż w przypadku uznania decyzji za niezgodną z prawem Stronie służy prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
W podstawie prawnej organ wskazał art. 213 § 2 Op. w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Decyzja została doręczona Spółce w dniu [...] r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru).
Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej sprostował oczywistą pomyłkę pisarską w decyzji z dnia [...] r. umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze. Zostało ono doręczone Spółce w dniu [...] r.
Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej poinformował Spółkę, iż odwołanie z dnia [...] r. zostanie rozpatrzone do [...] r. Postanowienie to również zostało doręczone Spółce w dniu [...] r.
Następnie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia [...] r. wniesionego przez Spółkę od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. znak [...] z dnia [...] r., umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze od decyzji znak [...] z dnia [...] r.
W podstawie prawnej organ wskazał art. 228 § 1 pkt 1 Op. w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że decyzją znak [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K., jako organ pierwszej instancji, cofnął Spółce z o.o. "A" zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. Organ wyjaśnił nadto, iż w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego wyżej wymienione zezwolenie wygasło, w związku z czym z mocy prawa zostało ono automatycznie wycofane z obrotu prawnego.
Wobec powyższego niemożliwym stało się merytoryczne rozstrzygnięcie złożonego przez Stronę odwołania. W konsekwencji, decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze od decyzji nr [...] z dnia [...] r.
Organ zauważył, iż w myśl art. 127 Op. postępowanie jest dwuinstancyjne, a zgodnie z art. 220 § 1 ww. ustawy od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Dalej organ podkreślił, że decyzja nr [...] z dnia [...] r. zakończyła tok postępowania administracyjnego, a zatem zgodnie z art. 128 Op., nie służy już odwołanie w postępowaniu podatkowym, tak więc jest ona decyzją ostateczną, na którą przysługuje Stronie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Organ zaakcentował nadto, iż decyzją nr [...] z dnia [...] r. został wyczerpany tok instancji, a zatem nie jest możliwym merytoryczne rozpatrzenie złożonego od niej odwołania.
W wywiedzionej do sądu administracyjnego skardze na powyższe postanowienie Spółka z o.o. "A" z siedzibą we W. zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 3 Op. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 133 § 1 Op.- poprzez umorzenie "postępowania odwoławczego" w sytuacji, w organ powinien orzec o uchyleniu decyzji pierwszej instancji i umorzeniu postępowa sprawie oraz naruszenie art. 217 § 2 Op. w zw. z art. 121 § 1 tejże ustawy - poprzez pominięcie i nie ustosunkowanie się organu administracji do istoty zarzutu wskazanego odwołaniu z dnia [...] r.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zawarte w kwestionowanym postanowieniu. W szczególności organ podkreślił, iż w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego wygasło zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. Organ wskazał nadto na niedopuszczalność odwołania ze względu na to, że w obrocie nie było decyzji, wskazywana przez stronę skarżącą, która podlegałaby zaskarżeniu (art. 228 § 1 Op.). Dalej stwierdził, iż wobec powyższego niemożliwym stało się merytoryczne rozstrzygnięcie złożonej przez Stronę skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwaną dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Sąd administracyjny dokonuje, zatem kontroli legalności działań administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).
Rozpatrzenie zarzutów skargi należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo przeprowadzone i rozpatrzone dowody, a także w zgodzie z wymogami formalnymi daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Biorąc powyższe kryteria pod uwagę Sąd, badając niniejszą sprawę, stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które wymaga wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Skarga jest uzasadniona w zakresie konieczności wyeliminowania wadliwych decyzji i postanowień z obrotu prawnego, natomiast powody ich uchylenia Sąd uwzględnił głównie z urzędu, pozostając niezwiązany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności Sąd stwierdził uchybienia w decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...], którą umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze od decyzji nr [...] z dnia [...] r. Decyzja ta zawierała błędne pouczenie, iż od decyzji służy prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Celnej w K. w terminie 14 dni od daty doręczenia. Decyzja została doręczona Spółce w dniu [...] r.(co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru).
Spółka, kierując się tymże pouczeniem, wniosła pismem z dnia [...] r. ([...] r. - data nadania w urzędzie pocztowym) odwołanie od decyzji.
Organ decyzją z dnia [...] r., nr [...] sprostował z urzędu pouczenie zawarte w decyzji nr [...] z dnia [...] r. umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze od decyzji nr [...] z dnia [...] r., wskazując, iż w przypadku uznania decyzji za niezgodną z prawem Stronie służy prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz postanowieniem z dnia [...] r. sprostował oczywistą pomyłkę pisarską w decyzji z dnia [...] r.
Tego samego dnia to jest [...] r. Dyrektor Izby Celnej wydał postanowienie, którym poinformował Spółkę, iż odwołanie z dnia [...] r. zostanie rozpatrzone do [...] r.
Wydane w dniu [...] r. decyzja i postanowienia zostały doręczone Spółce w dniu [...] r.
Strona wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania z dnia [...] r. wniesionego przez Spółkę od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. znak [...] z dnia [...] r., umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze od decyzji znak [...] z dnia [...] r.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 213 § 4 Op. w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt I FSK 1080/11stwierdził, iż: "Brzmienie art. 213 § 4 o.p. ma charakter jednoznacznie wskazujący, że wydanie w każdym terminie z urzędu - w trybie art. 213 § 2 o.p. - decyzji o sprostowaniu innej decyzji powoduje, że termin do wniesienia odwołania lub skargi od sprostowanej decyzji biegnie od dnia doręczenia decyzji o sprostowaniu."(orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym podziela ten pogląd.
Sąd zauważa, że [...] r. doręczono skarżącej decyzję z dnia [...] r. o sprostowaniu pouczenia. Termin do wniesienia skargi od decyzji umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze od decyzji z dnia [...] r. upływał więc [...] r. Natomiast postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia [...] r.
Sąd wskazuje, iż skoro na skutek błędnego pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] r. strona złożyła pismo z dnia [...] r., które nazwała odwołaniem to powstała wątpliwość jak potraktować przedmiotowe pismo (odwołanie czy skarga). Jeżeli organ II instancji miał, co do tego wątpliwości to powinien zwrócić się do Skarżącej ze stosownym pytaniem po uprzednim udzieleniu jej w trybie art. 121 § 2 Op. niezbędnych informacji i wyjaśnień dot. treści art. 213 Op. Organ II instancji nie zwrócił się do Skarżącej z takim pytaniem i jednocześnie postanowieniem z dnia [...] r. zawiadomił Spółkę o niedotrzymaniu terminu rozpatrzenia odwołania i wskazał termin jego rozpatrzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż organ naruszył podstawowe zasady postępowania podatkowego, w tym art. 121 § 1 Op. formujący zasadę prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co zdaniem Sądu mogło mieć wpływ na wynik postępowania. W konsekwencji naruszenia powyższych zasad należało orzec jak w sentencji.
Należy przy tym zauważyć, że tym samym zbędnym jest ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni wyżej zaprezentowaną wykładnię przepisów prawa procesowego.
Z tych też względów, wobec naruszenia przepisów prawa procesowego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.