Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] strona skarżąca – Wyższa Szkoła A w K. wiosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania środkami unijnymi w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013.
Wraz z wnioskiem złożona została skarga oraz dnia [...] uiszczony został wpis od skargi.
Dnia 4 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem o sygn. akt III SA/GI 1167/09 oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Na postanowienie to nie zostało wniesione zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępne należy wskazać, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) zawiera podstawowe reguły odnoszące się do rozdziału funduszy strukturalnych Unii Europejskiej, przy czym ukształtowanie unormowań proceduralnych rozdziału środków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności należy do kompetencji państw członkowskich w zakresie, w jakim nie zostały one uregulowane przepisami prawa wspólnotowego.
Wprowadzając prawo do kwestionowania skargą informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej obowiązującej dla danego programu operacyjnego, ustawodawca równocześnie przewidział wymogi skutecznego wniesienia skargi, stanowiąc, że skarga, kompletna i opłacona, musi być wniesiona bezpośrednio do sądu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez wnioskodawcę informacji o wynikach rozpatrzenia procedury odwoławczej. Dopiero w przypadku spełnienia tych przesłanek, skarga zostanie rozpatrzona przez sąd w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia (art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Ustawodawca wskazał również, że wniesienie skargi po terminie, niekompletnej, bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia (art. 30 c ust. 5 tego aktu).
W przedmiotowej sprawie skarga wniesiona została po terminie, a wniosek o przywrócenie terminu nie został przez Sąd uwzględniony. Stanowi to przesłankę do pozostawienia skargi bez rozpoznania.
Należy również podnieść kwestię wpisu w niniejszej sprawie. Uiszczenie wpisu nastąpiło bowiem po terminie.
Nadmienić wypada, że w doktrynie dyskusyjna jest kwestia czy od skargi w rozstrzyganym przypadku należy uiścić wpis stosunkowy, czy tez opłatę stałą (zob. Marek Szubiakowski "Postępowanie w sprawie rozdziału środków w ramach polityki rozwoju oraz sądowa kontrola w tych sprawach" ZNSA Nr 4 z 2009r. str. 35). Sąd stoi na stanowisku, iż w niniejszej sprawie wpis, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), jest stały i wynosi 200 zł. Zarazem jednak ustawodawca statuuje wymóg by opłatę wnieść w terminie 14 dni.
W ocenie Sądu przepis art. 30c ust. 5 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że w przypadku, gdy skarga jest nieopłacona, należy ją pozostawić bez rozpatrzenia, bez wzywania do uzupełnienia tego braku. Jednak w pouczeniu Zarządu Województwa [...] zawartym w rozstrzygnięciu z dnia [...] znalazła się jedynie informacja, że skarga podlega opłacie bez dalszej koniecznej zdaniem Sądu treści, iż opłatę tą należy uiścić także w terminie wskazanym do wniesienia skargi. Gdyby nie było takowej potrzeby, zbędne byłoby zamieszczenie w tym przepisie zapisu o tym, że skarga podlega opłacie, skoro co do zasady od każdej skargi zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a. pobiera się wpis.
Jeśli jednak z pouczenia w tym zakresie - jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - wynika, że jest ono niepełne, to okoliczność ta nie może wpływać negatywnie na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Niepełna treść pouczenia, z którego nie wynika, aby również opłatę od skargi należało uiścić w terminie do złożenia skargi co odbiega od ogólnych zasad przyjętych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wskazane okoliczności faktyczne i prawne przemawiają za niezasadnością upatrywania w tej przesłance podstaw do pozostawienia skargi bez rozpoznania.
W art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawarto odesłanie, zgodnie z którym w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a., określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy.
W orzecznictwie przyjęto, że przepis art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znosi stosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a, w stosunku do skargi niekompletnej, w rozumieniu art. 30 c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej w oparciu o art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie może obejmować braków w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30 c ust. 2 tej ustawy (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09, CBOSA). Stosownie do art. 30 c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga powinna zostać złożona, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. W przedmiotowej sprawie nie zawarto załączników do przedmiotowego wniosku skarżącej o dofinansowanie w postaci odpisu z KRS-u oraz statutu skarżącej jednostki (odpowiednio był to załącznik nr 14 oraz załącznik nr 15).
Tym samym nie wykazano uprawnienia do działania w imieniu skarżącej jednostki osób, których podpisy widnieją pod skargą. W związku z powyższym nastąpiły przesłanki zarówno do odrzucenia skargi, jak i do pozostawienia jej bez rozpoznania. Porównanie brzmienia przepisu art. 58 § 1 P.p.s.a. i art. 30 c ust. 5 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazuje, że w obu przypadkach dochodzi do wydania rozstrzygnięcia, bez dokonywania merytorycznej oceny skargi. Skutki obu tych rozstrzygnięć są takie same. Tożsamy jest również sposób ich zaskarżenia.
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.