Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Ldz. [...], Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. po rozpoznaniu wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swe pierwszoinstancyjne postanowienie z dnia [...] r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobycie piasku bez posiadanej koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Spóła złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., znak: [..], utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] r., znak: [...], ustalającą "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. opłatę podwyższoną w wysokości [... ] zł za wydobycie [...] Mg piasków bez posiadanej koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, w granicy działki o nr ewid. [...] obrębu S., gm. D., powiat k., województwo ś..
Postanowieniem z [...] r. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. odmówił wnioskowanego wznowienia.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Strona podkreśliła wadliwość stanowiska organu jako nieznajdującego oparcia w przepisach prawa oraz pozbawiającego uprawnienia do rozpoznania jej sprawy przez wznowienie postępowania. Zdaniem Spółki przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wyłączają wznowienia postępowania z powodu prowadzenia postępowania przed sądem administracyjnym, gdyż inne są przesłanki uchylenia decyzji w postępowaniu sądowym ze skargi strony, a inne w sprawie wznowienia postępowania. Wskazała, że skoro ustawodawca dopuścił w art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej ppsa) możliwość zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne zostało wznowione przed wszczęciem postępowania sądowego i ustawa ta nie stanowi, że niedopuszczalne jest wznowienie postępowania w odwrotnej sytuacji.
Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. do Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. dokonał ponownej analizy materiału zgromadzonego w sprawie i uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie podtrzymał stanowisko w sprawie. Wyjaśnił, że Strona dokonała wyboru drogi weryfikacji wnioskowanego do wzruszenia aktu, poprzez wystąpienie na drogę postępowania sądowego. Podkreślił, że od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Kielcach z 6 listopada 2014 r., o sygn. akt II SA/Ke 493/14 strona wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Natomiast 18 listopada 2015 r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania.
Zatem najpierw zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne, a następnie strona zażądała wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W związku z powyższym, stanowisko strony odnośnie wszczęcia, a następnie zawieszenia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne, w oparciu o zastosowanie art. 56 ppsa nie zasługuje na uwzględnienie. W/w przepis odnosi się do postępowania sądowoadministracyjnego, prowadzonego przez sądy administracyjne, natomiast organy administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, prowadzą postępowania w oparciu o ustawę - Kodeks postępowania administracyjnego
Na powyższe postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego Spółka wniosła skargę domagając się uchylenia tego postanowienia oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym. Skarżący zarzuci! zaskarżonej decyzji naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.; Kpa) podtrzymując dotychczasowe zarzuty i argumentację oraz wskazując, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wyłączają wznowienia postępowania z powodu prowadzenia postępowania przed sądem administracyjnym. Wskazał na różnice pomiędzy przesłankami uchylenia decyzji w postępowaniu sądowym ze skargi strony na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa a postępowaniem w sprawie wznowienia postępowania prowadzonym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyjaśnił, że w doktrynie panuje ugruntowany pogląd, iż w celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznych decyzji i postanowień należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia takiego postępowania wewnątrz-administracyjnego. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 15 lipca 2010 r., sygn. akt 1 SA/Ol 354/10, wskazał, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego musi stanowić przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego i każda ingerencja organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym, wykraczająca poza dyspozycję art. 54 § 3, jest niedopuszczalna jako godząca w określoną w art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji zasadę prawa do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie wykazało aby organy naruszyły przepisy prawa procesowego.
Jak na wstępie bowiem wskazano zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa - sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Zatem badając legalność zaskarżonego aktu sąd rozstrzyga o jego zgodności z prawem.
Możliwość zawieszenia postępowania – na co wskazuje strona skarżąca – dotyczy wyłącznie sytuacji z art. 56 ppsa tj. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.
Ustawodawca w rozdziale 12 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego p.n. Wznowienie postępowania w art. 145 i nast. określił podstawy do zastosowania nadzwyczajnego trybu weryfikowania ostatecznych decyzji. Jednakże regulacje te nie dotyczą sytuacji po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny, który orzekł co do zgodności z prawem zaskarżonego do niego aktu w oparciu także o przesłankę z art. 145 § 1pkt 1 lit. b) ppsa do czego był zobligowany. Odmienne stanowisko pozwalałoby bowiem na weryfikację w trybie nadzwyczajnym decyzji administracyjnych ocenionych już przez sąd administracyjny – co w świetle przytoczonych przepisów byłoby niedopuszczalne.
Zresztą w wyroku z 18 lutego 2015r. o sygn. akt II GSK 2476/13 NSA podkreślił brak dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego (LEX nr 1658686) stwierdzając, że za niedopuszczalne uznać należy wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji po wniesieniu skargi w tej sprawie do sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie 18 listopada 2015 r. strona wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobycie piasku bez posiadanej koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż. Natomiast do tej daty nie tylko została wniesiona skarga na ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z dnia 13 listopada 2013 r., ale został wydany już wyrok przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w dniu 6 listopada 2014 r., o sygn. akt II SA/Ke 493/14, na który Spółka złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zatem skoro z analizy treści art. 56 p.p.s.a. oraz art. 54 § 3 p.p.s.a., z których to przepisów jednoznacznie wynika, iż organ może korygować ostateczne rozstrzygnięcie w dopuszczonych obowiązującymi przepisami formach, jednak wyłącznie do czasu złożenia skargi na to rozstrzygnięcie i podjęcia przez sąd jego kontroli - to tym samym kwestionowana przez Stronę w realiach niniejszej sprawy odmowa wznowienia postępowania jest całkowicie zasadna.
Jak słusznie bowiem zauważył WSA w Krakowie w wyroku z 28 lutego 2014r. o sygn. akt I SA/Kr 1905/13, że przepis art. 56 p.p.s.a. zawiera w sobie dyrektywę kierunkową, która wskazuje, że niepożądaną i niedopuszczalną jest sytuacja prowadzenia równocześnie w stosunku do tego samego przedmiotu (decyzji), postępowania sądowoadministracyjnego oraz postępowania administracyjnego. Ratio legis takiego rozwiązania wynika z konieczności uniknięcia zbiegu uprawnień do weryfikacji ostatecznej decyzji w dwóch postępowaniach - sądowym i nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym. Skoro cel, jakim jest weryfikacja ostatecznego rozstrzygnięcia może zostać osiągnięty na drodze postępowania administracyjnego, to zasadnym jest zawieszenie postępowania sądowego, które w wyniku takiej weryfikacji może stać się bezprzedmiotowe i podlegać będzie umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. Jednakże skutkiem prawnym wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest powstanie ex lege nowego stosunku prawnego, w którym organ administracji publicznej staje się tylko przeciwnikiem procesowym strony, traci zatem swe kompetencje do weryfikacji stosunku prawnego, ukształtowanego wcześniej przez wydanie decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym i procesowym.
Reasumując przedstawione okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że organy podatkowe nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.