Uzasadnienie
Gmina B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż organ pierwszej instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi od decyzji wydanej w niniejszej sprawie, albowiem Gmina B. nie była stroną postepowania, a także nie wykazała interesu prawnego do uznania, iż przysługuje jej przymiot strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że skarga wniesiona do Sądu – zanim zostanie poddana merytorycznej kontroli – podlega ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącej skargę, w sytuacji gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Wskazać należy, iż istotę legitymacji wnoszącego skargę stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli legalności rozstrzygnięcia organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a., przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwu kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.
Zatem wnoszący skargę, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu sprzeciwu interes prawny rozumiany jako istnienie związku między, sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którym jest organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi.
Nadto zgodnie z uchwałą składu pięciu sędziów NSA z 9 października 2000r OPK 14/00 należy przyjąć, że gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art.50 § 1 p.p.s.a na decyzję administracyjną, choćby miała w tym interes prawny, jeśli do wydania decyzji w pierwszej instancji upoważniony jest wójt, burmistrz lub prezydent tej gminy. Dlatego też wniesienie skargi przez organ, który wydał decyzję nie jest dopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe okoliczności wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.