Postanowienie WSA w Gliwicach z 29 października 2014 r., III SA/Gl 1237/14

Rozpoznanie

w dniu 29 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi "A" Sp. j. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Jolanta Skowronek

Uzasadnienie

Wnioskiem z [...] sierpnia 2014 r. skarżąca Spółka domagała się zwolnienia z kosztów sądowych, albowiem jak wskazała "nie posiada środków na uiszczenie opłaty od skargi".

W uzasadnieniu powyższego podała, że zajmuje się sprzedażą paliw. Z tego tytułu w ubiegłym roku obrotowym wypracowała zysk rzędu 244.225,13 zł. Wprawdzie jej kapitał wynosi 179.547,00 zł, a wartość posiadanych środków trwałych szacuje się na 977.726,62 zł, niemniej jednak na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku posiadany przez Spółkę rachunek bankowy wykazywał ujemne saldo rzędu 462.488,51 zł.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności zważono, co następuje.

Stosownie do treści art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym - obejmującym zgodnie z art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego – gdy ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Należy w tym miejscu zauważyć, że użyte w powyższym przepisie pojęcie "wykazać" należy rozumieć jako udowodnić, przedstawić w sposób przekonywujący, pokazać, unaocznić. Odnosi się ono do wnioskodawcy, co oznacza, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, że zachodzą przesłanki przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży bezpośrednio na stronie, a nie na rozpoznającym wniosek. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka w treści urzędowego formularza zadeklarowała zysk za ubiegły rok obrotowy rzędu 244.225,13 zł, podczas gdy posiadane składniki majątku oszacowała na 977.726,62 zł. Mając na uwadze powyższe, w tym należny od skargi wpis, który w rozpoznawanej sprawie wynosi 100,00 zł (vide: § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) przyjąć należało, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Tym bardziej, że w doktrynie utrwalony został pogląd, zgodnie z którym koszty sądowe należą do normalnych kosztów działalności gospodarczej, a dochodzenie roszczeń na drodze sądowej - jako element tej działalności - wymaga na równi z koniecznością zapewnienia środków na bieżącą działalność, także zapewnienia środków na ich dochodzenie (por. M. Kowalska, A. Malmuk-Cieplak, Stosowanie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Przegląd Sądowy 2006/9/44). To oznacza, że kwota należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego może się znaleźć w strukturze szeroko rozumianych kosztów działalności przyjmujących z uwagi na przedmiot prowadzonej działalności dużo większe wartości. Powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym koszty sporów sądowych stanowią część kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem zdolność do ich ponoszenia należy badać przede wszystkim z uwzględnieniem osiąganych przychodów, a nie dochodów (por. postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II FZ 1543/13, LEX nr 1422842 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 2 lipca 2004 r., sygn. akt I SA/Gd 269/04, LEX nr 220385). Mając na uwadze deklarowany za ubiegły rok obrotowy zysk trudno uznać jakoby przychody Spółki nie pozwalały jej na partycypowanie w kosztach niniejszego postępowania. Wprawdzie na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku jej rachunek bankowy wykazywał ujemne saldo rzędu 462.488,51 zł, niemniej jednak okoliczność ta nie może mieć znaczenia przesądzającego. Blokada środków do oznaczonej wysokości nie jest bowiem tożsama z niemożliwością korzystania przez zobowiązanego z rachunku bankowego, co potwierdza choćby fakt, że Spółka nie zaprzestała prowadzenia działalności, z tytułu której osiąga znaczny zysk (vide: rubryka nr 8 formularza). Dlatego też, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 258 § 3 oraz art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono orzec jak w sentencji.