Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] r. strona skarżąca, "A" Spółka z o.o. w B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania z dnia [...]r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]r. nr [...].
Zarządzeniem z dnia 31 sierpnia 2006 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi a w dniu 1 września 2006 r. wezwano ją nadto do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie przy zastosowaniu analogicznego terminu i rygoru.
Obydwa wezwania zostały doręczone stronie skarżącej w dniu 7 września 2006 r., a wobec tego siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 14 września 2006 r. (czwartek).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (w rozumieniu art. 46 P.p.s.a.), a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jednocześnie opłatę sądową (wpis) należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 212 i 219 P.p.s.a.).
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, z kolei art. 220 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie strona skarżąca, w wezwaniu Sądu, została pouczona o konsekwencjach jego niewykonania w wyznaczonym terminie i pomimo tego nie uzupełniła braku formalnego skargi, ani też nie uiściła wymaganego od skargi wpisu.
W związku z powyższym, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.