Uzasadnienie
Pismem nadanym w urzędzie pocztowym 1 września 2021 r. M.G. złożyła skargę na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 22 lutego 2021 r. nr PR.5432.7.2021, ldz. 5623/02/2021/GB w przedmiocie opłaty za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 1 marca 2021 r. Natomiast pismem z 10 marca 2021 r. skarżąca zwróciła się do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu odwoławczego o ustanowienie dla niej pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. w Dz. U. z 2022 r., poz. 329) zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a." skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca.
Decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego doręczono skarżącej 1 marca 2021 r., zatem termin do jej zaskarżenia upłynął bezskutecznie 31 marca 2021 r. Złożony 10 marca 2021 r. wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu nie przerwał biegu terminu. Należy podkreślić, że skarga na decyzję organu administracji publicznej jest co do zasady pismem odformalizowanym, nieobjętym przymusem adwokackim. Oznacza to, że skarżąca mogła złożyć skargę zawierającą samo tylko żądanie uchylenia decyzji i skarga taka zostałaby uznana jako wniesiona w terminie. Jednakże pismo z 10 marca 2021 r. nie może zostać uznane za skargę, w żaden bowiem sposób nie odnosi się do wydanej w sprawie decyzji. Właściwa skarga została nadana dopiero 1 września 2021 r., tj. po upływie ustawowego terminu.
Z tej przyczyny Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.