Uzasadnienie
W dniu [...]r. (data stempla pocztowego) została wniesiona przez "A" Spółkę z o.o. w W. skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], którym w trybie art. 229 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.
60) zlecono organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt I SA./Gl 1155/03, po rozpatrzeniu odwołania podatnika z [...] r. od decyzji Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. nr [...], określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego za miesiąc [...] 2000 r. do przeniesienia na miesiąc następny w kwocie [...] zł, kwotę zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za w/w okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz odsetki od tejże zaległości w kwocie [...] zł i nr [...] ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2000 r. w kwocie [...] zł.
Skargę wniesiono bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która zgodnie z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) została bezzwłocznie przekazana Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. (w dniu [...] r.). O powyższym poinformowano skarżącą pismem z [...] r., doręczonym [...] r.
W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej [...] r., a skarga nadana [...] r. wpłynęła do Izby za pośrednictwem Sądu w dniu [...] r. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów merytorycznych skargi wykazując brak jej zasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej, w tym, decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że została ona wniesiona przez osobę uprawnioną i z zachowaniem wymogów określonych przepisami prawa.
Art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Art. 58 wyżej wskazanej ustawy stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Czyni tak min. gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Tą przyczyną może być naruszenie wymogów określonych w art. 54 p.p.s.a, który obowiązuje od 1 stycznia 2004, ale ze względu na zapis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1271), który dopuszczał rozpatrzenie skargi wniesionej w terminie zakreślonym w art. 53 § 1 p.p.s.a bezpośrednio do sądu administracyjnego przez ten sąd w okresie dwóch lat od wejścia w życie wyżej wskazanej ustawy.
Zgodnie z art. 106 przepisów przejściowych ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi weszła w życie 1 stycznia 2004 r., a tym samym wskazany wyżej art. 98 stracił swoja moc z dniem 1 stycznia 2006 r. czyli przed data wniesienia przedmiotowej skargi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi wniesionej do Sądu po 1 stycznia 2006 r. decyduje data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie Sn z 14 listopada 1973 r., OSPIKA 1974, nr 5, poz. 97).
Niezależnie od powyższego Sąd orzekający wyraża pogląd, że postanowienie wydane w trybie art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Nie jest bowiem postanowieniem na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie czy też rozstrzygającym sprawę co do jej istoty, o których mówi art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Przemawia za tym poglądem zapis art. 229 w zestawieniu z art. 236 i art. 237 ordynacji podatkowej. Ustawodawca bowiem nie wskazał, że na postanowienie wydane w trybie art. 229 służy zażalenie. Tym samym, strona, która może zaskarżyć go tylko w odwołaniu od decyzji. W przedmiotowej sprawie zaś organ odwoławczy nie wydał ostatecznej decyzji, dla potrzeb, wydania której zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
Sąd zauważa, iż skarżąca została prawidłowo pouczona w wydanym postanowieniu, że nie przysługuje od niego zażalenie. Jednakże dalsze pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. nie znajduje prawnego uzasadnienia. Zawierało jednak zapis o wnoszeniu skargi za pośrednictwem zaskarżonego organu. We wskazanym § 1 nie ma pkt 4, który jest w § 2, ale poddaje on kontroli sądowej inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów. Nie wymagających wydania decyzji czy postanowienia.
Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd orzekający, prezentuje pogląd, że przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z mocy art. 53 § 1, art. 54 § 1 i art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Skarga została nadana w dniu [...] r., na postanowienie nie podlegające kontroli sądowej. Gdyby nawet takiej kontroli podlegało zaskarżone postanowienie to termin do wniesienia skargi za pośrednictwem zaskarżonego organu upłynął [...] r. i nie został przez skarżącą dotrzymany. Skarga wpłynęła do Sądu [...] r. i została bezzwłocznie przesłana Dyrektorowi Izby Skarbowej, o czym powiadomiono Spółkę.
Działanie takie skutkuje odrzuceniem skargi z każdej z wymienionych przyczyn samodzielnie.
Mając powyższe na względzie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 oraz § 4 w związku z art. 3 § 2 pkt 2, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.