Uzasadnienie
Dnia z dnia [...] r. skarżący M. C. wniósł skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych Oddział w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą.
Pismem z dnia [...] 2010 r. skarżący cofnął skargę.
W uzasadnieniu powyższego wskazał, iż ze względów zdrowotnych wolałby uniknąć dodatkowych stresów związanych z prowadzeniem postępowania sądowego, zwłaszcza że wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o układ ratalny zaległych należności. Co więcej opłacił też koszty egzekucji i upomnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże w przypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności sąd uzna je za niedopuszczalne.
Zgodnie natomiast z art. 161 § pkt 1 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie doszło do skutecznego cofnięcia skargi w trybie art. 60 powołanej wyżej ustawy – postępowanie sądowe, zgodnie z wnioskiem strony skarżącej z dnia 22 lutego 2010 r., należało umorzyć.
Tym bardziej, że Sad nie doparzył się również okoliczności, o których mowa w art. 60 zd. 3 ustawy, w świetle których cofnięcie skargi byłoby niedopuszczalne.
W tym stanie sprawy, działając na podstawie cytowanego wyżej art. 161 § 1 pkt 1 ustawy, postanowiono orzec jak w sentencji.