Uzasadnienie
W skardze z [...] r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przedłużenia zabezpieczenia na majątku pełnomocnik M. S. wniósł o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu stwierdził, że skoro zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, to tym samym należy wstrzymać jego wykonanie, przeciwne rozstrzygniecie byłoby dokonane z pokrzywdzeniem skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje, że Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W świetle cytowanego przepisu nie budzi zatem wątpliwości, że jest zasadą, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Zastosowanie więc wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej i nie sprzeciwiają się temu regulacje prawne wynikające z ustawy szczególnej.
Za podstawę wstrzymania wykonania decyzji nie może być brane pod uwagę przeświadczenie strony skarżącej o niesłuszności zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi. Zasadność tej argumentacji jest bowiem zastrzeżona wyłącznie do kognicji Sądu rozpoznającego skargę.
Niezależnie od tego, należy przypomnieć, że wstrzymanie wykonania dotyczy aktów z zakresu administracji publicznej i czynności, które podlegają wykonaniu.
Nie należy do tej grupy postanowienie, którym organ administracji drugiej instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o przedłużeniu zabezpieczenia.
W art. 159 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) wskazano, że co do obowiązku o charakterze niepieniężnym termin zabezpieczenia może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy. Wnioskując a contrario, należy zauważyć, że ustawodawca w tym przepisie nie zawarł takiego ograniczenia w stosunku do należności o charakterze pieniężnym. Oznacza to, że organ egzekucyjny obowiązany jest przedłużyć termin do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w terminie trwania zabezpieczenia, a także to, że termin zabezpieczenia należności pieniężnych może być przedłużony w sposób nieograniczony. Inaczej mówiąc, wskazany przepis nie ogranicza czasu przedłużenia terminu zabezpieczenia dla zobowiązań pieniężnych.
Postanowienie wydane na podstawie art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie należy do grupy aktów, nakazujących stronie wykonanie obowiązku lub dokonanie czynności. Zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania i nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można wobec tego orzec o wstrzymaniu jego wykonalności na mocy art. art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
"Nie rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, lecz jedynie to, czy nadaje się on do wykonania i wymaga wykonania (korzysta z przymiotu wykonalności) przesądza o możliwości przyznania ochrony przewidzianej w art. 40 ust.1 ustawy o NSA"- tak Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96 –OSP 1998/3/54.
Trzeba stwierdzić, że skarżący nie przybliżył ponadto jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wykazał więc, że wykonanie zaskarżonego postanowienia rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia mu znacznej szkody, nadto zaś, że powstałe skutki byłyby "trudne do odwrócenia". Za podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie może zaś być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu wpadkowym przeświadczenie skarżącego o niesłuszności zaskarżonego postanowienia przed rozpoznaniem skargi. Zasadność tej argumentacji jest bowiem zastrzeżona wyłącznie do kognicji Sądu rozpoznającego skargę.
W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.