Uzasadnienie
M. B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych.
Zarządzeniem z dnia 12 maja 2010 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł. Zarządzenie to doręczono skarżącemu w dniu [...] 2010 r.
Reakcją na wezwanie do uiszczenia wpisu było pismo skarżącego z dnia [...] 2010 r., w którym skarżący oświadczył, że [...], gdyż "nie chce narażać na koszty państwa swojej skargi".
W tym stanie rzeczy, pismem z dnia [...]2010 r., skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy powyższe jego pismo stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy, czy też należy je traktować, jako cofnięcie skargi. W piśmie tym ponownie pouczono stronę o regulacji prawnej dotyczącej instytucji prawa pomocy. Skarżącemu zakreślono siedmiodniowy termin na udzielenie odpowiedzi oraz wskazano rygor uznania pisma strony z dnia [...] 2010 r. za oświadczenie o cofnięciu jego skargi, w razie braku jego reakcji na to wezwanie.
Pismo to zostało doręczone skarżącemu ze skutkiem prawnym w dniu [...] 2010 r. Do dnia dzisiejszego, skarżący nie ustosunkował się do jego treści.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Jednocześnie, stosownie do art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże Sąd. Jeżeli jednak Są uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W przedmiotowej sprawie, skarżący po uprzednim otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nadesłał do Sądu pismo z dnia [...] 2010 r., w którym prosił Sąd o odrzucenie jego odwołania, ponieważ nie chce narażać państwa na koszty postępowania, a myślał, że postępowanie odbędzie się bez dodatkowych kosztów.
W tym stanie rzeczy, skarżący został zapytany, czy powyższe pismo stanowi wniosek o prawo pomocy, czy też jest to w istocie oświadczenie o cofnięciu skargi. W pytaniu tym poinformowano skarżącego o zastosowanym rygorze polegającym na przyjęciu, że pismo to stanowi oświadczenie o cofnięciu skargi.
Z uwagi na to, że skarżący nie ustosunkował się do powyższego pytania, należało przyjąć, że pismo to stanowi w istocie oświadczenie o cofnięciu skargi.
Sąd nie dopatrzył się jednocześnie występowania w niniejszej sprawie żadnych przesłanek skutkujących uznaniem, że cofniecie skargi jest niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, stosując art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., postępowanie sądowe należało umorzyć.