Uzasadnienie
M. W. i A. K. wnieśli na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity w Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z zm.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...] wydaną w przedmiocie zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na wskazanym w niej obszarze miasta.
Wyrokiem z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Gl 539/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. W. i A. K..
W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżących Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 17 stycznia 2006 r. wydanym pod sygn. akt II GSK 324/05, uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W chwili, gdy WSA w Gliwicach przystąpił do ponownego rozpoznawania skargi zaistniała sytuacja, którą należało wziąć pod uwagę z urzędu, a która stanowi przeszkodę do orzekania w kwestii zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Rady Miasta C.. Otóż innym wyrokiem z 12 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 908/04, obecnie już prawomocnym, Sąd oddalił skargę Ł. K. na tę samą uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...].
Sytuacja ta wymagała oceny pod kątem przepisu art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym (dalej w skrócie jako "u.s.g."). Zgodnie z nim "Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił". Dla przypomnienia, ust. 1 tegoż art. zezwala każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy, na wniesienie skargi na taką uchwałę do sądu administracyjnego.
Sąd przyjął pogląd, w myśl którego istota normy zawartej w art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym polega na zakazie ponownego orzekania w przedmiocie zgodności z prawem uchwały lub zrządzenia podjętych przez organ gminy w sytuacji, gdy raz już w sprawie tej zgodności orzekał sąd administracyjny i skargę oddalił. Konstrukcja ta odpowiada zasadzie prawomocności orzeczeń – rei iudicatae. Taki pogląd przedstawił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, opublikowany w OTK-A 2003, z. 8, poz. 84, w którym stwierdził, że: "skoro zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 usg podlegać mogą akty o charakterze normatywnym, to rozpatrzenie skargi przez sąd administracyjny na dany akt normatywny i stwierdzenie jego zgodności z prawem przesądza, że nie narusza on interesów prawnych i uprawnień obywateli. Uchwała organu gminy, o której mowa w art. 101 ust. 1 i 2 usg, zawierająca normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, reguluje bowiem materię związaną z interesem lub uprawnieniami wielu podmiotów i obowiązuje erga omnes jak inne przepisy prawa miejscowego". Wcześniej stanowisko takie wyraził Trybunał Konstytucyjny w uchwale z 19 września 1994 r. (sygn. W. 5/94, OTK w 1994 r. cz. II, poz. 44|).
Skoro zatem, zgodnie z przedstawioną tu wykładnią art. 101 ust. 1 i 2 u.s.g., niedopuszczalne jest orzekanie przez sąd administracyjny o zgodności z prawem uchwały rady gminy podjętej w sprawie z zakresu administracji publicznej, którą raz już sąd administracyjny uznał za zgodną z prawem, to zakaz ten należy mieć na uwadze bez względu na kolejność wniesienia dwóch lub więcej skarg do sądu i uwzględnić w niniejszej spawie poprzez umorzenie postępowania sądowego z mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co też sąd orzekł.