Uzasadnienie
Pismem z [...] r. G. G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia. r., nr. w przedmiocie kary pieniężnej.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w dniu wniesienia niniejszej skargi już kilkanaście decyzji Dyrektorów Izb Celnych stało się ostatecznych i w związku z powyższym prowadzone są postępowania na podstawie tytułów wykonawczych na kwotę około [...] zł. Zatrzymane zaś w toku postępowań karnoskarbowych urządzenia, które wraz ze środkami pieniężnymi zostały wydane na mocy postanowień odpowiednich prokuratur rejonowych lub sądów rejonowych są zajmowane w magazynach i na kontach depozytowych.
Skarżący szacuje, iż już około [...] zł – [...] zł zostało w tej sposób zajęte na poczet niezapłaconych kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zwraca uwagę na fakt, iż nadal toczy się wobec skarżącego szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry, z których około 30 jest ostatecznych. W rozpatrywanej skardze mojemu Mocodawcy została wymierzona kara pieniężna w wysokości 12.000 zł. W ocenie pełnomocnika skarżącego, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi, może wpłynąć na uzasadnione uprawdopodobnienie utraty płynności finansowej skarżącego i ponownie konieczność zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej i prawdopodobnie nadto ogłoszenie upadłości konsumenckiej.
Wskazał na niejasny stan prawny dotyczący sytuacji prawnej skarżącego i wiele wątpliwości związanych ze stosowaniem w praktyce ustawy o grach hazardowych w jej brzmieniu z dnia 19.11.2009 roku, zasadnym jest wniosek o wstrzymanie wykonania obu ostatecznych już decyzji organów I i II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Badaniu przez sąd administracyjny podlegają, zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251)
Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie.
Należy także wskazać, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to bowiem pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla strony skarżącej wynikają z wykonania ww. decyzji w przedmiocie nałożenia 12.000 zł kary pieniężnej. Same stwierdzenia strony skarżącej w tym zakresie nie stanowią wystarczającej podstawy do dokonania przez Sąd ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku wykonanie decyzji rzeczywiście może spowodować upadłość konsumencką skarżącego, a co za tym idzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Żądając wstrzymania wykonania decyzji skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego, nie wystarczy jedynie złożenie stosownego wniosku, czy powtórzenie przesłanek ustawowych. Twierdzenia strony powinny, bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sama szkoda powstała z tytułu wykonania świadczenia publicznoprawnego ma charakter restytucyjny, ponieważ wiąże się świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie. Zbyt niski zwrot pobranych należności, uwzględniając dodatkowe odsetki, uzasadnia dochodzenie stosownego odszkodowania.
W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczna szkodę". Strona nie wykazała istnienia argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, wówczas także będzie badana kwestia ewentualnego przedawnienia. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251).
Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.