Uzasadnienie
Dnia 6 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zmienił postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 28 grudnia 2016 r. i przyznał skarżącej Spółce prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia z należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego ponad kwotę wynoszącą 6.222,00 zł.
Tymczasem pismem z [...] r. skarżąca Spółka domagała się zmiany wskazanego wyżej postanowienia i zwolnienia jej z należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego ponad kwotę 3.153,00 zł.
W jego uzasadnieniu zakwestionowała wartość przedmiotu sporu wskazaną przez organ, którą Sąd przyjął za podstawę wyliczenia należnego wpisu sądowego. W jej ocenie kwota sporna wynosi 630.577,00 zł, a nie 1.244.331,00 zł, gdyż kwota zawyżenia podatku naliczonego o 613.755,00 zł nie stanowi należności pieniężnej, którą należy komuś zapłacić. To z kolei oznacza, że przyznane jej prawo pomocy powinno odpowiadać kwocie 3.153,00 zł, a nie kwocie 6.222,00 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Takim orzeczeniem jest niewątpliwie powołane na wstępie postanowienie z dnia 6 lutego 2017 r., którego zmiany strona skarżąca w chwili obecnej się domaga. Dlatego też w pierwszej kolejności należało ocenić, czy sytuacja skarżącej Spółki w odniesieniu do złożonego uprzednio wniosku uległa zmianie w takim stopniu, iż uzasadnione jest zastosowanie przewidzianej w art. 165 ustawy p.p.s.a. regulacji prawnej. Chodzi tu w szczególności o takie zmiany, które w istotny sposób wpływają na sytuację materialną strony (na jej pogorszenie), a w konsekwencji na jej możliwości ponoszenia kosztów postępowania, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści, niż to które swego czasu zapadło (vide: postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FZ 106/08, Lex nr 471131).
W ocenie tut. Sądu te nie zostały w żaden sposób wykazane, albowiem za takie nie można uznać przywołanej w treści wniosku argumentacji. Ta bowiem sprowadza się do polemiki z wartością przedmiotu sporu wskazaną przez organ. A ponieważ na tym etapie sprawy i w tym trybie strona nie może jej kwestionować, gdyż kwestia należnego wpisu sądowego została ostatecznie przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt I FZ 106/17 odrzucił zażalenie strony na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.
Wobec powyższego przyjąć należało, że złożony w chwili obecnej wniosek o zmianę wydanego przez tut. Sąd postanowienia z dnia 6 lutego 2017 r. nie zawiera uzasadnienia wskazującego na zaistniałą w okolicznościach faktycznych zmianę, która przemawiałaby za jego uwzględnieniem. Z treści art. 165 ustawy p.p.s.a., którego zastosowania w sprawie skarżąca Spółka się domaga, wynika przecież, iż nie chodzi o jakąkolwiek zmianę, a o taką, która w porównaniu ze stanem poprzednim dawałaby Sądowi możliwość zmiany czy uchylenia poprzedniego orzeczenia. Tymczasem złożony w niniejszej sprawie wniosek nie tylko, że nie obrazuje sytuacji finansowej skarżącej Spółki, w której ta się obecnie znajduje, ale również nie pozwala na stwierdzenie, czy ta uległa zmianie (pogorszeniu), czy też nie. To z kolei oznacza, że zawarta w postanowieniu z 6 lutego 2017 r. argumentacja pozostaje aktualna i nie wymaga powtórzenia.
Rozstrzygnięcie to ma nadal moc obowiązującą, gdyż Sąd nie doszukał się podstaw do jego zmiany w zakresie odpowiadającym żądaniu wnioskodawcy. Tym bardziej, że [...] r. skarżąca Spółka wpłaciła na konto tut. Sądu brakującą kwotę wpisu sądowego, akceptując kwotę przyznanego jej przez tut. Sąd zwolnienia. Dlatego też na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono orzec jak w sentencji.