Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że w wyniku uiszczenia zabezpieczenia należności publicznych prowadzone przez niego przedsiębiorstwo utraciło płynność finansową i zostało zlikwidowane, zaś on sam stał się osobą [...] z prawem do [...] w wysokości [...]zł brutto. Podniósł ponadto, iż nie posiada rodziny ani żadnego majątku.
Do wniosku załączono m. in. odpis decyzji uznającej skarżącego za osobę [...] z dniem [...]r. i przyznającej mu prawo do [...].
Wykonując wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, skarżący wyjaśnił, że wszelkie środki, jakie uzyskał w związku z likwidacją działalności gospodarczej, przekazał na cele wspomnianych zabezpieczeń. Oświadczył również, iż aby pokryć koszty bieżącego utrzymania, korzysta z pomocy matki. Wnioskodawca przedłożył też m. in. odpis umowy użyczenia lokalu, w którym zamieszkuje.
Na kolejne wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał zaświadczenie z dnia [...]r. stwierdzające, że nadal jest on zarejestrowany jako osoba [...], oraz dokumentację potwierdzającą przeznaczenie większości środków jego przedsiębiorstwa na zabezpieczenie należności publicznoprawnych.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w świetle art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż w jego sytuacji wskazana przesłanka zachodzi. Od ponad roku jest on bowiem osobą [...], utrzymującą się z [...], którego nieznaczna wysokość z pewnością nie pozwala mu na jakąkolwiek partycypację w kosztach sądowych, nie zagrażającą mu jednocześnie utratą finansowych podstaw egzystencji. W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący w wystarczającym stopniu uwodnił również, że nie posiada innych składników majątkowych umożliwiających mu uiszczenie tych kosztów, w szczególności zaś że rozdysponował środki uzyskane ze zlikwidowanej działalności gospodarczej.
Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.