Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 5 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1394/13

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania S. P., decyzją z [...] r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. nr [...], określające zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: styczeń 2011 r. w wysokości [...]zł, za luty 2011 r. w wysokości [...]zł, za marzec 2011 r. w wysokości [...]zł. Jako podstawę prawną wskazał m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej O.p.).

W uzasadnieniu wyjaśnił, że na podstawie zebranego materiału dowodowego organ kontroli skarbowej decyzją z [...]r. pozbawił S. P. prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dotyczących zakupu złomu, wystawionych przez "A" z/s w K., gdyż podmiot ten w spornym okresie faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej, zatem faktury te nie dokumentują rzeczywistego charakteru operacji gospodarczych między wskazanymi w nich podmiotami. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 86 ust. 1 i ust. 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535, ze zm., zwaną dalej ustawą VAT).

W odwołaniu od tej decyzji strona skarżąca działając przez pełnomocnika wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 82 § 1 pkt 1 i § 5, art. 120, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 195 pkt 1 w zw. z art. 197, art. 210 § 4 Op., co skutkowało naruszeniem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a oraz art. 106 ust. 1 ustawy VAT poprzez uznanie, wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, że S. P. w miesiącach od stycznia do marca 2011 r. ujmował w deklaracjach faktury VAT stwierdzające czynności, które faktycznie nie zostały dokonane.

W uzasadnieniu pełnomocnik podkreślił, że organ kontroli skarbowej wbrew art. 120 i art. 190 § 1 i § 2 O.p. pod pretekstem wręczenia M. M. w miejscu zamieszkania wezwania do przesłuchania w charakterze świadka, wypytywał ją na okoliczności mające być przedmiotem właściwego przesłuchania.

Strona stwierdziła, że organ kontroli skarbowej naruszył art. 82 § 1 pkt 1 O.p., poprzez czynienie zarzutów P. P., że nie udostępnił żądanych tachografów. Tymczasem pismo w tej sprawie zostało P. P. doręczone 27 czerwca 2012 r., czyli powinien je przekazać najpóźniej 4 lipca 2012 r. nie miał więc obowiązku ich przedstawiać z daty 23 i 27 maja 2011 r. Zgodnie z przepisami o transporcie drogowym miał ewentualny obowiązek przedstawić wykresówki z tachografów począwszy od 4 lipca 2011 r., a mimo tego przedstawił je za czerwiec 2011 r.

Pełnomocnik strony skarżącej zaakcentował, że w okresie objętym kontrolą B. R. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą "A" i była kontrahentem firmy "B", a wynika to ze zbieżnych opisów zakresu i sposobu współpracy między tymi podmiotami, co znajduje odzwierciedlenie w zeznaniach B. R. i P. P.. Ustalenia organu w zakresie siedziby firmy R., braku: zatrudnionych pracowników, posiadania środków transportu, miejsca składowania złomu, zezwoleń na zbieranie, składowanie, transport odpadów, sporządzonej ewidencji odpadów, nie mogą świadczyć o tym, że sporne usługi nie zostały wykonane. O prowadzeniu firmy R. świadczy to, że B. R. uzyskiwała dochód, prowadziła dokumentację księgową, ponosiła koszty prowadzonej działalności, np. czynsz najmu lokalu, odprowadzała stosowne podatki i składki do ZUS-u, a nie fakt, że nie było szyldu z nazwą firmy w miejscu prowadzenia działalności, gdyż nie obligują do tego żadne przepisy prawa.

Pełnomocnik podniósł, że organ pomija fakt, iż B. R. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej szeroko współpracowała m.in. z firmą "C" P. P., która posiadała swoich pracowników, dysponowała wszelkimi wymaganymi prawem zezwoleniami, środkami transportu, stosownym zapleczem technicznym oraz nieruchomościami umożliwiającymi składowanie odpadów, czyli wszystkimi elementami, które są niezbędne dla prowadzenia tego typu działalności gospodarczej. Istotnym w tym kontekście jest, iż na firmę R. były wystawiane faktury VAT m.in. za składowanie złomu, czego organ kontroli skarbowej nie zauważył. Z posiadanych przez stronę informacji wynika również, że firma R. prowadziła współpracę gospodarczą także z innymi podmiotami gospodarczymi.

Strona nie zgodziła się z oceną, iż B. R. nie wykonywała objazdowego skupu złomu w ramach współpracy z firmą "C" P. P., albowiem fakt ten został potwierdzony zeznaniami świadków K. N. i K. G., którzy wskazali nadto, że przy wykonywaniu usługi skupu złomu od ludności B. R. pomagał również pracownik P. P., D. P.. Tę okoliczność potwierdzili inni świadkowie: T. O. i M. L.. Zdaniem strony organ kontroli skarbowej opierając się na zeznaniach w/w świadków oraz M. C. dokonał ustaleń dowolnych w kwestii współpracy firm R. i "C". Dowodem przeciwnym jest zeznanie K. G., który wskazał, że wraz z D. P. uczestniczyli w skupie obwoźnym i jeździli po złom do ludności. Strona zwróciła uwagę, że w/w świadkowie nie musieli być informowani przez pracodawcę, na rzecz którego z kontrahentów wykonują określoną pracę, czy to na rzecz firmy R., "B", czy "C". Poza zainteresowaniem w/w pracowników, jak również osób dorywczo współpracujących z firmą "C": R. L., T. M., A. G., M. K., M. P., J. D. (pracownika firmy "D" M. C.) pozostaje sposób i zakres współpracy P. P. z innymi przedsiębiorcami, a potwierdzeniem jest brak skojarzeń przez w/w świadków firmy "E" SA, która jest głównym kontrahentem firmy "C".

Strona zarzuciła, że na podstawie zeznań M. C. organ ustalił, że D. P. nie brał udziału w objazdowym skupie złomu, ponieważ nie posiadając prawa jazdy i będąc osobą niepełnosprawną nie mógł być kierowcą pojazdu. Nie uwzględnił jednak faktu, że kierowcą mogła być B. R. i pominął dokonanie ustaleń w tym zakresie. Przyjętemu przez organ stanowisku przeczą również zeznania K. N., K. G., T. O., M. L. i M. S., konkubiny D.P.. Wymienieni świadkowie jednoznacznie wskazywali, że D. P. faktycznie prowadził pojazdy mechaniczne, nawet wypisywał dokumenty i dysponował gotówką wypłacaną podczas obwoźnego skupu złomu. M. S. zeznała, że jej partner jeździł czerwonym busikiem po złom z Panią [...] był kasjerem i operował pieniędzmi ze skupu złomu. Pomimo w/w korzystnych dla podatnika zeznań, organ poczynił ustalenia na podstawie niekorzystnych zeznań M. C., który był sporadycznym dostawcą złomu do skupu w P. i nie mógł mieć wiedzy na temat faktycznych obowiązków zleconych D. P. przez pracodawcę.

Organ odmówił wiarygodności zeznaniom M. S. i jednocześnie uznał je za niestanowiące dowodu w sprawie z uwagi na pozostawanie świadka w faktycznym pożyciu z D. P oraz z uwagi na fakt, że przesłuchanie odbyło się (przy użyciu języka migowego) za pośrednictwem niepełnoletniego syna, który miał być zainteresowany określonym rozstrzygnięciem sprawy. Argumentacja organu w sytuacji, gdy D. P. już nie żyje, a syn M. S. nie jest stroną postępowania, jest pozbawiona sensu i daje podstawę do uznania, że organ uwzględniał tylko te dowody, które odpowiadały z góry ustalonemu rozstrzygnięciu, a pominął dowody, które przeczyły przyjętej tezie. Nadto nie przeprowadzając ponownego przesłuchania tego świadka w obecności biegłego tłumacza języka migowego organ naruszył art. 195 pkt 1 w zw. z art. 197 O.p.

Odnosząc się do analizy wykresów z tachografów, strona podkreśliła, że wykresy z tachografów ciągników siodłowych służą wyłącznie do kontroli przestrzegania czasu pracy kierowcy, postojów oraz prędkości pojazdu. Tymczasem organ zestawił informacje uzyskane z odczytu tachografów z dowodami wewnętrznymi wystawionymi przez B. R. i wyprowadził fałszywe wnioski co do przebiegu obwoźnego skupu złomu. Ponadto na podstawie wykresu z tachografu z czerwca 2011 r. dokonał ustaleń w zakresie przebiegu obwoźnego skupu złomu w okresie od stycznia do marca 2011 r. stosując niedopuszczalną w tym zakresie analogię. Organ nie powinien stosować analogii także między wykresami przedłożonymi przez P. P. z wykresami M. C., który dysponuje innym typem pojazdów. Wszelkie wątpliwości wynikające z przeprowadzonej analizy organ poczytuje wyłącznie na niekorzyść strony.

Zdaniem pełnomocnika strony B. R. i S. P. w ramach prowadzonych przez siebie działalności gospodarczych, korzystali z pojazdów, z zaplecza technicznego i maszynowego, będących w posiadaniu firmy "C" P. P.. Tymczasem organ kontroli skarbowej podważył te fakty wskazując m.in., że samochody ciężarowe, którymi dysponował P. P., to nie to samo co samochód ciężarowy typu hakowiec wskazywany przez B. R.. Organ błędnie też przyjął, że pojazdy [...] oraz [...], typu hakowiec, nie były wykorzystywane do skupu złomu. Jako dowód przeciwny strona załączyła kserokopie dowodów rejestracyjnych tych pojazdów wskazujących, że były one przeznaczone do przewozu kontenerów. Zauważył też, że decyzja Prezydenta Miasta K. z [...]r. wymienia, że firma "C" wykorzystywała do transportu odpadów ciągniki siodłowe [...]oraz [...]z naczepami, jednak w analizowanym okresie firma ta posiadała dodatkowo dwa samochody ciężarowe typu hakowiec: "F", [...], wskazane w dowodach rejestracyjnych, Ich posiadanie nie wynika natomiast z pozwolenia na transport odpadów (wydanego [...]r.), które wg strony nie wymaga aktualizacji posiadanych pojazdów. Tej okoliczności organ kontroli skarbowej nie zweryfikował.

Bez znaczenia jest zdaniem pełnomocnika to, że w okresie od stycznia do marca 2011 r. P. P. nie posiadał samochodu [...], który był wykorzystywany do obwoźnego skupu złomu prowadzonego przez B. R., gdyż takim pojazdem dysponował S. P., który jest podmiotem tego postępowania, a mimo to okoliczność ta pozostała poza zainteresowaniem organu kontrolnego. Tymczasem firmy: "B", "C", R. współpracowały ze sobą i w ramach współpracy korzystały ze wszystkich posiadanych przez nie środków transportu.

Kolejny zarzut dotyczy braku w weryfikacji zeznań M. C., który twierdził, że samochód [...]był niesprawny technicznie, z zeznaniami strony podnoszącej, że pojazd ten miał aktualne badania techniczne dopuszczające go do ruchu drogowego.

W ocenie strony organ dokonał nadinterpretacji oświadczenia B. R., która mówiła o rozładunku [...]za pomocą dźwigu, a organ przyjął, że jest nim tzw. chwytak Tymczasem wg wskazań strony, tym dźwigiem jest wózek widłowy, którym dysponowały współpracujące ze sobą firmy. Ponadto organ przywiązał zbyt dużą wagę do faktu, na kogo dany pojazd jest zarejestrowany, gdyż samochody były swobodnie wykorzystywane w miarę potrzeb przez wszystkich członków rodziny.

Za gołosłowne strona uznała twierdzenia organu, że przyjmowanie faktur nie odzwierciedlających rzeczywistych transakcji miało na celu upozorowanie wiarygodnego źródła pochodzenia towaru oraz stwierdzenia o przyjmowaniu złomu od osób fizycznych w punktach skupu z pominięciem wypełniania obowiązujących formularzy przyjęcia odpadów narzuconych przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach lub przyjmowania złomu, który w rzeczywistości nie był odpadem lecz pełnowartościowym produktem pochodzącym z nieznanego źródła. Organ nie przedstawił bowiem żadnego wiarygodnego dowodu potwierdzającego w/w wnioski. Tym bardziej, że działalność prowadzona przez podatnika podlegała stałym kontrolom, a w analizowanym okresie, kontroli Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej w P. Z protokołu kontroli z [...] r., którego kserokopię strona załączyła do odwołania wynika, że nie stwierdzono naruszenia przepisów ustawy o odpadach, w tym również w przedmiocie ewidencji odpadów za pomocą kart przekazania odpadów oraz formularzy przyjęcia odpadów od osób fizycznych.

Ponadto wielokrotne kontrole działalności strony przeprowadzone przez stosowne urzędy, w tym również przez Policję nie wykazały, że strona przyjmowała złom, który w rzeczywistości był pełnowartościowym towarem.

Strona zarzuciła, że organ kontrolny nie uwzględnił obowiązującej na gruncie Kodeksu Cywilnego zasady swobody umów, zgodnie z którą umowy zawarte w formie ustnej pomiędzy B. R. i P. P. m są prawnie skuteczne.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, podzielając stanowisko, że firma R. nie dokonywała sprzedaży złomu wykazanej w wystawionych fakturach VAT, które w konsekwencji nie dokumentowały faktycznie przeprowadzonych transakcji. Tym samym więc wystawione faktury sprzedaży nie dokumentują rzeczywistego charakteru operacji gospodarczych między wskazanymi podmiotami.

Organ zaakcentował, że ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych wynika, że działalność B. R. w ramach firmy R. polegała na sprzedaży hurtowej odpadów i złomu, a wg jej oświadczeń na prowadzeniu objazdowego skupu złomu stalowego. Organ podkreślił, iż firma R. powinna funkcjonować zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., nr 185, poz. 1243, ze zm.). Przywołał też zeznania B. R. wskazując, iż przedstawiła zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów udzielone P. P.. Zauważył też, że na kartach przekazania odpadów wskazano, że podmiotem transportującym odpady jest R. B. R..

Analizując ustalony stan faktyczny sprawy organ podkreślił, że B. R. nie posiadała stosownych zezwoleń, nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała miejsca składowania skupowanego złomu, ani żadnych środków transportu. Jako siedzibę firmy R. podawała K., ul. [...], gdzie wg złożonego oświadczenia wynajmowała powierzchnię biurową, sama przebywała tam okazjonalnie załatwiając sprawy bieżące, w biurze była osoba odbierająca korespondencję i telefony. Pracownik organu kontroli skarbowej, ustalił, iż pod wskazanym adresem znajduje się trzykondygnacyjny budynek, a osoby pytane o firmę R. (sprzedawca w sklepie, pracownicy ulokowanej w budynku firmy doradczej) nie potrafili wskazać pomieszczenia wynajmowanego przez tę firmę. Również na domofonie lub na budynku takich informacji nie było.

Organ przywołał zeznania świadków K. N., K. G. i stwierdził, że nie potwierdzają oni oświadczenia B. R., że w ramach skupu objazdowego jeździła z P. P. i D. P., a sporadycznie kierowcą był inny pracownik "C". Wykonywania czynności w zakresie przewozu, załadunku i rozładunku złomu na rzecz B. R. nie potwierdzili również, wskazani przez stronę pracownicy "C": M. K., R. L., A. G., T. M. i M. P., wskazując, iż jej nie znają. Były pracownik firmy "C", J. D. zeznał, że B. R. to prawdopodobnie ciocia P. (P.); spotkał się z nią gdy pracował w biurze podróży i odbierał ją z lotniska, nie spotkał się z nią nigdy na bazie w M.. Organ przyznał, iż inni świadkowie: T. O. i M. L. zeznali, że B. R. przywoziła złom busem wynajętym od P. P., a kierowcą był D. P..

W związku z tym, że D. P. zmarł w grudniu 2011 r., organ kontroli skarbowej zwrócił się do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta P., który poinformował, że nie wydał D. P. uprawnień do kierowania pojazdami, ani też nie była wydana decyzja o cofnięciu, zatrzymaniu lub przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami. Na okoliczność charakteru pracy wykonywanej przez D.P., organ kontroli skarbowej przesłuchał M. C., który oddawał złom w punkcie skupu w P. i znał obsługującego ten punkt D.P.. Świadek zeznał, że D. P. nie miał prawa jazdy ani nawet karty rowerowej, nie słyszał na jedno ucho, na drugim miał aparat i był jeszcze ślepy. Pomagał w załadunku na hałdzie, sam nie jeździł jako kierowca. Informacja otrzymana z Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. potwierdziła, że u D.P. stwierdzono upośledzenie funkcji narządu organizmu datowane od dzieciństwa na okres trwały. W zakresie wskazań dotyczących odpowiedniego zatrudnienia podano prace nie wymagające dobrego słuchu.

Ponadto zgodnie z informacją uzyskaną w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w K. był zgłoszony do ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w FHU "C" od [...] r. do dnia zgonu [...]r., co oznacza, że w analizowanym okresie (styczeń, luty, marzec 2011 r.) pracował tylko 1,5 miesiąca. Organ kontrolny pominął kwestię kierowania pojazdem w objazdowym skupie złomu przez B. R., gdyż już w toku postępowania sprawdzającego ([...]r.) oświadczyła, że korzystała z usług transportu wraz z kierowcą.

Odnosząc się do oświadczenia B. R., że firma "C" P. P. świadczyła na rzecz firmy R. usługi transportowe najczęściej samochodem [...], wyjaśniono, że w okresie od stycznia do marca 2011 r. P. P. nie posiadał takiego samochodu, dysponował nim S. P.. Nie przedstawił on jednak jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, iż samochód był wypożyczany B. R. lub P. P..

Za nie realne uznał organ oświadczenie B. R., że dokonując objazdowego skupu złomu samochodem [...]wykonywała 5, a nawet 6 kursów w danym dniu, a pojedyncze partie zebranego złomu wahały się od 2 do 2,5 tony, gdyż podane ilości zebranego złomu (2000-2500 kg) przekraczały maksymalną ładowność tego samochodu podaną przez producenta (1800 kg). Ponadto wymieniona ilość skupionego złomu wskazywała na dzienny skup na poziomie od 10000 do 15000 kg złomu, zalegającego w przypadkowo odwiedzanych domach (gospodarstwach podmiejskich) przez 2-osobowy zespół, czyli pozwalający na skup średnio 1 - 1,5 t złomu w ciągu 1 godziny.

Zdaniem organu realność skupu opisanego przez B. R. podważyły również zeznania osób, które dokonywały obwoźnego skupu złomu i oddawały go do punktów prowadzonych przez S. P.. Z przesłuchań świadków: K. P., M. W., M. C., S. T., K. K., J. P., S. M. wynika, że w ciągu dnia udało się zebrać 50 kg, 100-150 kg, 300-500 kg złomu. Ilości zebranego złomu zależały od liczby osób biorących udział w obwoźnym skupie, od rodzaju rzeczy stanowiących złom, którymi były np. piece co, siatki, lodówki, garnki itp. oraz od czasu przygotowania złomu do transportu (m.in. poprzez wyciąganie piecy z piwnic, cięcie długich elementów).

Ponadto B. R. nie była w stanie podać źródła pochodzenia złomu, nie spisywała bowiem danych osób mających sprzedawać złom i nie zawierała żadnych umów, a sporządzane dowody wewnętrzne nie przedstawiają danych umożliwiających weryfikację źródeł zakupu złomu.

Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy potwierdza fikcyjność faktur VAT wystawionych przez firmę R. B. R. na sprzedaż złomu stalowego do firmy "B" S. P., która za okresy rozliczeniowe od stycznia do marca 2011 r. była jedynym odbiorcą wykazanym w ewidencji sprzedaży firmy R., gdyż brak jest dowodów, iż jej firma prowadziła współpracę gospodarczą także z innymi podmiotami gospodarczymi, poza firmami "B" i "C".

Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 187 § 1 O.p.. z powodu nieprzeprowadzenia dowodów z zeznań kilku świadków, gdyż strona nie wskazała, jakie konkretnie okoliczności miały być przedmiotem dowodów. Wyjaśniono, że organ kontrolny niejednokrotnie wzywał na przesłuchanie w charakterze świadków osoby, które wg przedstawionych przez stronę formularzy przyjęcia odpadów miały oddawać złom do punktów skupu prowadzonych przez firmę "B". Jednak organ nie przeprowadził przesłuchań 9 osób, gdyż nie stawiły się w wyznaczonych terminach, albo wezwań nie podjęły lub adres okazał się nieaktualny a osoba pozostaje bez stałego miejsca zameldowania. Organ przeprowadził dowody z zeznań 15 świadków oddających złom do punktów skupu firmy "B" oraz 2 świadków świadczących usługi transportu. Materiał zebrany od tej liczby osób okazał się zdaniem organu odwoławczego wystarczający do uwzględnienia wynikających z niego wniosków dla obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy.

Organ odwoławczy stwierdził też, że w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego nie doszło do naruszenia art. 195 pkt 1 i art. 197 O.p. w związku z przeprowadzeniem dowodu z zeznań M. S. bez udziału biegłego tłumacza języka migowego. Wyjaśniając tę kwestię podkreślono, że w/w osoba będąca konkubiną zmarłego D.P. została wezwana przez organ kontrolny do złożenia zeznań w charakterze świadka, jednakże organ nie posiadał informacji przed wyznaczonym dniem przesłuchania, że jest osobą głuchoniemą. Świadek stawiła się na przesłuchanie w towarzystwie swojego niepełnoletniego syna, D. P., który podjął się tłumaczenia pytań zadawanych świadkowi oraz udzielanych odpowiedzi. Z powodu okoliczności związanych z przesłuchaniem, organ kontroli skarbowej nie uznał zeznania M. S. za dowód w sprawie.

Zdaniem organu odwoławczego nie doszło także do naruszenia art. 120, art. 190 § 1 i § 2 O.p. poprzez podjęcie nieuprawnionych czynności podczas doręczenia wezwania M. M.. Organ wyjaśnił, że do M. M. przesłano trzykrotnie zawiadomienia o terminie przesłuchania, na które świadek się nie stawiła. Podczas doręczenia wezwania osobiście za pośrednictwem pracowników organu kontrolnego, poinformowano wezwaną, że firma "B" to firma skupująca złom. M. M. wyjaśniła wówczas, że nie stawiła się na przesłuchanie, ponieważ uważała, że otrzymana korespondencja to pomyłka. Czyniąc zarzut naruszenia przepisów postępowania kontrolnego strona nie wskazała, jakie skutki to naruszenie wywołało.

Ponadto podkreślono, że M. M. została przesłuchana w charakterze świadka [...] r. w obecności strony i pełnomocnika, zaś organ kontrolny każdorazowo zawiadomił stronę o planowanym terminie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadka, zapewniając jej prawo do czynnego udziału w przesłuchaniach.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 82 § 1 pkt 1 O.p., zauważono, że organ kontroli skarbowej skierował do P. P., będącego kontrahentem strony jak i firmy R., pismo z [...] r. z prośbą o udzielenie informacji na temat współpracy P. P. z firmą R., a zwłaszcza o przedstawienie dowodów potwierdzających rzeczywiste przeprowadzenie transakcji, tj. wykonywanie usług transportowych i obsługi objazdowego skupu złomu. W szczególności poproszono o wykresy z tachografów analogowych lub o wydruki z tachografów cyfrowych z dni, w których, zgodnie z oświadczeniem B. R. P. P. miał świadczyć usługi dla firmy R.. Pracownik organu kontroli skarbowej próbował osobiście doręczyć pismo adresatowi w miejscu prowadzonej działalności. P. P. po zapoznaniu się z treścią pisma odmówił jego przyjęcia tłumacząc, iż wyjeżdża na okres 2 tygodni i nie będzie w stanie przygotować wymienionych w piśmie dokumentów w podanym terminie.

Z tego powodu poprosił, aby pismo wysłać pocztą "jak najpóźniej". Pismo wysłano pocztą na adres siedziby "C" w dniu 24 maja 2012 r. Korespondencja nie została jednak podjęta i po dwukrotnym awizowaniu przez Pocztę Polską wróciła do nadawcy 18 czerwca 2012 r. Dopiero 27 czerwca 2012 r. wręczono mu osobiście pismo, na które powołuje się strona w odwołaniu. P. P. przedłożył (5 lipca 2012 r.) m.in. wykresy z tachografów z 7 dni czerwca 2011 r. wyjaśniając, iż nie dysponuje wykresami z tachografów za okres od stycznia do maja 2011 r., albowiem ustawa o transporcie drogowym nie wymaga przechowywania tych dokumentów przez okres powyżej 1 roku. Wydając [...]r. decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2011 r. organ kontroli skarbowej zauważył (na str. 13), iż P. P. zapoznając się z treścią pisma w dniu [...] r. powinien posiadać jeszcze wykresówki z 23 i 27 maja 2011 r., a mimo tego nie przedstawił ich organowi.

W dalszej treści decyzji wyjaśnił (str. 18 decyzji), że wprawdzie P. P. (brat strony) świadczący usługi transportu na rzecz B. R., przedstawił wykresówki wypełnione w czerwcu 2011 r., to należało ten fakt przedstawić w decyzji za okresy rozliczeniowe od stycznia do marca 2011 r. z uwagi na celowy zamiar pomocy stronie w uwiarygodnieniu przeprowadzonych transakcji z firmą R. B. R. (...). Jednakże zbadanie pełnego materiału dowodowego w sprawie nie potwierdziło faktycznego dokonania transakcji.

Odnosząc się do załączonego do odwołania protokołu oględzin przeprowadzonych [...] r. w punkcie zbierania odpadów w P. przez Wydział Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej w P. organ stwierdził, że zawiera on ustalenia dotyczące prawidłowości prowadzenia ewidencji odpadów i sporządzania sprawozdania, dokonywanych w oparciu o karty przekazania odpadów, karty ewidencji odpadów oraz formularzy przyjęcia odpadów od osób fizycznych. Jednakże nie przedstawia informacji o zgodności zapisów w ewidencji ze stanem faktycznym.

Za bezzasadny organ uznał zarzut strony dotyczący podważania skuteczności umów cywilnych między kontrahentami, wskazując, że organ pierwszoinstancyjny dokonał oceny skutków umów cywilnoprawnych zawartych pomiędzy B. R., S. P., P. P. pod kątem zgodności z przepisami prawa podatkowego.

Organ odwoławczy podkreślił, że transakcje pomiędzy R. B. R. "B" S. P., to transakcje przeprowadzone w rodzinnym gronie, przy udziale brata strony - P. P. i fakt ten wskazuje, że S. P. miał pełną świadomość, że przyjmuje od firmy R. puste faktury. Tym bardziej, że w analizowanym okresie od stycznia do marca 2011 r. firma "B" była jedynym kontrahentem wykazanym w rejestrze sprzedaży firmy R.. Organ kontrolny doprowadzając do odtworzenia okoliczności, w jakich dokonywane były zakwestionowane transakcje uzyskał wystarczającą wiedzę o rzetelności kontrahenta strony, która M. sobie zdawać sprawę z nietypowego charakteru działalności prowadzonej przez firmę R.. Właścicielka tej firmy, B. R. nie spełniała warunków prawnych i technicznych do prowadzenia tego rodzaju działalności.

Dodatkowo, działając niezgodnie z przepisami ustawy o odpadach, jako upoważnienie do prowadzenia przez nią obrotu złomem, wskazywała zezwolenie wydane dla P. P. (jej siostrzeńca). Z analizy dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że strona mając świadomość wystawiania przez firmę R. dokumentów na nierzetelne transakcje, zaewidencjonowała faktury dokumentujące nielegalny obrót złomem i dokonała odliczenia wykazanego w nich podatku. Dodano, że strona także wystawiała formularze przyjęcia odpadów na nieistniejące osoby lub zawierające sfałszowane dane osobowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, S. P. działając przez pełnomocnika wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r., podnosząc te same zarzuty co w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zarzucił więc naruszenie:

1. - art. 180 § 1 O.p. poprzez zaniechanie zebrania całości materiału dowodowego, w tym m.in. nieprzeprowadzenie dowodów z zeznań kilku świadków, dopuszczonych przez organ z urzędu pomimo że przeprowadzenie tych dowodów było możliwe;
2. - art. 120 i art. 190 § 1 i § 2 O.p. polegające na podjęciu przez organ kontroli skarbowej nieuprawnionych czynności podczas doręczenia wezwania świadkowi M. M., w wyniku czego uniemożliwiono stronie czynnie uczestniczyć w przeprowadzeniu przedmiotowego dowodu;
3. - art. 195 pkt 1 O.p. w zw. z art. 197 O.p. polegające na przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka M. S. bez udziału biegłego tłumacza języka migowego, a następnie uznanie tego dowodu za niebyły, pomimo że dowód z zeznań tego świadka jest istotny w odniesieniu do stawianego stronie zarzutu;
4. - art. 191 i art. 210 § 4 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na: wybiórczym traktowaniu dowodów; uwzględnieniu tylko tych dowodów, które są dla strony skarżącej niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu dowodów dla niej korzystnych; stosowaniu nieuprawnionej analogii w zakresie oceny dowodów oraz nie wskazaniu przyczyn, dla których jednym dowodom organ przyznał walor wiarygodności, a innym tego waloru odmówił;
5. - art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a oraz art. 106 ust. 1 ustawy VAT poprzez uznanie, wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, że S. P. w miesiącach od stycznia do marca 2011 r. ujmował w deklaracjach faktury VAT wystawione przez firmę "A" stwierdzające czynności, które faktycznie nie zostały dokonane.

W uzasadnieniu strona podtrzymała argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.

Dodatkowo strona uznała za niedopuszczalne stwierdzenie organu, że wystawiała formularze przyjęcia odpadów na nieistniejące osoby lub zawierające sfałszowane dane osobowe, uznając, że wyniki postępowania nie są wystarczające do formułowania tego typu wniosków.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Dodał też, iż wbrew argumentom podniesionym w skardze w aktach sprawy znajdują się dokumenty wskazujące na nieprawidłowości w sporządzaniu umów kupna(-sprzedaży) odpadów od osób fizycznych. Wskazał na umowy zawarte z 27 osobami (tom IX, karty nr 189-315, tom X, karty nr 1- 129), których dane po zweryfikowaniu przez [...]Urząd Wojewódzki w K. Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców okazały się nieprawdziwe (tom IV, karty nr 321-348 oraz Wynik kontroli - tom XI, karty nr 47-87). Zaznaczył, iż na błędne dane w umowach kupna-sprzedaży, dot. np. ilości odpadów, liczby umów wskazywały również osoby zeznające w charakterze świadków, m.in. K.P.(tom III, karty nr 9-13), M. K. (tom III, karty nr 23-25, umowa [...] z 23.02.2011 r. wymieniająca jako towar mosiądz).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga okazała się bezzasadna.

Według art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy.

Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do uwzględnienia żądania skargi.

Zaznaczyć też trzeba, że Sąd przyjął, iż stan faktyczny i prawny sprawy został ustalony przez organy podatkowe prawidłowo, zatem przyjmuje go za własny.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi orzeczenie o braku prawa do odliczenia podatku naliczonego za okres od stycznia do marca 2011 r., wynikającego z faktur VAT wystawionych przez "A" z siedzibą w K..

Przypomnieć też trzeba, że organy podatkowe uznały, iż sporne faktury wystawione przez "A" nie dokumentowały czynności faktycznie dokonanej przez podmiot w nich wymieniony, jako strona umowy sprzedaży. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej oraz drugoinstancyjnej organy jako podstawę rozstrzygnięcia wskazały art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy VAT. W oparciu o ww. przepisy organy podatkowe zakwestionowały prawo do odliczenia przez stronę podatku naliczonego za ww. okres w łącznej kwocie [...] zł z faktur VAT wystawionych przez R. R. B..

W tym miejscu należy wskazać, że według art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z kolei zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące oraz dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Stosownie do treści art. 106 ust. 1 ustawy VAT "Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16."

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a oraz art. 106 ust. 1 ustawy VAT. Zaprezentowana na stronie 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji wykładnia tych przepisów jest prawidłowa i znajduje oparcie w orzecznictwie NSA. Za wystarczające należy tu przyjąć stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z 11 maja 2010 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 688/09 (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie Sąd ten stwierdził, że ".. zgodnie z artykułem 86 § 1 i 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem.

W przypadku gdy kwota wskazana jako podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanej w niej kwoty. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy."

Pogląd ten Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć przyjdzie, że organy prawidłowo ustaliły, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur. Ustaleń tych organy dokonały w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Badając to postępowanie Sąd nie doszukał się naruszenia przepisów prawa procesowego. W tym zakresie poddał ocenie działania organów nie tylko ze względu na naruszenia prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale też dające podstawę do wznowienia postępowania oraz do stwierdzenia nieważności decyzji.

W toku całego postępowania organy umożliwiły stronie korzystanie z prawa brania udziału w nim poprzez zawiadomienia o prowadzonych czynnościach i możliwości wypowiedzi w zakresie zebranego materiału w trybie art. 200 O.p. Skarżący z tych praw częściowo skorzystał, przeglądając akta, składając wyjaśnienia i pisma.

W celu potwierdzenia wykonania czynności wykazanych na spornych fakturach wystawionych przez R. R. B., organy zebrały materiał dowodowy w postaci między innymi:

1. 1. protokołów z czynności sprawdzających przeprowadzonych na podstawie art. 13b ustawy o kontroli skarbowej w 11 firmach kontrahentach strony skarżącej w tym u: B. R., prowadzącej działalność gospodarczą "A" oraz w "C" P. P. z siedzibą w K.;
2. 2. protokołów przesłuchań 29 świadków;
3. 3. informacji uzyskanych od:
4. - Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta P. z [...] r.;
5. - [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. z [...] r.;
6. - Prezydenta Miasta K. z [...] r.;
7. - Marszałka Województwa [...] z [...] r.;
8. - ZUS Odział w K. z [...] r.;
9. - Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B.;
10. 4. dokumentacji finansowo-księgowej strony skarżącej;
11. 5. wyjaśniań i oświadczeń złożonych przez stronę.

Słusznie oceniły organy, że ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych wynika, że działalność wystawcy spornych faktur B. R. w ramach firmy R., polegająca na sprzedaży hurtowej odpadów i złomu a wg treści złożonych oświadczeń na prowadzeniu objazdowego skupu złomu stalowego, powinna funkcjonować zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Na tę okoliczność B. R., będąc obowiązana do uzyskania zezwolenia na transport odpadów, nie przedstawiła jednak takiego zezwolenia. Przedłożyła zezwolenie wydane dla "D" P. P.. B. R. nie posiadała swoich środków transportu, nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała miejsca składowania skupowanego złomu, pod adresem wskazanym dla prowadzenia działalności gospodarczej w K., ul. [...]. Wg złożonego oświadczenia wynajmowała tam powierzchnię biurową, sama przebywając okazjonalnie załatwiała sprawy bieżące, a była tam osoba odbierająca korespondencję, telefony.

Z tym, że pracownik organu kontroli skarbowej, po przybyciu pod wskazany adres stwierdził, że znajduje się tam trzykondygnacyjny budynek, przy czym osoby pytane o firmę R. (sprzedawca w sklepie, pracownicy ulokowanej w budynku firmy doradczej) nie potrafili wskazać pomieszczenia wynajmowanego przez tę firmę. Również na domofonie lub na budynku takich informacji nie było. Zatem już te okoliczności wskazują, że B. R. nie mogła wykonywać czynności opisanych w spornych fakturach. Organ przeprowadził też szerokie postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia z kim jeździła B. R. w ramach skupu objazdowego. Świadek stwierdziła, że jeździła z P. P. i D. P., a sporadycznie kierowcą był inny pracownik "C": Pan K., Pan K.. Przesłuchani w charakterze świadków K. G. i K. N., zatrudnieni na składowisku złomu w M. zeznali, że kojarzą osobę B. R., ale nie potwierdzili, że z nią jeździli, wskazując, że jeździł z nią D. P..

Wykonywania czynności w zakresie przewozu, załadunku i rozładunku złomu na rzecz B. R. nie potwierdzili również, wskazani przez stronę pracownicy "C": M. K., R. L., A. G., T. M., M. P. i J. D.. Z kolei świadkowie T. O. i M. L. zeznali, że B. R. przywoziła złom busem wynajętym od P. P., a kierowcą był D. P.. Słusznie jednak zeznania ich organ ocenił jako niewiarygodne, gdyż jak wynika z informacji uzyskanych z Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta P. zmarły D. P. nie miał prawa jazdy. Fakt ten potwierdził świadek M. C., który oddawał złom w punkcie skupu w P. i znał obsługującego ten punkt D.P.. Świadek zeznał, że D. P. nie miał prawa jazdy ani nawet karty rowerowej, nie słyszał na jedno ucho, na drugim miał aparat i był jeszcze ślepy. Informacja otrzymana z Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. potwierdziła, że u D.P. a stwierdzono upośledzenie funkcji narządu organizmu datowane od dzieciństwa na okres trwały.

W zakresie wskazań dotyczących odpowiedniego zatrudnienia podano prace nie wymagające dobrego słuchu. Wobec ustalenia tych okoliczności zbędnym było ponowne prowadzenie przesłuchania konkubiny D.P. a- M. S. na okoliczność, czy jeździł on w charakterze kierowcy z B. R.. Tak więc organ nie naruszył art. 195 pkt 1 oraz art. 197 O.p. nie przeprowadzając ponownie tego dowodu z udziałem biegłego tłumacza języka migowego i uznając dowód za niebyły w związku z nieprawidłowościami w jego przeprowadzeniu. Nie był to dowód istotny dla strony. Wobec treści dokumentów urzędowych stwierdzających, że D. P. nie miał prawa jazdy, miał uszkodzenie słuchu, dopuszczenie dowodu na okoliczność kierowania przez niego samochodem jest irracjonalne.

Nie można też czynić zarzutu organom podatkowym, że nie prowadziły postępowania dowodowego na okoliczność wykazania, iż to B. R. kierowała pojazdem w objazdowym skupie złomu, gdyż już w toku postępowania sprawdzającego oświadczyła, że korzystała z usług transportu wraz z kierowcą.

Zatem słuszne okazały się wnioski organów, że również na podstawie tych dowodów stwierdzić należy, że B. R. nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie objazdowego skupu złomu.

Organy przeanalizowały także oświadczenie B. R., że firma "C" P. P. świadczyła na rzecz firmy R. usługi transportowe najczęściej samochodem [...] Wykazały, że w okresie od stycznia do marca 2011 r. P. P. nie posiadał takiego samochodu. Samochód ten posiadał skarżący S. P., jednakże nie przedstawił dowodu świadczącego o tym, iż samochód był wypożyczany B. R.. lub P. P., którego firma miała świadczyć usługi transportowe dla firmy R.. Nadto organ przeanalizował i właściwie ocenił, że B. R. nie mogła dokonując objazdowego skupu złomu samochodem [...] wykonywać 5, a nawet 6 kursów w danym dniu, a pojedyncze partie zebranego złomu wahały się od 2 do 2,5 tony, gdyż podane przez B. R. ilości zebranego złomu (2000-2500 kg) przekraczały maksymalną ładowność tego samochodu podaną przez producenta (1800 kg).

Ponadto wymieniona przez B. R. ilość skupionego złomu wskazywała na dzienny skup na poziomie od 10000 do 15000 kg złomu staroużytecznego, zalegającego w przypadkowo odwiedzanych domach (gospodarstwach podmiejskich) przez 2-osobowy zespół, czyli pozwalający na skup średnio 1 - 1,5 t złomu w ciągu 1 godziny. Biorąc pod uwagę fakt, iż złom ten należy załadować, to wykonanie takiej pracy przez dwie osoby w tym kobietę jest niemożliwe. Słusznie wskazał organ, że realność skupu opisanego przez B. R. podważyły również zeznania osób, które dokonywały obwoźnego skupu złomu i oddawały go do punktów prowadzonych przez S. P..

Ponadto B. R. nie była w stanie podać źródła pochodzenia złomu, nie spisywała bowiem danych osób mających sprzedawać złom i nie zawierała żadnych umów, a sporządzane dowody wewnętrzne nie przedstawiają danych umożliwiających weryfikację źródeł zakupu złomu.

Tak więc i tu przyjdzie zgodzić się z organem, że przedstawiony przez B. R. proces pozyskiwania od ludności odpadów z metali w celu odsprzedaży swojemu bratankowi, S. P. nie opisuje rzeczywistych transakcji.

Zauważyć też trzeba, że Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem: "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. Tak, więc Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że materiał dowodowy jest jednoznaczny w swej wymowie. Wynika z niego, że skarżący nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur albowiem nie dokumentowały one rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, pomiędzy stroną skarżącą a firmą R. B. R..

Zarzuty postawione organowi podatkowemu w skardze nie stanowią w ocenie Sądu o naruszeniu przez ten organ art. 191 O.p. To, że organ podatkowy dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.

Zdaniem Sądu okoliczności dotyczące faktycznego przebiegu transakcji zostały dostatecznie wyjaśnione. Wynikają one z materiału dowodowego, którym dysponował organ podatkowy, omówienie tych materiałów jest wyczerpujące i logiczne. Organ odwoławczy tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie zaprezentował swoje stanowisko.

Odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi wskazać należy, że organy podatkowe zebrały wyczerpująco materiał dowodowy (sporne faktury VAT, przesłuchania świadków, kontrola doraźna u kontrahentów strony skarżącej, uzyskanie informacji w stosownych instytucjach) wskazywały na to, że czynności opisane w spornych fakturach nie zostały dokonane. Nie naruszyły zatem art. 180 i art. 187 O.p.

Z uzasadnienia skargi wynika, że strona upatruje naruszenia tych przepisów poprzez zaniechanie przesłuchania świadków, w sytuacji gdy organ dowód z ich przesłuchania dopuścił z urzędu i wzywał ich na przesłuchanie, potem zaś tego zaniechał.

Tak postawiony zarzut nie może być uwzględniony. Organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Nie oznacza to jednak, że ma go gromadzić w nieskończoność. Słusznie zatem organ odstąpił od przesłuchań 9 osób, które wg przedstawionych przez stronę formularzy przyjęcia odpadów miały oddawać złom do punktów skupu prowadzonych przez firmę "B". gdyż osoby te nie stawiły się w wyznaczonych terminach, albo wezwań nie podjęły lub adres okazał się nieaktualny. Organ był do tego uprawniony, uznając, iż dowody z zeznań 15 świadków oddających złom do punktów skupu firmy "B" oraz 2 świadków świadczących usługi transportu są wystarczające do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. Nadto strona nie wnioskowała o przesłuchanie tych 9 świadków i nie wskazała, jakie konkretnie okoliczności miały być przedmiotem dowodów.

Nie doszło także do naruszenia art. 120, art. 190 § 1 i § 2 O.p. poprzez podjęcie nieuprawnionych czynności podczas doręczenia wezwania M. M.. Wyjaśnienia organu są w te sprawie wystarczające. Nadto M. M. została przesłuchana w charakterze świadka [...] r. w obecności strony i pełnomocnika i te zeznania zostały przez organ ocenione.

Sąd w pełni podzielił argumentację organu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Należycie zatem organy wyjaśniły przesłanki, którymi się kierowały przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz ustosunkowały się do podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów. Należycie zebrały i przeanalizowały materiał dowodowy. Wskazały, którym dowodom dały wiarę, a które uznały za niewiarygodne i dlaczego. Nie naruszyły zatem art. 187 i 210 § 4 O.p. oraz pozostałych przepisów prawa wskazanych w skardze.

Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w skardze organ odwoławczy, stosując się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében kft oraz Péter Dávid dostępne na http://eur-lex.europa.eu) przeanalizował materiał dowodowy w kontekście wykazania, że pozbawienie podatnika prawa do odliczenia jest uzasadnione, gdyż podatnik wiedział i na podstawie obiektywnych okoliczności winien wiedzieć, że transakcje w których uczestniczy mają oszukańczy charakter.

Sąd podziela stanowisko organu, że transakcje pomiędzy R. B. R. "B" S. P., to transakcje przeprowadzone w rodzinnym gronie, przy udziale brata strony - P. P. i fakt ten wskazuje, że S. P. miał pełną świadomość, że przyjmuje od firmy R. puste faktury. Tym bardziej, że właścicielka tej firmy, B. R. nie spełniała warunków prawnych i technicznych do prowadzenia tego rodzaju działalności. Dodatkowo, działając niezgodnie z przepisami ustawy o odpadach, jako upoważnienie do prowadzenia przez nią obrotu złomem, wskazywała zezwolenie wydane dla P. P. (jej siostrzeńca). Zatem zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że strona mając świadomość wystawiania przez firmę R. dokumentów na nierzetelne transakcje, zaewidencjonowała faktury dokumentujące nielegalny obrót złomem i dokonała odliczenia wykazanego w nich podatku.

Mając na uwadze powyższe na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.