Uzasadnienie
Prezes Wyższego Urzędu Górniczego postanowieniem z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia Z. i J. P. (dalej: strony, skarżący) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G. z [...] r. [...], odmawiające wszczęcia postępowania "w części wniosku dotyczącej przyznania Pani Z. P. i Panu J. P. statusu strony w postępowaniu dotyczącym zmiany terminu wynikającego z decyzji ostatecznej Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z [...] r., znak: [...], zatwierdzającej na wniosek Pana P. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A, Al. [...], [...] R., Plan ruchu odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego "B" na okres od dnia 3 września 2013 r. do dnia 2 września 2019 r."
W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., dalej: K.p.a.).
Z akt administracyjnych wynika, że 20 sierpnia 2019 r. do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G. wpłynął wniosek stron, uzupełniony pismem z 27 sierpnia 2019 r., żądający bezzwłocznego przyznania statusu strony w postępowaniu dotyczącym decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z [...] r. znak: [...] zatwierdzającej plan ruchu odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego "B" na okres 2013 - 2019 oraz w postępowaniu dotyczącym "ewentualnego zatwierdzenia planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego " B" na okres od 3 września 2019 - do bliżej nieokreślonej daty, z wniosku P. M., posiadającego prawa wynikające z decyzji-koncesji nr [...] z [...] r. wydanej przez Marszałka Województwa [...].
W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdzili, że przysługuje im prawo do występowania w charakterze strony w postępowaniu o zatwierdzenie Planu ruchu zakładu górniczego "B", gdyż umowa dzierżawy działki o nr. ewid. [...] w miejscowości G., gmina L., której są właścicielami jest nieważna, a w konsekwencji P. M. nie może prowadzić na terenie ww. nieruchomości działalności wydobywczej, na którą posiada koncesję.
Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w G. postanowieniem z [...] r., odmówił wszczęcia postępowania, wskazując, że przed tym organem nie toczy się postępowanie w przedmiocie określonym wnioskiem skarżących. Zatem złożony wniosek jest bezprzedmiotowy, w świetle art. 61 a § 1 K.p.a., z uwagi uzasadnioną przyczynę niemożności wszczęcia postępowania.
W zażaleniu od tego postanowienia strony wniosły o jego uchylenie, argumentując, że mają interes prawny w sprawie, który wynika z art. 105 w zw. z art. 106 i art. 108 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Strony zażądały też dołączenia do akt sprawy "całości materiału dowodowego związanego z weryfikacją przestrzegania zatwierdzonego przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Nadzoru Górniczego w P. planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego "B" na okres od 3 września 2013 r. do 2 września 2019 r., jak również pełnej dokumentacji będącej w posiadaniu Starosty [...], a dotyczącej wszystkich aspektów tego zakładu górniczego (w tym kontroli i czynności w zakresie rekultywacji działek objętych w/w koncesją).
Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.
W uzasadnieniu wskazał, że po pierwsze przed Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w G. nie toczy się postępowanie w przedmiocie określonym we wniosku skarżących. Zatem wniosek stron jest bezprzedmiotowy i organ pierwszoinstancyjny zasadnie na mocy art. 61a § 1 K.p.a., odmówił wszczęcia postępowania, uznając, że zachodzi przesłanka odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w postaci "innej uzasadnionej przyczyny", dla której postępowanie nie może być wszczęte.
Po drugie, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie jest uzasadnione brakiem interesu prawnego stron we wszczęciu postępowania w przedmiocie zmiany terminu wynikającego z decyzji zatwierdzającej Plan ruchu. To zaś wynika z art. 108 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 868, ze zm., zwanej dalej "P.g.g."), który stanowi, że plan ruchu zakładu górniczego sporządza przedsiębiorca. W przedmiotowej sprawie przedsiębiorcą jest P. M., któremu Marszałek Województwa [...] udzielił koncesji nr [...] decyzją z [...] r., znak; [...]. Z przepisów ustawy P.g.g. nie wynika przyznanie prawa strony w postępowaniu o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego (zmianę decyzji zatwierdzającej plan ruchu) właścicielom nieruchomości, na której położony jest zakład górniczy.
W skardze do sądu administracyjnego strony wniosły o uchylenie postanowienia organu odwoławczego.
Ponadto strony wniosły o:
- - dla celów dowodowych zobowiązanie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego do dołączenia do sądu akt niniejszych postępowań całości oryginałów, tj. materiału dowodowego związanego z weryfikacją stanu przestrzegania zatwierdzonego Planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego "B", pełnej dokumentacji będącej w posiadaniu Starosty [...], a dotyczącej wszystkich aspektów tego zakładu górniczego (w tym kontroli i czynności w zakresie rekultywacji działek objętych koncesją).
- - objęcie rozpatrzenia naszej skargi dyspozycją przepisu art. 135 w związku z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi celem wyeliminowania z obiegu prawnego wadliwych aktów prawnych.
W uzasadnieniu skargi strony nie zgodziły się ze stanowiskiem, że nie posiadają materialnoprawnego interesu prawnego w rozstrzygnięciu postępowania w sprawie zatwierdzenia planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]".
Strony podniosły, że Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w P. zatwierdził Plan ruchu zakładu bez ich akceptacji oraz bez potwierdzenia przez nich prawa do dysponowania przez przedsiębiorcę nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...]. Strony wyjaśniły, że [...] r. zawarły z P. M. (przedsiębiorcą) przedwstępną umowę dzierżawy m in w odniesieniu do działki nr [...] położonej w obrębie G.. Z tym, że utrata ważności tej umowy nastąpiła z dniem [...] r. Tym samym w dniu wydania przez organ decyzji o zatwierdzeniu planu ruchu zakładu górniczego przedsiębiorca nie posiadał praw do nieruchomości oznaczonej, jako działka nr [...] z uwagi, że w terminie do [...] r. nie zawarł z własnej winy umowy dzierżawy.
Ponadto skarżący podnieśli, że posiadają w bezpośrednim sąsiedztwie w/w obszaru zakładu górniczego swoje gospodarstwo, zatem przysługuje im ochrona prawa własności wynikająca z treści art. 140 do 145 K.c., jak również z przepisów z zakresu ochrony środowiska oraz z art. 105, art. 106 i art. 108 ustawy P.g.g.
Dodatkowo skarżący podnieśli, że prawo do udziału w charakterze strony zostało im przyznane w myśl § 6 przedwstępnej umowy dzierżawy zawartej [...] r., z którego wynika, że: "Uprawniony - dzierżawca zobowiązuje się dokonać rekultywacji wyeksploatowanego terenu poprzez wyrównanie dna wyrobiska, a następnie rozprowadzenie nadkładu zgodnie z ustaleniami przyjętymi w planie ruchu".
Strony przypomniały, że we wniosku wniosły o bezzwłoczne wszczęcie postępowania wyjaśniającego w związku z uzasadnionym naruszeniem przez przedsiębiorcę nakazów ujętych w: decyzji z [...] r. znak: [...] wydanej przez Wójta Gminy L., postanowieniu z [...] r. znak: [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G., decyzji-koncesji nr [...] z [...] r. wydanej przez Marszalka Województwa [...], Planie Ruchu Odkrywkowego Zakładu Górniczego "B", zatwierdzonym decyzją Dyrektora Urzędu Górniczego w P. z [...] r. W przypadku potwierdzenia naruszenia przepisów prawa (w szczególności z zakresu ochrony środowiska) strony wniosły o wystąpienie do: właściwych organów celem wyciągnięcia odpowiedzialności wskazanej w przepisach ustawy oraz do Marszałka Województwa [...] celem uchylenia decyzji koncesji nr [...] z [...] r.
Strony zarzuciły, że w tym zakresie organ nie wypowiedział się do dnia dzisiejszego, a powyższa kwestia jest niezwykle ważna dla oceny przysługującego im interesu prawnego.
Strony wskazały, że przedsiębiorca prowadzi od kilku lat prace związane z funkcjonowaniem odkrywkowego i zakładu górniczego kruszywa naturalnego "B" również na działkach (w części) o numerach [...],[...] i [...] (gminna droga), nie ujętych w Planie ruchu zakładu górniczego oraz w decyzji - koncesji nr [...] z [...] r. wydanej przez Marszałka Województwa [...].
Strony podkreśliły, że m.in. droga gminna o numerze [...] jest również drogą dojazdową do ich nieruchomości (jak też innych podmiotów) i obecny stan prowadzi w sposób bezpośredni do zagrożenia zdrowia i życia wielu ludzi. W tym stanie rzeczy dopiero likwidacja ewidentnego i rażącego bezprawia może stanowić brak interesu prawnego stron.
Niezależnie od powyższego strony podniosły, że zapis § 6 przedwstępnej umowa dzierżawy z [...]r., który brzmi: "Uprawniony - dzierżawca zobowiązuje się dokonać rekultywacji wyeksploatowanego terenu poprzez wyrównanie dna wyrobiska, a następnie rozprowadzenie nadkładu zgodnie z ustaleniami przyjętymi w planie ruchu", wprowadza za obopólną akceptacją (dzierżawcy i wydzierżawiających) wyjątek od przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Zdaniem stron przedsiębiorca zagwarantował udział w postępowaniu dot. zatwierdzenia Plan ruchu dla wydzierżawiających. Jednocześnie strony podkreśliły, że kwestionują wiarygodność tego dokumentu i w związku z tym wystąpiły do właściwych organów celem wyeliminowania go z obiegu prawnego.
Swój interes prawny strony wywodzą również z faktu, że z przepisów podatkowych, wynika, iż z chwilą podjęcia wydobycia oraz przez cały okres wydobycia, aż do zakończenia rekultywacji terenu, na którym położona jest kopalnia nałożony jest na strony (jako właścicieli nieruchomości) obowiązek uiszczania należności podatkowych z tytułu zmiany sposobu użytkowania, które są niewątpliwie znacznie wyższe niż podatek rolny. Tym samym ustalenia, jakie znajdą się w Planie ruchu kopalni (zakres, kolejność, obszar, terminowość, itp.) mają bezpośrednie przełożenie na powstanie określonego obowiązku podatkowego, którego skala zwiększenia w stosunku do podatku od terenu rolnego jest znaczna i istotna.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t.
Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część danego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA") – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Przedmiotem sporu jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne odmawiające wszczęcia postępowania w części wniosku dotyczącej przyznania skarżącym statusu strony w postępowaniu dotyczącym zmiany terminu wynikającego z decyzji ostatecznej zatwierdzającej Plan ruchu odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego "B" na okres od dnia 3 września 2013 r. do dnia 2 września 2019 r."
Zakres rozpoznania sprawy ogranicza się zatem do tej kwestii i z tej racji nie mają znaczenia pozostałe argumenty merytoryczne podnoszone przez skarżących, dotyczące innych aktów i innych postępowań.
Rozważenia wymaga tym samym kwestia, czy prawidłowo organy uznały, że skarżący małżonkowie nie mogą być stroną w zakończonym postępowaniu o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego.
Słusznie wskazał organ, że stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy P.g.g. prawa strony przysługują jedynie przedsiębiorcy występującemu o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego, który posiada koncesję i plan zagospodarowania złoża. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 P.g.g, przedsiębiorcą - jest ten, kto posiada koncesję na prowadzenie działalności regulowanej ustawą.
Sąd orzekający w całości podziela pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 1999 r. sygn. akt II SA/Ka 1546/97 oraz z dnia 29 sierpnia 2000 r. sygn. akt II SA/Ka 1650/99, z dnia 10 maja 2004 r. II SA/Ka 490/02, WSA w Gliwicach III SA/GL 596/04 z 20 lipca 2005 r. czy NSA z 27 listopada 2012 r. II GSK 1796/11, II GSK 1098/13 z 9 września 2014 r. i II GSK 1818/12 z 22 października 2013 r., (wszystkie opublikowane w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl), że w postępowaniu o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego przymiot strony posiada wyłącznie przedsiębiorca.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcą i adresatem decyzji zatwierdzającej plan ruchu zakładu górniczego był przedsiębiorca P. M..
Zatem wbrew zarzutom skarżących, właściciele nieruchomości, w tym postępowaniu nie posiadają statusu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., bowiem nie mają materialnoprawnego interesu w rozstrzygnięciu sprawy.
Stosownie do treści art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ponieważ skarżący nie posiadają koncesji i nie prowadzą działalności górniczej, nie ciąży na nich obowiązek sporządzenia i uzyskania zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego. Pozostaje zatem do rozpatrzenia kwestia posiadania przez skarżących interesu prawnego. Ponieważ Kodeks postępowania administracyjnego nie definiuje pojęcia interesu prawnego, w orzecznictwie sądowym i doktrynie interes prawny utożsamiany jest z prawnie chronionym interesem, który na zasadzie przepisu prawa może być zrealizowany przy pomocy decyzji administracyjnej. Inaczej mówiąc, interes prawny musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej danego podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby, lub jednostki organizacyjnej wymienionej w art. 29 K.p.a., nie pozwala na uznanie jej za stronę.
Interes prawny ma charakter indywidualny, konkretny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Szczególną cechą interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym jest bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że jeżeli sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Tak rozumianego interesu prawnego po stronie skarżących Sąd nie stwierdził.
Od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Z pojęcia strony postępowania administracyjnego zostały jednak wykluczone podmioty, które mogą wykazać się jedynie posiadaniem interesu faktycznego w takim, a nie innym rozstrzygnięciu. (Tak wyrok WSA w Gdańsku z 10 czerwca 2015r., sygn. akt II SA/Gd 679/14, LEX nr 1751474).
Należy zgodzić się z organem nadzoru górniczego, że ze względu na szczególne uregulowania prawa górniczego nie ma możliwości na jego podstawie przyznać przymiotu strony w postępowaniu o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego innemu podmiotowi niż przedsiębiorca. Zatem nie mają racji skarżący wywodząc swoje prawo do uczestniczenie w postępowaniu o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego ze swojego prawa własności działki oraz z przepisów podatkowych nakładających na nich zwiększone podatki z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na ich działce. Niezasadne jest również stanowisko stron, że prawo do udziału w charakterze strony zostało im przyznane postanowieniami przedwstępnej umowy dzierżawy zawartej [...]r. Albowiem kwestia prawidłowej rekultywacji gruntów nie wynika wprost z normy prawa materialnego w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego. Okoliczności, na które powołują się skarżący świadczą jedynie o ich interesie faktycznym, wywodzącym się z prawa własności nieruchomości.
W ocenie Sądu prawidłowe jest także stanowisko organu odmawiające wszczęcia postępowania w części wniosku dotyczącej przyznania skarżącym statusu strony w postępowaniu dotyczącym zmiany terminu wynikającego z decyzji ostatecznej Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z [...] r., znak: [...], zatwierdzającej na wniosek przedsiębiorcy, Plan ruchu odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego "B" na okres od dnia 3 września 2013 r. do dnia 2 września 2019 r.", z uwagi na to, że postępowanie w takiej sprawie, w dacie złożenia wniosku przez skarżących oraz w dacie rozstrzygania, nie toczy się przed organem. Wynika to z faktu, że plan ruchu zakładu górniczego został zatwierdzony ostateczną decyzją z [...]r.
Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W ocenie Sądu, trafnie podniósł organ, że skoro wniosek skarżących pochodzi od osób, którym nie przysługuje status strony oraz dotyczy postępowania zakończonego decyzja ostateczną, to wypełnia dyspozycję art. 61a § 1 K.p.a., stanowiąc uzasadnioną przyczynę niemożności wszczęcia postępowania.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów i żądań skargi ponownie wskazać przyjdzie, że nie są one związane z przedmiotem niniejszego postępowania.
Z akt administracyjnych wynika, iż strona wszczęła szereg postępowań administracyjnych w sprawie decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] r. nr [...] udzielającej koncesji przedsiębiorcy P. M. na wydobywanie kopaliny, kruszywa naturalnego – pospółki ze złoża "B": o wznowienie postępowania, o stwierdzenie nieważności decyzji, o wygaśnięcie decyzji. Organ zawiesił postępowanie wznowieniowe, gdyż decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji koncesyjnej została zaskarżona do WSA, który oddalił skargę, od tego wyroku strony złożyły kasację, która nie została jeszcze rozpoznana (k-30 akt administracyjnych). Strony zawiadomiły też organy ścigania o popełnieniu przestępstwa oszustwa przez przedsiębiorcę (k 23 akt administracyjnych).
Zatem w różnych postępowaniach toczących się przed organami administracji, przed sądem administracyjnym, przed organami ścigania skarżący dochodzą swych praw i w tych postępowaniach skarżącym przysługuje status strony. W tym stanie rzeczy zarzuty dotyczące koncesji nr [...] nie dotyczą przedmiotowego postępowania. Zatem chybione są żądania stron, przedłożenia do sądu materiału dowodowego związanego z weryfikacją stanu przestrzegania zatwierdzonego Planu ruchu zakładu górniczego, pełnej dokumentacji dotyczącej wszystkich aspektów zakładu górniczego (w tym kontroli i czynności w zakresie rekultywacji działek objętych koncesją) oraz objęcie rozpatrzenia skargi dyspozycją przepisu art. 135 w związku z art. 134 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.