Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach p. A. B.domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. utrzymującej w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...]r. nr [...] oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu.
W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi odwoławczemu niezasadne nieuwzględnienie zarzutu sprzeczności podatku pobieranego od wewnątrz wspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Który to podatek, w ocenie skarżącego, naruszał art. 90 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej. Odmówił mu również uprawnienia do oceny zgodności polskiego prawa z prawem wspólnotowym.
Skargę datowaną na [...] r. wniesiono do Sądu za pośrednictwem organu odwoławczego [...] r. (data wysłania listu poleconego).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej odrzucenie, bowiem skargę wniesiono na nie na decyzję, która została faktycznie wydana dopiero [...] r., a w obrocie prawnym zaistniała w dniu [...]r., kiedy doręczono ją skarżącemu. Natomiast pismem z [...]r. organ odwoławczy jedynie wyznaczył skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zaś kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 53 § 1 cytowanej ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem – art. 52 § 1 powołanej ustawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący skargę wniósł nie na ostateczną decyzję organu odwoławczego, bo ta została wydana już po wniesieniu przez niego skargi, lecz na pismo zawiadamiające go o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Jednocześnie pismo Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nie było czynnością materialno – techniczną stwierdzającą uprawnienie lub obowiązek skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego – o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismo to, co zresztą wynika z jego treści, realizowało nałożony na organ celny obowiązek wynikający z art. 200 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. nr 8 poz. 60 z 2005r. ze zm.) zawiadomienia strony o przysługującym jej procesowym uprawnieniu. Nie zawierało merytorycznego stanowiska organu odwoławczego rozpoznającego sprawę skarżącego. Zatem zawarte w skardze pod jego adresem zarzuty nie miały punktu odniesienia zarówno w treści pisma, jak i w nieistniejącej w dniu wniesienia skargi decyzji organu odwoławczego.
Po drugie nie jest dopuszczalne wnoszenie skargi na decyzję organu I instancji i to w sytuacji, gdy postępowanie odwoławcze nie jest jeszcze zakończone. Wynika to wprost z przytoczonego art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy należało odrzucić.