Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej również Kolegium lub SKO), po rozpatrzeniu odwołania M. B. – Z. (dalej określanej jako Skarżąca), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. w dniu [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej w następstwie wznowienia postępowania administracyjnego. Stało się tak, ponieważ Kolegium nie stwierdziło istnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy opublikowany w chwili orzekania w Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – zwana dalej kpa).
Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W piśmie z [...] r., oznaczonym jako Odwołanie, Skarżąca poddała w wątpliwość legalność decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] r. w sprawie o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie położonym w K., przy ul. [...]. Organ administracyjny pierwszej instancji przekazał wspomniane pismo Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, to zakwalifikowało jednak otrzymane odwołanie jako wniosek o wznowienie postępowania i przekazało sprawę według właściwości Prezydentowi Miasta K..
Formułując swoje zarzuty, Skarżąca wskazała, że jako współwłaścicielka nieruchomości nie wyrażała zgody na sprzedaż alkoholu w budynku położonym przy ul. [...] i nie brała udziału w postępowaniu o wydanie zezwoleń. Wskazała ona także, że działalność sklepu powoduje znaczne uciążliwości dla mieszkańców budynku. Ponadto, wyrażenie zgody na sprzedaż alkoholu przekracza uprawnienia zarządcy w zakresie zwykłego zarządu, gdyż w przypadku braku zgody między współwłaścicielami na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd, potrzebna jest zgoda sądu.
Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia postępowania, wskazując, że Skarżąca nie była stroną postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło jednak to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że w zaskarżonym postanowieniu wadliwie - już na etapie wstępnym, obejmującym stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania - dokonano ustaleń co do oceny, czy Skarżąca była stroną postępowania.
W konsekwencji, [...] r. Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie w sprawach zakończonych swoimi decyzjami z [...] r. w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. ABC. W dniu 21 stycznia 2015 r. do wspomnianego Organu administracyjnego wpłynęło pismo Przedsiębiorców prowadzących sklep z alkoholem w budynku znajdującym się przy ul. [...] w K.(Uczestników postępowania sądowoadministracyjnego). Podmioty te wniosły o odmowę uchylenia decyzji i wskazały, że Skarżąca nie jest stroną postępowania administracyjnego. W decyzjach w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych lub o cofnięciu zezwolenia nie orzeka się bowiem o prawach lub obowiązkach właścicieli lokali w budynku wielorodzinnym, w którym mieści się lokal. Ewentualne zakłócenia porządku publicznego będące konsekwencją sprzedaży alkoholu nie naruszają bowiem interesu prawnego, ale mogą godzić jedynie w interes faktyczny Skarżącej.
Dodatkowo, Przedsiębiorcy (Uczestnicy postępowania sądowoadministracyjnego) wskazali, że zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w sytuacji gdy punkt sprzedaży napojów alkoholowych ma być zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, stroną postępowania o wydanie zezwolenia na sprzedaż takich napojów jest, obok wnioskodawcy, jedynie zarządca lub administrator budynku. Tym samym, jeżeli został ustanowiony zarządca nieruchomości, to wyłącznie on jest uprawniony do wyrażania zgody na sprzedaż alkoholu w budynku mieszkalnym.
Przedsiębiorcy (Uczestnicy postępowania sądowoadministracyjnego) argumentowali także, że wyrażenie zgody na sprzedaż alkoholu w lokalu znajdującym się w budynku wielorodzinnym nie stanowi czynności przekraczającej zwykły zarząd. Prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży alkoholu w sklepie zlokalizowanym na jednej z głównych i najczęściej uczęszczanych przez turystów ulic K. nie stanowi bowiem nadzwyczajnej sytuacji.
Organ administracyjny pierwszej instancji, odmawiając w dniu [...] r. uchylenia decyzji dotychczasowej wskazał na dwie okoliczności. W jego przekonaniu, stroną postępowania o wydanie oraz cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych jest wyłącznie przedsiębiorca, któremu ma być udzielone lub cofnięte zezwolenie. W związku z tym, w przekonaniu Prezydenta Miasta, z przymiotu strony nie korzysta zarządca budynku, w którym ma się odbywać handel alkoholem.
Organ pierwszej instancji podniósł ponadto, że zarząd budynkiem sprawuje zarządca sądowy nieruchomości wpisany do księgi wieczystej, który wyraził zgodę na sprzedaż napojów alkoholowych. Akceptacja ta została udzielona w ramach zwykłego zarządu. Wreszcie, wzięto pod uwagę i tę okoliczność, że w spornym miejscu sprzedaż alkoholu prowadzona jest nieprzerwanie od 2001 r.
Decyzja Prezydenta Miasta została zaskarżona przez Skarżącą. W swoim odwołaniu wniosła ona o uchylenie decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca raz jeszcze podkreśliła konieczność uzyskania zgody współwłaściciela budynku mieszkalnego na prowadzenie w nim sprzedaży alkoholu – w jej przekonaniu – niezbędny warunek wydania zezwolenia na tego rodzaju działalność. Zwróciła ona również uwagę na niedogodności dla mieszkańców budynku mieszkalnego, związane z odbywającym się w nim handlem alkoholem.
Ponadto, Skarżąca stanęła na stanowisku, iż jest stroną w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Jako współwłaściciel budynku ma ona bowiem legitymację prawną i interes prawny wynikająca z przepisów prawa materialnego, to jest z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W związku z tym, Decyzja wydana bez zgody właściciela narusza jego prawo podmiotowe. Skarżąca podniosła ponadto, że wyrażenie zgody na sprzedaż alkoholu jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu i dlatego zgoda zarządcy w tym przedmiocie nie jest wystarczająca. Tym samym, w jej przekonaniu zaskarżona decyzja narusza prawo.
Z kolei, Przedsiębiorcy prowadzący swoją działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży wyrobów alkoholowych (Uczestnicy postępowania sądowoadministracyjnego), w piśmie skierowanym do SKO podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko i wyartykułowali bezzasadność wniesionego odwołania. W ich przekonaniu Skarżąca nie jest stroną postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu i nie zachodzi podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przedsiębiorcy byli zdania, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zgoda Skarżącej nie była wymagana. Skoro bowiem został ustanowiony zarządca nieruchomości, to wyłącznie on jest uprawniony do wyrażenia zgody, o której mowa jest w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgoda właścicieli poszczególnych lokali jest natomiast wymagana dopiero wówczas, gdy brak jest zarządcy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w drugiej instancji nie uznało Skarżącej za stronę postępowania administracyjnego o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. ABC, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W jego przekonaniu Skarżąca nie posiada bowiem interesu prawnego w sprawie o przyznanie zezwolenia. Jak wyartykułowano w decyzji organu odwoławczego, istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, a więc taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
Zatem posiadać interes prawny w postępowaniu administracyjnym można w sytuacji, gdy istnieje przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Jednocześnie, interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Skoro zaś, zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, postępowanie w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż alkoholu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy, to jedynie przedsiębiorca jest stroną takiego postępowania.
W tym stanie rzeczy, Kolegium uznało istnienie jedynie interesu faktycznego Skarżącej w sprawie o udzielenie, czy też cofnięcie zezwolenia. W przekonaniu Organu drugiej instancji nie jest on jednak wystarczający do tego, aby uznać Skarżącą za stronę tych postępowań. Dzieje się tak, ponieważ z decyzji w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie wynikną dla niej żadne prawa ani obowiązki.
Zdaniem Kolegium brak jest podstaw do tego aby przyjąć, iż interes prawny Skarżącej wynika z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, z którego wynika, że wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Katalog podmiotów wyrażających zgodę jest zamknięty. W związku z tym, wola właściciela budynku - lokali mieszkalnych znajdujących się w nim, jest uwzględniana w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Jeżeli został powołany zarządca lub administrator budynku, wówczas on występuje w imieniu właścicieli lokali.
Z tych względów, w przekonaniu Organu drugiej instancji nie można było uznać, iż w rozpatrywanej przez niego sprawie zaistniała przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skarżącej nie przysługiwał bowiem przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K., udzielającą zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zasadne zatem stało się zatem orzeczenie stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 kpa i odmowa uchylenia decyzji ostatecznej.
Zaprezentowane stanowiska zostały powtórzone w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W skardze z [...] r., Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i obrazę regulacji procesowej. W jej przekonaniu SKO naruszyło:
- 1) art. 18 ust. 6 pkt 2) ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez wadliwe uznanie, że skoro zezwolenie na sprzedaż alkoholu wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, to jedynie przedsiębiorca jest stroną takiego postępowania, pomimo że wszczęcia takiego postępowania przez danego przedsiębiorcę rzutuje na prawa i obowiązki innych osób, w tym współwłaścicieli nieruchomości, w której przedsiębiorca chce sprzedawać napoje alkoholowe, a ponadto, ani wykładnia językowa ustawy, mówiąca o samym wniosku przedsiębiorcy, ani wykładnia celowościowa ustawy, nie sprzeciwiają się nadaniu statusu strony innym osobom na dalszym etapie postępowania, z wyłączeniem możliwości jego wszczęcia, poprzez złożenie stosownego wniosku;
- 2) art. 18 ust. 6 pkt 3) ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez przyjęcie, że w wypadku, gdy punkt sprzedaży alkoholu ma być usytuowany na nieruchomości na której posadowiony jest budynek wielorodzinny, a nieruchomość ta posiada zarządcę, to zgoda wyrażona przed zarządcę jest wystarczająca, w sytuacji gdy wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie danej nieruchomości jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd; zaś w razie braku zgody wszystkich współwłaścicieli, władnym do decydowania w niniejszej sprawie jest sąd powszechny;
- 3) art. 18 ust. 6 pkt 3) ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez niewłaściwe przyjęcie, właściciel danej nieruchomości nie ma interesu prawnego w postępowaniu o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, pomimo że ustawa w powołanym art. 18 ust. 6 pkt.
- 3) przewiduje jego zgodę na sprzedaż napojów alkoholowych w danym budynku, a więc przesądza o posiadanym przez niego interesie prawnym;
- 4) art. 7 w zw. art. 77 kpa, polegające na wydaniu przez Organ zaskarżonej decyzji pomimo, że Organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego potrzebnego do załatwienia sprawy, co skutkowało wydaniem decyzji niesłusznej, nie mogącej się ostać jako godząca w słuszny interes obywateli;
- 5) art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kpa - poprzez niewystarczające wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej, na której oparł się Organ, wydając zaskarżone orzeczenie;
- 6) art. 10 kpa - poprzez niepoinformowanie Skarżącej o toczącym się postępowaniu, uniemożliwiając jej tym samym czynny udział w sprawie, pomimo że dyspozycja artykułu 10 § 1 k.p.a. obliguje Organ do powiadomienia o prowadzonym postępowaniu;
- 7) art. 28 kpa - poprzez wadliwe uznanie, że Skarżąca nie posiada przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu, pomimo że przymiot ten jest jej należny w oparciu o przepis prawa materialnego, a to art. 18 ust 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a także z mocy Kodeksu cywilnego, a mianowicie z prawa do nieruchomości o charakterze rzeczowym tj. art. 140 k.c., a także prawa współwłasności części wspólnych nieruchomości tj. art. 195 k.c.
W związku z tym, Skarżąca wniosła o:
- 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi pierwszej instancji;
- 2) zasądzenie od Organu niezbędnych kosztów postępowania ustalonych zgodnie z art. 205 § 2 ppsa, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych;
- 3) dokonanie przez Organ autokontroli na zasadzie art. 54 § 3 ppsa oraz uwzględnienie przez Organ niniejszej skargi w całości i uchylenie Zaskarżonej Decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta.
Z kolei Kolegium, odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie. W jego przekonaniu, nie znajdują potwierdzenia zarzuty podniesione w tym piśmie procesowym. Zdaniem SKO, w przedmiotowej sprawie nie można było uznać, iż zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skarżącej nie przysługiwał bowiem przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta, udzielającą zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Tym samym, zasadna była odmowa uchylenia decyzji.
Do poglądu tego przyłączyli się Uczestnicy postępowania (przedsiębiorcy prowadzący sprzedaż alkoholu w spornym miejscu). Wnieśli oni o oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącej na rzecz uczestników kosztów postępowania według norm przepisanych, przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego, a także o wyłączenie od rozpoznania sprawy wskazanych w odpowiedzi na skargę sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniosek ten – po jego uwzględnieniu - doprowadził do przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie argumenty formułowane przez Kolegium oraz przez Uczestników postępowania sądowoadministracyjnego są godne aprobaty.
Dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie konieczne była odpowiedź na dwa pytania. Pierwszym z nich jest kwestia tego, czy Skarżąca korzystała z przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż alkoholem prowadzoną przez Uczestników postępowania sądowoadministracyjnego. Drugim zagadnieniem było natomiast to, czy zarządca nieruchomości, w której znajduje się sklep z alkoholem oraz w której mieszka Skarżąca mógł skutecznie wyrazić zgodę na prowadzenie w niej sprzedaży alkoholu. Jak już wcześniej wspomniano, Kolegium wyraziło pogląd, że Skarżąca nie była stroną w postępowaniu administracyjnym, zaś zgoda na sprzedaż wyrażona przez zarządcę nieruchomości czyni zadość wymogowi prawnemu wynikającemu z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.).
Zgodnie z art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Oznacza to, że dla przypisania konkretnemu podmiotowi przymiotu strony konieczne jest istnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. A. Matan [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Lex 2010 – komentarz do art. 28 kpa, teza 9). Istotne jest to, że unormowaniem uzasadniającym istnienie interesu prawnego może być zarówno przepis prawa materialnego, jak i regulacja procesowa. Szczególnego podkreślenia wymaga zaś okoliczność, iż interes prawny może wynikać nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, lecz także z norm prawa materialnego cywilnego, wiążących się bezpośrednio z sytuacją prawną określonego podmiotu kształtowaną decyzją administracyjną (A. Matan, op. cit., teza 11).
W szczególności, właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 kc do uczestniczenia jako strona (art. 28 kpa) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 682/04, LEX nr 176144).
Nietrudno zauważyć, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżąca jako właścicielka odrębnej nieruchomości (mieszkania znajdującego się w budynku, w którym znajduje się sklep z alkoholem prowadzony przez Uczestników postępowania sądowoadministracyjnego) oraz współwłaścicielka części wspólnych tej nieruchomości budynkowej niewątpliwie legitymowała się interesem prawnym w takim, a nie innym rozstrzygnięciu organu administracyjnego, będącym konsekwencją złożenia wniosków o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Sposób korzystania z lokalu sklepowego znajdującego się w budynku ponad wszelką wątpliwość oddziałuje bowiem na uprawnienia właścicielskie Skarżącej w stosunku do jej mieszkania oraz na wykonywanie przez nią prawa do współwłasności części wspólnych całego budynku. Jej interes prawny opiera się więc na art. 140 i 195 Kodeksu cywilnego. Na okoliczność tę trafnie wskazano w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Dlatego, błędem Organu administracyjnego pierwszej i drugiej instancji było negowanie pozycji prawnej Skarżącej jako strony i uznawanie za stronę wyłącznie przedsiębiorcy występującego o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych.
Jak już wcześniej wspomniano, drugim problemem zaistniałym w sprawie – kwestią sporną w relacjach pomiędzy Kolegium a Skarżącą była interpretacja art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z tym przepisem, do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży należy dołączyć zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Na tym tle powstała niejasność co do roli zarządcy nieruchomości. Organ administracyjny stanął bowiem na stanowisku, że jego akceptacja wyklucza konieczność występowania do Skarżącej jako właścicielki lokalu położonego w tym samym budynku mieszkalnym i współwłaścicielki jego części wspólnych. Skarżąca argumentowała natomiast, że wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością przekraczająca zakres zwykłego zarządu, a co za tym idzie, konieczna jest jej akceptacja.
W konsekwencji, sprzeczne z prawem było wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, oparte na zgodzie zarządcy budynku mieszkalnego. W ten sposób doszło bowiem do pozbawienia Skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Tym samym, w jej przekonaniu zaistniała kwalifikowana wada procesowa wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, uzasadniająca uchylenie dotychczasowej decyzji ostatecznej (strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu).
Oceniając legalność rozstrzygnięć Kolegium przez wzgląd na stan faktyczny zaistniały w przedmiotowej sprawie i odnosząc poczynione ustalenia – co z całą mocą należy podkreślić – wyłącznie do rozstrzygnięcia Kolegium w postępowaniu administracyjnym badanym przez Sąd, nie sposób zgodzić się z zapatrywaniem prezentowanym przez Skarżącą. Jak wynika z powoływanego art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgoda na sprzedaż napojów alkoholowych, wymagana jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, warunkująca wydanie zezwolenia na taką działalność musi być wyrażona przez właściciela, użytkownika, zarządcę lub administratora budynku.
Należy zauważyć, że wspomniane podmioty zostały wskazane przez ustawodawcę alternatywnie. Skoro więc nieruchomość budynkowa miała ustanowionego zarządcę, nie było podstaw do występowanie o zgodę do współwłaścicieli. Podmiot ten reprezentował bowiem Skarżącą w postępowaniu administracyjnym. Zarząd usprawnia zaś czynności związane z zarządzaniem nieruchomością wspólną w dużych liczebnie wspólnotach mieszkaniowych i nie prowadzi do pozbawienia współwłaścicieli ich uprawnień wynikających z prawa własności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 218/06, Lex nr 289109).
Jednocześnie, należy zauważyć, że w przepisach prawa administracyjnego nie określa się skutków przekroczenia przez zarządcę ewentualnych granic jego umocowania. W konsekwencji, organ administracyjny nie ma podstaw do badania tej kwestii i w przedmiotowej sprawie słusznie poprzestał na uzyskaniu zgody od zarządcy nieruchomości. Jeśli zaś Skarżąca stoi na stanowisku, iż jej prawa zostały naruszone, przysługuje jej roszczenie w stosunku do zarządcy, którego może dochodzić w oparciu o przepisy prawa cywilnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji.