Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej: O.p..), stwierdził, że zażalenie D. G. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] odmawiające uzupełnienia własnych decyzji z dnia [...] r.: nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2009 r. i od października do grudnia 2009 r. oraz nr [...] w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. - zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał dnia [...] r. postanowienie nr [...], którym odmówił, na podstawie art. 213 § 5 O.p., uzupełnienia wskazanych wyżej własnych decyzji z dnia [...] r. w sprawie podatku od towarów i usług oraz w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Zażaleniem z dnia [...] r. (data wpływu do organu pierwszej instancji - 11 sierpnia 2014 r.) D. G. postanowienie to zaskarżył.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpatrując środek zaskarżenia stwierdził, że na podstawie art. 213 § 5 Ordynacji podatkowej zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Prawidłowe doręczenie postanowienia pełnomocnikowi strony nastąpiło w dniu 23 lipca 2014 r., a zatem termin do wniesienia zażalenia liczony - zgodnie z art. 12 § 1 O.p. upłynął z dniem 30 lipca 2014 r. Tymczasem zażalenie nadano w Urzędzie Pocztowym w dniu 7 sierpnia 2014 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W efekcie na podstawie: art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 O.p. organ ten stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej, pełnomocnik D. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie przepisów art. 155 i art. 169 O.p. poprzez ich niezastosowanie.
W uzasadnieniu skargi poddał w wątpliwość fakt, iż "podanie" z dnia 7 sierpnia 2014r., potraktowane przez organ jako zażalenie, w intencji podatnika stanowiło faktycznie zażalenie. Zdaniem skarżącego pismo to nie było zatytułowane "zażalenie na postanowienie", a zatem organ obowiązany był wezwać stronę do określenia żądania. Zaniechanie tego spowodowało naruszenie przepisów art. 155 oraz art. 169 w związku z zasadami wyrażonymi art. 120, art. 121, art. 123 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub, że doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Uzupełniająco wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia wskazanych kryteriów, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością jego uchylenia.
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia wskazać należy, iż zostało ono wydane z powodu uznania przez organ odwoławczy, że wniesienie przez skarżącego zażalenia nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 236 § 2 pkt 1 O.p.
Z akt sprawy przedłożonych Sądowi wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił, na podstawie art. 213 § 5 O.p., uzupełnienia własnych decyzji z dnia [... ] r.: nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2009 r. i od października do grudnia 2009 r. oraz [... ] w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Postanowienie zawierało stosowną klauzulę z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia zażalenia, w tym o tym, iż wnosi się je w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Przesyłka zawierająca powyższe postanowienie została wysłana listem poleconym na adres pełnomocnika strony i prawidłowo doręczona adwokatowi J.R. w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Ustawowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu [...] r. Pismem zatytułowanym "zażalenie na postanowienie z dnia [...] r.", z adnotacją "sygn. akt: [...] ", nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...] r. (data wpływu do organu pierwszej instancji – [...] r.) D. G. zaskarżył ww. postanowienie.
Zgodnie z art. 236 § 1 pkt 2 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Termin do wniesienia zażalenia jest terminem zawitym, a więc nie może być przez organy podatkowe przedłużany czy skracany. Uchybienie temu terminowi obliguje organ odwoławczy do podjęcia rozstrzygnięcie w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 o.p.. Organ odwoławczy ogranicza się w nim wyłącznie do badania, czy zażalenie zostało wniesione w terminie. Uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Treść art. 228 § 1 pkt 2 o.p. została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy.
Podkreślenia wymaga, że strona, która uchybi terminowi do wniesienia środka odwoławczego może, gdy uważa, że nastąpiło to bez jej winy, wnosić o jego przywrócenie. Skarżący jednak z możliwości takiej nie skorzystał i nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W związku z powyższym organ odwoławczy, wobec braku wniosku strony skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu, zobowiązany był w ramach wstępnej kontroli dopuszczalności zażalenia stwierdzić, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 O.p. uchybienie terminu do jego wniesienia. Obowiązek ten organ prawidłowo zrealizował.
Odnosząc się do zarzutów skargi według których pismo D. G. z dnia [...] r. nie było w intencji podatnika jednoznacznie zażaleniem, gdyż nie zwierało określenia "zażalenie na postanowienie" i przez to wymagało doprecyzowania przez stronę w trybie art. 155 i art. 169 O.p., a poprzez niezastosowanie powyższych przepisów organ naruszył zasady określone w art. 120, art. 121, art. 123 O.p., stwierdzić trzeba, iż są one całkowicie chybione. Pismo to, wbrew twierdzeniom pełnomocnika zostało w sposób nie pozostawiający wątpliwości zatytułowane: "zażalenie na postanowienie z dnia [...] r.", z adnotacją "sygn. akt: [...] ", a zatem jednoznacznie identyfikującą postanowienie organu I instancji, stąd odmienne twierdzenie nie znajduje oparcia w jego treści. Wobec tak jednoznacznej treści w/w pisma, podnoszone w skardze wątpliwości strony, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, co do intencji nim wyrażonych, a także zarzut braku dbałości ze strony organu o ochronę interesów podatnika oraz zaniechanie kształtowania jego świadomości prawnej – są całkowicie nietrafne.
Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 P.p.s.a.