Uzasadnienie
Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. decyzją z [...] r. nr [...], utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] r. nr [...], oddalającą odwołanie "A" Sp. z o.o. (dalej jako "A" i "A" Sp. z o.o.) dotyczące rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna (kod postępowania [...]).
W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej jako K.p.a.) oraz art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm. – dalej jako ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej).
Natomiast w uzasadnieniu wskazał, że [...] i [...] Sp. z o.o. w postępowaniu konkursowym złożyło dwie oferty oznaczone numerami: [...],[...].
Decyzją Komisji Konkursowej z [...] r. oferty te zostały odrzucone z uwagi na niespełnienie warunków wymaganych przepisami prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.
Nie zgadzając się z powyższym wnioskodawca złożył odwołanie do Dyrektora [...] OW NFZ w K., które decyzją z [...] r. nr [...] zostało oddalone.
W jej uzasadnieniu organ, powołując się na § 14 ust. 1 zarządzenia nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wydanego na podstawie art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej, wyjaśnił, że oferent jest uprawniony do złożenia w danym oddziale funduszu tylko jednej oferty dotyczącej danego przedmiotu postępowania. Przez oferenta rozumie się stosownie do § 2 pkt 13 przywołanego wyżej zarządzenia świadczeniodawcę, który ubiega się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Świadczeniodawcą jest w szczególności podmiot wykonujący działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, a więc między innymi przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 4 tej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. A zatem to "A" i "A" Sp. z o.o. było oferentem uprawnionym do złożenia oferty w przedmiotowym postępowaniu, a nie jego poszczególne przedsiębiorstwa. Ponieważ oferent ten, wbrew postanowieniom § 14 ust. 1 zarządzenia nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, złożył w tym samym postępowaniu konkursowym, w tym samym zakresie, dwie oferty obejmujące dwa różne miejsca realizacji świadczenia. Dlatego też Komisja Konkursowa na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej podjęła decyzję o ich odrzuceniu. Twierdzenie jakoby po stronie Funduszu nie było jakichkolwiek wytycznych, które wskazywałyby na konieczność dokonania przez podmioty lecznicze scalenia funkcjonujących w ich strukturach przedsiębiorstw z uwagi na możliwe konsekwencje w postaci braku możliwości zawarcia w ramach takich przedsiębiorstw odrębnych umów na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej uznano za bezzasadne. [...] OW NFZ pismem z [...] r., nr [...], poinformował bowiem stronę o konieczności scalenia funkcjonujących odrębnie przedsiębiorstw i występowania wobec NFZ jako jeden podmiot leczniczy. Odwołujący nie dokonał stosownego scalenia, które umożliwiłoby złożenie jednej oferty, obejmującej dwa różne miejsca realizacji świadczenia.
Pismem z [...] r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W jego uzasadnieniu podała, że z treści pisma [...] OW NFZ z dnia [...] r. nr [...] nie wynikała jednoznacznie konieczność scalenia przez “A" i “A" Sp. z o.o. funkcjonujących odrębnie przedsiębiorstw i występowania wobec NFZ jako jeden podmiot leczniczy. Tym bardziej, że według art. 205 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 217 ze zm.) z dniem wejścia w życie tej ustawy, niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej stały się z mocy prawa przedsiębiorstwami podmiotów leczniczych, natomiast dotychczasowe struktury wielozakładowe uległy przekształceniu w strukturę wieloprzedsiębiorstwową. A zatem konieczność scalenia struktury organizacyjnej zakładu, nie miała uzasadnienia w przepisach obowiązującego prawa. Dlatego też za zasadne uznała sformułowanie następujących zarzutów wobec toczącego się postępowania:
niepodjęcie przez Komisję Konkursową następujących czynności: zażądania od świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących przeprowadzonego postępowania; przeprowadzenia kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie; zażądania dostarczenia dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane przez świadczeniodawcę w toku postępowania;
naruszenie § 14 ust. 2 zarządzenia nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej poprzez niepotraktowanie złożonych przez wnioskodawcę ofert jako ofert alternatywnych;
naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.
Dyrektor [...] OW NFZ w K. decyzją z [...] r. nr [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] r. nr [...], oddalającą odwołanie "A" i "A" Sp. z o.o., dotyczące rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna, kod postępowania [...].
W uzasadnieniu powyższego wskazał na ustawę z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r., nr 164, poz. 1027 ze zm.) jako podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia. Następnie powołał się na dział VI tej ustawy, który określa procedurę zawierania umów w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Po jej krótkim przedstawieniu opisał stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że [...] r. Dyrektor [...] OW NFZ na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ogłosił prowadzone w trybie konkursu ofert postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna dla obszaru terytorialnego: miasto J., kod postępowania: [...]. W ogłoszeniu przedmiotowego postępowania wartość zamówienia określono na nie więcej niż [...] PLN na okres rozliczeniowy od dnia [...] r. do dnia [...] r. Wskazano również okres obowiązywania umowy od dnia [...] r. do dnia [...] r.
Oferty w tym postępowaniu należało złożyć w terminie do [...] r. Ogłoszenie o konkursie zawierało wszystkie wymagane prawem elementy, w tym wskazanie aktów prawnych obowiązujących w postępowaniu, a także zarządzenia Prezesa NFZ. Nadto treść ich była dostępna dla świadczeniodawców na stronach internetowych zarówno Centrali NFZ, jak i [...] OW NFZ.
Oferenci przystępujący do konkursu ofert, oprócz wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego winni byli spełniać w szczególności wymagania określone przez Prezesa NFZ wskazane w:
- - zarządzeniu nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;
- - zarządzeniu nr 80/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza.
Jednocześnie wskazano, że Komisja Konkursowa działała w oparciu o regulamin pracy komisji konkursowej, prowadzącej postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przyjęty uchwałą nr 36/2005/1 Rady Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 października 2005 r.
W postępowaniu złożono 6 ofert. Oferty zostały poddane jednakowej kontroli w części jawnej postępowania pod kątem spełniania wymogów formalno-prawnych, jak również spełniania pozostałych warunków wymaganych od świadczeniodawców
Komisja Konkursowa odrzuciła oferty złożone przez wnioskodawcę z uwagi na niespełnienie warunków wymaganych przepisami prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.
Po przeprowadzeniu części jawnej postępowania 4 oferty, jako spełniające wymagane warunki niezbędne dla realizacji wyżej wymienionego świadczenia, zostały zakwalifikowane do części niejawnej postępowania.
Powyższe nie skutkowało wybraniem oferty, a jedynie pozwalało na dokonanie oceny ofert, na podstawie art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej według kryteriów określonych w zarządzeniu nr 3/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Zgodnie bowiem z ideą konkursu ofert, zadaniem komisji, stosownie do art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej jest wybór oferty lub ofert najkorzystniejszych.
Ocena ofert odbywała się w sposób jednolity i częściowo zautomatyzowany poprzez "zaczytanie ofert" wraz z odpowiedziami ankietowymi do systemu informatycznego NFZ. W oparciu o algorytm zawarty w powołanym wyżej zarządzeniu nr 3/2014/DSOZ system przydzielił odpowiednią liczbę punktów. Liczba ta stanowiła o wyjściowej pozycji oferty w rankingu otwarcia. Ustalona na tym etapie postępowania liczba punktów mogła ulec zmianie w toku szczegółowej oceny ofert, kontroli i negocjacji z oferentami.
W części niejawnej konkursu ofert Komisja Konkursowa przeprowadziła z oferentami negocjacje. Stosownie bowiem do art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej negocjacje można przeprowadzić w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej.
Po przeprowadzonych negocjacjach nastąpiło automatyczne wygenerowanie przez system informatyczny rankingu końcowego, w którym oferty zostały uszeregowane zgodnie z punktacją malejącą. Ponieważ bazę danych systemu stanowią przesłane w formie elektronicznej zapytania ofertowe przekazane przez oferentów, ankiety i wyniki przeprowadzonych negocjacji, wybór oferentów nastąpił według kolejności wynikającej z rankingu końcowego. Ostatecznie ocena oferty została wygenerowana przez system informatyczny wspomagający pracę Komisji Konkursowej, co gwarantowało zachowanie obiektywizmu w stosunku do wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie [...] r. ogłoszono rozstrzygnięcie postępowania, w którym jako wybrane do realizacji świadczeń wskazano 4 oferty. Do powyższych nie zakwalifikowano ofert “A" i “A" Sp. z o.o.
Stanowisko to Dyrektor [...] OW NFZ uznał za prawidłowe. Wyjaśnił, że wnioskodawca w postępowaniu konkursowym złożył dwie oferty oznaczone numerami:
- - [...] obejmującą udzielanie świadczeń w ramach przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego [...] w J.,
- - [...] obejmującą udzielanie świadczeń w ramach przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego [...] w J. Oferty te zostały odrzucone na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, albowiem wnioskodawca wbrew jednoznacznym postanowieniom §14 ust. 1 zarządzenia nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, złożył w tym samym postępowaniu konkursowym, w tym samym zakresie, dwie oferty.
Tymczasem Fundusz w związku z wejściem w życie ustawy o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011 r. przedstawił pisemnie świadczeniodawcom możliwość dokonania zmian formalno-organizacyjnych, prosząc o czytelne określenie w tym zakresie dalszej współpracy z NFZ. Będąc związany obowiązującymi wówczas umowami o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie mógł narzucić danemu świadczeniodawcy wprowadzenia konkretnych zmian organizacyjno-prawnych. Natomiast prowadząc nowe postępowania konkursowe musiał zastosować się do obowiązujących przepisów prawa, stanowiących o możliwości złożenia w danym oddziale Funduszu tylko jednej oferty dotyczącej danego przedmiotu postępowania. Tym bardziej, że zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 5 zarządzenia nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, to na oferencie ciążył obowiązek przygotowania i złożenia oferty spełniającej warunki zawierania umów, zgodnie z przepisami wskazanego zarządzenia.
A ponieważ oferent złożył w niniejszej sprawie pisemne oświadczenie, że zapoznał się z przepisami zarządzenia oraz z warunkami zawierania umów i nie zgłaszał do nich zastrzeżeń oraz przyjął je do stosowania twierdząc, że spełnia inne wymogi określone w odrębnych przepisach dla podmiotów udzielających świadczenia opieki zdrowotnej, za bezzasadny organ uznał zarzut niepodjęcia przez Komisję Konkursową następujących czynności: zażądania od świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących przeprowadzonego postępowania, przeprowadzenia kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie; zażądania dostarczenia dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane przez świadczeniodawcę w toku postępowania. Byty to bowiem czynności zbędne w sytuacji złożenia przez wnioskodawcę dwóch ofert w tym samym postępowaniu konkursowym.
Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy Komisja Konkursowa czuwała nad prawidłowością przebiegu postępowania, albowiem nie zakwalifikowała do części niejawnej postępowania ofert podlegających odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.
Za chybiony uznano także zarzut naruszenia § 14 ust. 2 zarządzenia nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej poprzez niepotraktowanie złożonych przez wnioskodawcę ofert jako ofert alternatywnych. W ocenie organu, złożonych przez wnioskodawcę ofert nie można było traktować jako ofert alternatywnych, ponieważ ich treść na to nie wskazywała, w szczególności oferty te nie zawierały żadnych propozycji alternatywnych.
Mając na uwadze powyższe, organ za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, albowiem wyrazem przyjęcia zasad zapewniających równe traktowanie było udostępnienie wszystkim uczestnikom konkursu zarządzenia Prezesa NFZ wraz z załącznikami, które określało zarówno wymagania stawiane oferentom, jak i kryteria oceny ofert. Wszyscy uczestnicy konkursy składali odpowiedzi na te same pytania. Ocena ofert odbywała się na podstawie jasno określonych kryteriów. W toku postępowania były one niezmienne i w równym stopniu jawne dla wszystkich oferentów. Zasada równego traktowania świadczeniodawców przejawiała się w stosowaniu tych samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu.
Ponadto w ogłoszonym konkursie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obowiązywały te same wymagania w stosunku do wszystkich biorących w konkursie udział oferentów i tożsame kryteria ocen ofert. Nie naruszono również zasady jawności warunków wymaganych od świadczeniodawców oraz nie dokonano ich zmian w toku postępowania. Tym samym przedmiotowe postępowanie konkursowe było prowadzone w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.
Mając na uwadze powyższe, Dyrektor [...] OW NFZ uznał, że wnioskodawca nie wykazał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, aby w postępowaniu konkursowym zostały naruszone jakiekolwiek zasady postępowania. Świadczeniodawcom zostały stworzone jednakowe szanse przez równe ich traktowanie, zagwarantowano uczciwą konkurencję, jawność, niezmienność kryteriów oceny ofert i wymagań w toku postępowania. To oznacza, że ocena ofert została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców zasad określonych w przepisach prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik "A" i "A" Sp. z o.o. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie:
- 1. art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego zastosowanie, mimo że oferty skarżącej spełniły warunki określone przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 tej ustawy;
- 2. art. 7 i art. 77 K.p.a. polegające na niepodjęciu czynności niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, skutkującego niewłaściwymi ustaleniami co do dopuszczalności złożenia przez skarżącą dwu ofert oraz potraktowania złożonych przez skarżącą ofert jako alternatywne w rozumieniu § 14 ust. 2 zarządzenia nr 57/2013/DSOZ.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśnił, że celem ograniczeń wprowadzonych w § 14 zarządzenia jest bez wątpienia zapobieżenie sytuacji, w której z tym samym oferentem zawarta miałaby być więcej niż jedna umowa obejmująca ten sam zakres świadczeń opieki zdrowotnej (przedmiotowy i terytorialny). Przyjęta przez komisję wyjątkowo restrykcyjna i nie znajdująca uzasadnienia w stanie faktycznym oraz prawnym interpretacja § 14 zarządzenia nie uwzględnia jednak okoliczności, że w wyniku zmian wynikających z wejścia w życie ustawy o działalności leczniczej w ramach tego samego podmiotu leczniczego funkcjonować może kilka przedsiębiorstw (dawnych zakładów opieki zdrowotnej, które traktowane były jako samodzielni świadczeniodawcy i oferenci) nierzadko zlokalizowani na obszarze nie tylko tego samego Oddziału Wojewódzkiego Funduszu, ale także tego samego miasta. Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do skarżącej, której dawne zakłady opieki zdrowotnej stały się przedsiębiorstwami podmiotu leczniczego, z czego dwa z tych przedsiębiorstw zlokalizowane są na terenie miasta J. Dodatkowo pełnomocnik zauważył, że mimo obowiązywania ustawy o działalności leczniczej od trzech lat brak było po stronie Funduszu jakichkolwiek wytycznych, które wskazywałyby na konieczność dokonywania przez podmioty lecznicze scalenia funkcjonujących w jej strukturach przedsiębiorstw z uwagi na możliwe konsekwencje w postaci braku możliwości zawarcia w ramach takich przedsiębiorstw odrębnych umów na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
Wręcz przeciwnie Fundusz pozostawiał podmiotom leczniczym pełną swobodę, co do sposobu organizacyjnego ukształtowania ich struktur, a także co do decyzji czy funkcjonujące wcześniej zakłady opieki zdrowotnej powinny uzyskać status odrębnych przedsiębiorstw czy też powinny być scalone w jedno przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego. Tym samym prezentowana przez organ interpretacja postanowień zarządzenia 57/2013/DSOZ jest zbyt restrykcyjna, gdyż prowadzi do ograniczenia możliwości wykonywania świadczeń kontraktowanych z funduszem przez podmioty o rozbudowanej strukturze, w której funkcjonuje na tym samym obszarze więcej niż jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej, a więc do dyskryminacji takich podmiotów w postępowaniu konkursowym, co stanowi naruszenie wytycznych zawartych w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach leczniczych.
Ponadto powyższa interpretacja nie znajduje uzasadnienia w przepisach obowiązującego prawa, albowiem z treści art. 205 ustawy o działalności leczniczej (zgodnie z którym z dniem jej wejścia w życie niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej stały się przedsiębiorstwami podmiotów leczniczych) wynika, że ustawodawca przewidział schemat, w którym dotychczasowe struktury wielozakładowe uległy z mocy prawa przekształceniu w strukturę wieloprzedsiębiorstwową. Powyższego Komisja Konkursowa nie badała, pomimo że miała prawo przeprowadzenia kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie. Mogła także żądać dostarczenia dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane przez świadczeniodawcę w toku postępowania, czego nie uczyniła. Tymczasem oferty złożone przez skarżącą (jako że przewidywały udzielanie świadczeń w ramach dwu różnych przedsiębiorstw Spółki) należało traktować jako alternatywne w rozumieniu § 14 ust. 2 zarządzenia.
W związku z czym Fundusz powinien był wyznaczyć oferentowi termin do wycofania jednej z nich i dopiero w przypadku jej nie wycofania odrzucić oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, czego nie uczynił, podczas gdy skarżąca skierowała do Funduszu pismo wskazujące, którą z ofert należało traktować za wiążącą w dalszym postępowaniu. Mimo to stanowisko Komisji nie uległo zmianie prowadząc do pominięcia ofert przy rozstrzygnięciu konkursu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął w tej sprawie następujące stanowisko.
Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jest chybiony.
Powodem odrzucenia ofert skarżącej Spółki w postępowaniu konkursowym było ustalenie, że złożyła ona dwie oferty w jednym przedmiocie postępowania. Podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia jest właśnie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz § 14 ust. 1 Zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Nr 57/2013/DOZ w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wydanego na podstawie art. 146 ust. 1 powołanej tu ustawy. Zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3. Przepis ten zawiera delegacje dla Prezesa Funduszu do określenia, między innymi, warunków wymaganych od świadczeniodawców. W § 14 ust. 1 zarządzenia widnieje zapis, zgodnie z którym świadczeniobiorca jest uprawniony do złożenia w danym oddziale Funduszu tylko jednej oferty dotyczącej danego przedmiotu postępowania.
Złamanie tej zasady przez stronę skarżącą miało miejsce. Pojęcie " świadczeniodawcy" zostało zdefiniowane w art. 5 pkt 41 ustawy o świadczeniach zdrowotnych i jest nim podmiot wykonujący działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej. Z kolei art. 4 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej stanowi, że podmiotami leczniczymi są przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.) we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, a zatem, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.
Strona skarżąca działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, czyli jest osobą prawną. Tak więc, jako świadczeniodawca, była uprawniona do złożenia w postępowaniu konkursowym, w jednym przedmiocie postępowania tylko jednej oferty. Strona skarżąca złożyła dwie oferty, co nie jest tu kwestionowane. Istniały zatem podstawy faktyczne i prawne do ich odrzucenia.
Sąd nie podzielił także drugiego zarzutu skargi – naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżąca jest świadoma obecnie obowiązujących przepisów prawa, co przyznaje i co wynika z treści jej skargi. Niedostosowanie się do wymogów prawa obciąża bezpośrednio stronę skarżącą. Warunki prowadzenia konkursu były w jednakowy sposób udostępnione wszystkim zainteresowanym podmiotom i ich rolą było zastosowanie się do nich. Skarżąca nie może przerzucać konsekwencji swojego błędu na Komisję, bo ta postąpiła zgodnie z prawem.
Nie ma też podstaw do przyjęcia, że złożone przez Spółkę oferty miały charakter alternatywny. Nie wynika to z ich treści, były to dwie odrębne oferty na dwa miejsca świadczenia i nic nie wskazywało na to, że oferty te należy potraktować jako alternatywne.
Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę z mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.