Uzasadnienie
W skardze na ww. decyzję, zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.
Wniosek strony nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.)
W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
W przedmiotowej sprawie został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten jednak nie zawiera uzasadnienia. Skarżący w żaden sposób nie umotywował swojego wniosku i nie wskazał żadnych przesłanek, których wystąpienie w stanie faktycznym sprawy skutkowałoby uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego.
Strona nie powołała nawet ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby istniały przesłanki do uwzględnienia wniosku złożonego przez skarżącą.
Jeżeli strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przecież przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby znaczną szkodę.
Na marginesie należy zaznaczyć, że należałoby w ogóle rozważyć, czy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w przedmiotowej sprawie nadaje się do rozpoznania. W doktrynie bowiem powszechnie przyjęto, że przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (Bogusław Dauter w "Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Zakamycze 2005 r., str. 166, nb.7).
Natomiast samo wykonanie aktu administracyjnego, oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (Jan Paweł Tarno w "Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2004, str. 122, nb.5).
Można stwierdzić, że jeżeli z aktu administracyjnego wynika dla strony uprawnienie lub nakaz określonego zachowania, to taki akt podlega wykonaniu.
Tymczasem, w niniejszej sprawie, organ wydał decyzję proceduralną, odnosząca się do postępowania podatkowego, zakończonego już wydaniem decyzji ostatecznej w administracyjnym toku instancji. Decyzja zaskarżona przez skarżącego w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, odmawiająca stwierdzenia nieważności pierwotnej decyzji podatkowej, z samej swojej istoty nie przyznaje stronie żadnego uprawnienia, ani nie nakłada na stronę żadnego nakazu określonego zachowania (obowiązku). Tym samym, decyzja taka nie podlega wykonaniu, a w konsekwencji nie spełnia ona warunków, aby wstrzymać jej wykonanie.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.