Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 165a § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej O.p.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M. O. - prowadzącej działalność gospodar-czą pod nazwą "A" w Ł. - na postanowienie z [...] r. znak: [...] odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku z [...] r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług - postanowił utrzymać w mocy postanowienie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że [...] r. M. O. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania:
- 1. czy wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w przypadku gdy na bezumowne korzystanie z lokalu wynajmująca Burmistrz Gminy w 2002 roku wyraziła zgodę ujmując powyższy fakt w zapisie paragrafu 11 umowy najmu z 2002 roku, a obecna Burmistrz nie wyraża zgody na przedłużenie tej umowy z 2002 roku pomimo, że wystawia faktury VAT do chwili obecnej zgodnie z paragrafem 11 umowy najmu za podwójny czynsz z podwójnym podatkiem VAT, które reguluje, oraz założyła Wnioskodawcy sprawę o jego eksmisję z lokalu;
- 2. czy następne wystawiane przez wynajmującego faktury VAT według paragrafu 11 umowy najmu z 2002 r. za wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu + podwójny podatek VAT według paragrafu 5 ust. 1 pojedynczy czynsz plus podatek VAT pomimo założonej sprawy o eksmisję Wnioskodawcy z lokalu Wnioskodawca powinien regulować uważając, że umowa uległa przedłużeniu według art. 674 k.c. i 661 k.c. oraz innych przesłanek.
Natomiast zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). jednakże w tej sprawie Wnioskodawca – M.O., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "A" w Ł. - nie jest podmiotem "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., gdyż nie jest podatnikiem w zakresie zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku skoro przedmiotem wniosku były kwestie dotyczące skutków podatkowych ciążących na kontrahencie Wnioskodawcy czyli na Gminie B..
W konsekwencji organ zobowiązany był do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w powyższym zakresie, co wynika z treści art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p. postanowieniem znak: [...].
M. O. kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i wydania żądanej interpretacji. Podkreśliła, że Gmina nie jest zainteresowana taką interpretacją; wystawia Wnioskodawczyni faktury VAT z podwójnym opodatkowaniem i podwójnym czynszem z tytułu bezumownego korzystania z najmowanego lokalu i prowadzi wobec niej eksmisję. M. O. zaznaczyła, że nadal wynajmuje pomieszczenia od Gminy mimo upływu czasu, na który zawarta była umowa a gmina nie chce jej przedłużyć; jednak jej zdaniem umowa ta uległa jednak przedłużeniu na czas nieokreślony w oparciu o art. art. 674 i 661 Kodeksu cywilnego. Dlatego jest zainteresowana wydaniem interpretacji w przedmiotowym zakresie.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w zażaleniu i postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż Regulacje prawne normujące zasady wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego zawarte zostały w rozdziale 1a w art. 14a - art. 14p O.p., a składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej.
W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. Zatem z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego, a interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek ojej wydanie. Nie oznacza to jednak, że każdy i w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić. Przepis art. 14b § 1 O.p. wprowadza ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację – tj. wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie. Przepis ten wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia tegoż podatku.
Zatem wymaga istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć bezpośrednio sfery praw i obowiązków podatkowych zainteresowanego. Interes, który ma wystąpić po stronie tego podmiotu oznacza wyłącznie interes prawnopodatkowy, a nie interes faktyczny. W związku z powyższym podatnik nie jest legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o interpretację, która dotyczyć ma sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu, nawet jeśli w sposób pośredni będzie ona rzutować na jego sytuację prawnopodatkową.
Opierając się na stanowisku judykatury organ skonstatował, że osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego są podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników - niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji; osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o której mowa w art. 52 § 1 Ordynacji podatkowej, osoby planujące utworzenie spółki - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tej spółki; przedsiębiorcy zamierzający utworzyć oddział lub przedstawicielstwo - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa.
Natomiast z wnioskiem o wydanie rozważanej interpretacji nie może wystąpić we własnym imieniu adwokat, radca prawny czy też doradca podatkowy, jeśli chcieliby uzyskać wykładnię dotyczącą pewnego teoretycznego stanu faktycznego; osoba, na której sytuację ekonomiczna, czy faktyczna mogłaby oddziaływać sytuacją podatnika (podkreślenie organu; vide: por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. Dom Organizatora, Toruń, 2007, tom I, s.
78) oraz osoba, która chciałaby tylko zaznajomić się z poglądem organu interpretacyjnego na możliwości stosowania oraz wykładnię określonego przepisu prawa podatkowego wyłącznie z przyczyn czysto poznawczych. Zainteresowanym bowiem wydaniem w jego indywidualnej sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego (stroną) może być tylko taki podatnik, który przez wydanie przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej uzyska potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska w pełnym zakresie lub też uzyska negatywną ocenę swojego stanowiska, co do zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego będącego elementem prawnopodatkowego stanu faktycznego sprawy tylko tego podatnika, a nie sprawy jego kontrahenta (podatnika), do którego sytuacji prawnopodatkowej oceniane zdarzenia obecne albo przyszłe mogą się odnosić. Inaczej mówiąc, podatnik może pytać tylko o własną sytuację prawnopodatkową, a nie o sytuację innych podatników, do których jego czynności opodatkowane się odnoszą.
Dalej organ podkreślił, że w sprawie, której dotyczy przedmiotowe zażalenie, we wniosku z [...] r., o wydanie interpretacji indywidualnej jako Wnioskodawcę wskazano: "A" w Ł. ul. [...], zatem to wskazany wyżej Wnioskodawca jest stroną postępowania i wniosek powinien dotyczyć zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy tj. "A" w Ł. ul. [...], zaś odpowiedź na postawione we wniosku pytania nie dotyczy bezpośrednio sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy.
Analiza złożonego wniosku wskazuje, że wątpliwości Wnioskodawcy odnoszą się do obowiązków podatkowych innego podmiotu (Gminy B.). Stąd też brak jest podstaw, aby Wnioskodawca występował o interpretację indywidualną przepisów z tą sytuacją związanych. Tym bardziej, że Gmina B. nie mogłaby korzystać z ochrony, jaka wynikałaby z faktu wydania Wnioskodawcy interpretacji indywidualnej w tym zakresie. Zatem organ stwierdził, że status zainteresowanego w przedmiotowej sprawie ma właśnie Gmina, a nie Wnioskodawca, gdyż to Gmina, a nie Wnioskodawca świadczy ewentualną usługę najmu i tym samym jest zobowiązana do prawidłowego rozpoznania obowiązku podatkowego i określenia czy wykonywane przez nią czynności stanowią świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Organ zwrócił także uwagę, że ustawodawca w ustawie Ordynacja podatkowa sformułował definicje pojęć "przepisy prawa podatkowego" oraz "ustawy podatkowe" – jako przepisy prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych; przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
Zatem w rozumieniu art. 3 O.p. przedmiotem interpretacji mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Postępowanie o wydanie interpretacji nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Analiza natomiast przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej.
W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne; wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna; wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego.
W sprawie której dotyczy rozpatrywane zażalenie wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie poruszonej we wniosku kwestii czy Wnioskodawca powinien regulować wystawiane przez wynajmującego faktury VAT, uważając, że umowa najmu uległa przedłużeniu według art. 674 k.c i 661 k.c. oraz innych przesłanek wymagałoby dokonania przez organ oceny przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w kontekście przepisów art. 674 i 661 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2104 r., poz. 121). Tymczasem, w świetle wcześniejszych rozważań, taka ocena nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, wydawanej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby.
W orzecznictwie sądowo- administracyjnym utrwalony został pogląd, że podstawę prawną legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawa lub obowiązek podmiotu, który podlega skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony.
W sprawie, w której złożone zostało przedmiotowe zażalenie, Wnioskodawca nie wykazał swojego interesu prawnopodatkowego i tym samym nie mógł być on w tej sprawie uznany za zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, co uzasadniało odmowę wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z ww. wniosku z 20 maja 2014 r.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której Strona wniosła o jego uchylenie powielając zarzuty zażalenia i akcentując, że jest podmiotem zainteresowanym, o którym mowa w wyrokach NSA z 14 października 2010r. i 28 stycznia 2011r., gdyż to na niej spoczywa obowiązek zapłaty wystawianych przez Gminę faktur.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odwołał się do stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w pełni podtrzymując zawartą tam argumentację prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa procesowego.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy strona skarżąca posiada przymiot strony postępowania o wydanie interpretacji prawa podatkowego w przedstawionym we wniosku zakresie oraz czy w związku z powyższym może skutecznie domagać się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Przechodząc do rozważań prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zauważyć, że postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu zgodnie z art. 165 O.p. Jednakże art. 165 a § 1 O.p. wprowadza istotną modyfikację proceduralną, polegającą na tym, że w sytuacji, w której żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ, stwierdzając, że skarżąca nie jest stroną postępowania podatkowego, wydał postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania właśnie w oparciu o ten przepis. W zaskarżonym postanowieniu organ odwołał się do zasad i trybu wydawania interpretacji podatkowych oraz do zakresu wniosku M. O. z [...] r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej opodatkowania przez Gminę B. podatkiem od towarów i usług bezumownego korzystania przez Wnioskodawcę z lokalu gminnego w sytuacji gdy Gmina odmawia przedłużenia umowy najmu i wniosła o eksmisję, a według skarżącej umowa ta uległa przedłużeniu na mocy art. 66674 i art. 661 K.c.
Odnosząc się zatem do spornego w niniejszej sprawie statusu Wnioskodawczyni i żądanego przez nią wydania interpretacji prawa podatkowego w przedmiotowym zakresie na wstępie należy podkreślić, że pogląd, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić wyłącznie zainteresowany w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 O.p., jest już ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny również wyrażał już swoje stanowisko niejednokrotnie, prezentując zarazem wykładnię tego pojęcia (zob. np. orzeczenia NSA z dnia: 14 października 2010 r., sygn. akt II FSK 923/09; 24 maja 2011 r., sygn. akt I FSK 830/10, 12 grudnia 2014r., sygn. akt I FSK 2139/13; orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz stwierdzając, że osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego.
W przeciwnym razie o interpretację indywidualną nie ubiega się podmiot uprawniony w rozumieniu ww. przepisu, a postępowanie w tym przedmiocie nie może zostać wszczęte (art. 14h w zw. z art. 165a Ordynacji podatkowej). W takiej sytuacji, organ podatkowy nie tylko nie ma obowiązku udzielenia interpretacji, ale nie ma prawa jej wydania i na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h tej ustawy, winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania interpretacyjnego.
Z kolei w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2011 r., sygn. akt II FSK 923/09, stwierdzono, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (podkreślenie Sądu). Wynika to z tej części przepisu art. 14b § 1 O.p., w której stanowi się, że interpretację wydaje się na pisemny wniosek zainteresowanego, "w jego indywidualnej sprawie". Wykładnia systemowa art. 14b O.p. wskazuje, że dotyczy on wyłącznie takich stanów faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej.
Wniosek taki wynika z zestawienia wzmiankowanego przepisu z przepisem art. 14p. O.p., który stanowi, że przepisy rozdziału 1a. tejże Ordynacji stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52 § 1". Termin "zainteresowany" użyty jako rzeczownik oznacza "osobę, której dotyczy lub którą obchodzi poruszana sprawa" (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod. red. S. Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003 r., t. 4, s. 790). W związku z tym wskazanie zainteresowanego w rozumieniu analizowanej regulacji prawnej zależy od ustalenia podmiotu, którego dotyczy sprawa poddana pod osąd w postępowaniu interpretacyjnym. Innymi słowy, zakres podmiotowy postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej determinowany jest jego zakresem przedmiotowym – treścią zagadnienia faktycznego wymagającego interpretacji w kontekście obowiązujących przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 265/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie wniosek strony dotyczył czynności podejmowanych przez Gminę B. w zakresie opodatkowania bezumownego korzystania przez Wnioskodawczynię z lokalu Gminy. Zatem to nie M. O. jest podmiotem zainteresowanym w rozumieniu art. 14 b O.p., bo to nie na niej spoczywa obowiązek rozliczeń podatkowych w przedmiotowym zakresie.
Jak bowiem wyżej wykazano podmiot występujący z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji może wnioskować o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej innych podmiotów, w tym podmiotów związanych z wnioskodawcą ewentualnymi (bo w niniejszej sprawie jest to także sporne między M. O. Gminą B.) stosunkami obligacyjnymi. Skoro problem przedstawiony we wniosku nie dotyczył zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie skarżącej, lecz dotyczył sfery opodatkowania jej kontrahenta – Gminy B. – to Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 1 o.p., Minister Finansów wydaje interpretację na wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Interes, który ma wystąpić po stronie tego podmiotu, oznacza wyłącznie interes prawnopodatkowy, a nie interes faktyczny.
W związku z powyższym podatnik nie jest legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o interpretację, która dotyczyć ma sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu, nawet jeśli w sposób pośredni będzie ona rzutować na jego własną sytuację