Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]. Decyzja organu odwoławczego zawierała pouczenie, że przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do tut. Sądu za pośrednictwem organu odwoławczego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Decyzja organu odwoławczego została przesłana na adres pełnomocnika strony, tj. radcy prawnego P.S. i doręczona mu dnia [...], jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Skarga pełnomocnika z dnia [...] została skierowana bezpośrednio do tut. Sądu i nadana w Urzędzie Pocztowym w S. dnia [...]. Do Sądu skarga wpłynęła dnia [...] (data prezentaty).
W oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 maja 2010 r. skarga została przekazana do organu odwoławczego za pismem z dnia [...] (III KO/Gl 22/10).
Do organu odwoławczego skarga wpłynęła dnia [...].
Odpowiadając na skargę organ, powołując się na orzecznictwo sądowe, wnosił o jej odrzucenie ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Dopiero wówczas organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.).
Na gruncie tego przepisu w literaturze przedmiotu wskazuje się, że przewiduje on pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, co oznacza powrót do rozwiązania prawnego obowiązującego w latach 1980-1995, tj. przed wejściem w życie ustawy o NSA. Powrót do pośredniego wnoszenia skargi był spowodowany głównie tym, że w praktyce okazało się, iż skargi na akty i czynności organów administracji publicznej dość często nie zawierały wszystkich informacji niezbędnych do nadania biegu. Powodowało to konieczność wyjaśniania rozmaitych kwestii (np. informacji potrzebnych do prawidłowego określenia wysokości wpisu od skargi) w drodze korespondencji, co wydłużało postępowanie (zob. R. Hauser, J. Drachal, E. Mzyk, Dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne, Warszawa-Zielona Góra 2003, s. 95).
Poza tym zauważono, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu albo do organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien przekazać skargę organowi, o którym mowa w § 1 wyjaśnianego przepisu. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi (art. 53 § 1-3 P.p.s.a.) decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub wspomniany organ (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., s. 248; postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2009 r., II OSK 1918/08, Lex nr 527759 oraz postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 września 2009 r., III SA/Łd 427/09, Wspólnota 2009/44/31).
W orzecznictwie sądowym wykształciło się też stanowisko, że dla oceny zachowania tego terminu nie można przyjąć daty nadania skargi do sądu lub do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a., gdyż w ten sposób nie zostało wszczęte postępowanie sądowe uruchamiane skargą i że na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 k.p.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., II FSK 1352/07, Lex nr 574446 i post. WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., IV SA/GL 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116).
W chwili obecnej również przepisy szczególne nie stanowią inaczej niż wynika to z art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. Jedynie w myśl art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), w okresie dwóch lat od wejścia w życie ustawy P.p.s.a., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działania lub bezczynności dotyczyła skarga.
Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 86 – art. 89 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może, po spełnieniu określonych w tych przepisach warunków, postanowić o przywróceniu terminu.
Wydając niniejsze rozstrzygnięcie Sąd miał na uwadze następujące okoliczności faktyczne sprawy:
- - w decyzji z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w K. znajdowało się prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia skargi za pośrednictwem organu odwoławczego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia,
- - doręczenie powyższej decyzji nastąpiło dnia [...]
- - upływ terminu 30 dni nastąpił dnia [...] ([...]),
- - skarga profesjonalnego pełnomocnika była kierowana bezpośrednio do Sądu i wpłynęła tam dnia [...],
- - Sąd przesłał skargę do właściwego organu odwoławczego za pismem z dnia [...].
Mając na uwadze powyższe rozważania i okoliczności faktyczne sprawy należy uznać, że w przedmiotowej sprawie procesowym dniem wniesienia skargi będzie dzień przekazania jej przez Sąd do właściwego organu, czyli dzień [...]. Tym samym należy stwierdzić, że skarga została wniesiona po upływie stosownego terminu. Strona nie składała wniosku o przywrócenie tego terminu. Biorąc pod uwagę konieczność przeprowadzenia niezbędnych sądowych czynności biurowych związanych z ewidencją poczty przychodzącej, nadaniem jej prawidłowego biegu poprzez wydanie stosownych zarządzenia oraz przygotowanie i wysłanie jej do adresata, należy stwierdzić, że nadanie przez Sąd przesyłki na poczcie w ostatnim dniu terminu, tj. tego samego dnia, kiedy Sąd otrzymał pismo pełnomocnika, czyli dnia [...], było niemożliwe. Skutki błędnych czynności procesowych obciążają stronę.
Wobec tego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 54 § 1 P.p.s.a. postanowił odrzucić skargę w niniejszej sprawie.