Uzasadnienie
W skardze z [...] r. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] r., nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za [...] r. Z. J. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy – przyznanie obrońcy.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w K. poinformował, że strona wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże to odwołanie nie zostało rozpoznane do [...] r. Przed rozpoznaniem tego odwołania, organ odwoławczy odmówił jednak stronie postanowieniem z [...] r. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na to postanowienie strona wniosła skargę do Sądu błędnie przyjmując, iż było to rozstrzygnięcie w przedmiocie dowołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
W postanowieniu z 17 czerwca 1998 r., sygn. akt SA/Rz 824/98 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji skarga do NSA nie przysługuje.
Natomiast w wyroku z 16 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (sygn. akt I SA/Łd 2261/02) stwierdził, że byt prawny postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji jest uzależniony od rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy – z chwilą wydania decyzji przez organ odwoławczy traci moc obowiązujące postanowienie o wstrzymaniu wykonania.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że strona skarżąca zaskarżyła do Sądu postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, jeszcze przed rozpoznaniem przez ten organ odwołania na tę decyzję.
To zaś oznacza, że skarga jest oczywiście bezzasadna.
Mając to na uwadze, zgodnie z art. 247 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.