Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 listopada 2016 r. Syndyk masy upadłości A S.A. w upadłości likwidacyjnej G. S. (dalej: strona skarżąca) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., znak: [...] którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r.
Zarządzeniem z 12 grudnia 2016 r. strona skarżąca została wezwana do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania jej przez osobę, która podpisała skargę (np. aktualny na dzień podpisania skargi oryginał odpisu z KRS-u lub oryginał pełnego odpisu z KRS-u), ewentualnie do nadesłania odpisu postanowienia z dnia [...] r. sygn. akt [...] poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z wymogami zawartymi w treści art. 48 § 3 p.p.s.a. W wezwaniu tym wskazano, że do Sądu nadesłano odpis ww. postanowienia poświadczony przez osobę nie będącą pełnomocnikiem w niniejszej sprawie, tj. radcę prawnego R. Z., i że odpis ten nie zawiera oznaczenia daty oraz miejsca jego sporządzenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to wraz z prawidłowym pouczeniem doręczono stronie skarżącej w dniu 22 grudnia 2016 r. – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy.
Strona skarżąca do dnia dzisiejszego nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem sformalizowanym i płatnym. Stąd dbałość ustawodawcy zarówno w zakresie szczegółowego określenia elementów pism procesowych, jak i terminowości ich składania, trybu ich opłacenia oraz określenia następstw niedochowania powyższych wymogów.
Pod ogólnym pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, w tym wymogi dotyczące skargi rozumianej jako pismo procesowe.
Jeżeli chodzi o wymogi formalne skargi dotyczące treści skargi, to należy zaznaczyć, że skarga, jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwaną dalej p.p.s.a.
Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przy czym, jak stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, strona skarżąca nie przedłożyła dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania jej przez osobę która podpisała skargę (np. aktualny na dzień podpisania skargi oryginał odpisu z KRS-u, bądź odpisu postanowienia z dnia [...] r. sygn. akt [...] poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z wymogami zawartymi w treści art. 48 § 3 p.p.s.a..
Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu Sąd orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.