Uzasadnienie
Pismem z [...] 2010 r. L. T. J. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. P. wniósł skargę na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...], którą to działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005r. Dz. U. nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymano w mocy, decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej tegoż organu z dnia [...] r. w oparciu o art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ustawą - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Zasadą jest więc wykonywanie zaskarżonych aktów mających przymiot ostateczności. Wstrzymanie wykonania może nastąpić bądź przez organ, którego decyzja jest skarżona bądź przez sąd administracyjny, na etapie postępowania sądowego.
W myśl art. 61 § 3 ustawy po przekazaniu sądowi skargi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania – co w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadmistracyjne, s 146; Z. Kmieciak, glosa do Postanowienia NSA z dnia 23.
01. 1997 r., SA/Rz 1382/96. OSP 1998, z. 3, poz. 54, t 1). Wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Przedmiotem skargi strony jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu o nr [...], którą to po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r nr [...] w przedmiocie: stwierdzenia niedopełnienia warunków wymaganych do zwolnienia z należności celnych przywozowych towaru dopuszczonego do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z [...] 2006 r., stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie od tego towaru w dniu [...] 2006 r., określenia kwoty wynikającej z długu celnego w przywozie w wysokości [...] zł, określenia dłużnika w osobie L. T. J. odmówiono uchylenia tejże decyzji ostatecznej o nr [...] stwierdzając brak podstaw do uchylenia z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.
Decyzja ostateczna, o wstrzymanie wykonania, której zawnioskował skarżący w skardze nie jest zatem decyzją nadającą się i podlegającą wykonaniu, w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym. Nie można zatem uznać by wobec niej mogła mieć zastosowanie instytucja wstrzymania wykonania.
Ponadto na marginesie postanowienia należy zauważyć, iż jak wskazano w postanowieniu NSA w Warszawie sygn. akt II OZ 178/10 z 4 marca 2010 r. (publ. Wspólnota 2010/12/26), które to stanowisko Sąd w całości podziela, warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie w stosownym wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Takich jednak okoliczności strona skarżąca w złożonym wniosku nie wskazała.
W opisanym stanie faktycznym i prawnym na postawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.