Uzasadnienie
W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A.W. reprezentowana przez doradcę podatkowego M.S., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007-2009 w łącznej wysokości [...] zł
Pismem z [...] r. pełnomocnik strony skarżącej złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku powołała się na nienależny charakter zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. Zwrócono uwagę, że wprawdzie zarówno skarżąca jak i jej mąż osiągają stałe dochody, jednak kwota zobowiązania podatkowego znacznie je przewyższa. Mają oni na utrzymaniu dwójkę uczących się dzieci oraz spłacają obciążenia kredytowe. Wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli podatnikowi na ustabilizowanie sytuacji finansowej i powrót do prowadzonej działalności gospodarczej, która obecnie jest faktycznie zawieszona. Skarżąca nie może skorzystać z pomocy rodziców, w których firmie jest zatrudniona, gdyż analogiczne decyzje zostały wydane w stosunku do nich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.
"Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.
Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu pełnomocnik strony skarżącej, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, nie wykazał okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.
Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane świadczenie ma charakter pieniężny, a więc z istoty rzeczy jest świadczeniem o charakterze zwrotnym. Art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje na "szkodę" (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). W sytuacji strony skarżącej trudno mówić o istnieniu takich okoliczności. Jak wynika z treści uzasadnienia skarżąca i jej małżonek dysponują stałymi dochodami, ale nie posiadają istotnych składników majątkowych podlegających egzekucji. Okoliczność, że łączna kwota egzekwowanych świadczeń przewyższa znacznie miesięczne dochody skarżącej i jej małżonka pozwala przyjąć, że kwota ta nie będzie egzekwowana w całości. Zatem ewentualne pogorszenie sytuacji majątkowej skarżącej i jej rodziny trudno uznać w tym kontekście za znaczne.
Zadaniem Sądu jest jedynie zbadać czy istotnie zagrożenia z art. 61 § 3 p.p.s.a. będą w swych skutkach nieadekwatne do wcześniejszego sposobu prowadzenia przez podmiot gospodarczy działalności (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach – www.nsa.gov.pl). W wypadku skarżącej prowadzona przez nią działalność gospodarcza "funkcjonuje wyłącznie formalnie i nie przynosi żadnych dochodów" (str. 5 wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji). W związku z tą informacją argument, że wstrzymanie wykonania pozwoli na powrót do aktywnego prowadzenia tejże działalności uznać należy za bezpodstawny. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie ma bowiem na celu polepszenia bieżącej sytuacji majątkowej strony, a jedynie zapobieżenie dotkliwemu i trudnemu do odwrócenia pogorszeniu. Pamiętać także należy, że prowadząc działalność gospodarczą należy liczyć się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym brakiem płynności finansowej, która doprowadzić może nawet do eliminacji podmiotu gospodarczego z obrotu.
Na koniec Sąd ponownie zwraca uwagę, że strona skarżąca nie wskazała jednoznacznych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony, ani nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Sam fakt posiadania na utrzymaniu małoletnich członków rodziny oraz zaciągnięte kredyty nie czynią sytuacji skarżącej wyjątkową w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie wykazała niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę.
Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.