Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] roku I. R. i A. J. zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją tą organ drugiej instancji uchylił decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] roku nr [...]– określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. w kwocie [...] zł i ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30 % zaniżenia zobowiązania podatkowego w kwocie [...]zł – w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i umorzył w tej części postępowanie. W pozostałej części organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C..
Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości własną decyzje oraz decyzję I instancji i umorzył postępowanie w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Cytowany przepis stanowi samoistną podstawę dokonania przez organ administracji autokontroli, przy czym jedynym warunkiem, jaki musi został spełniony, aby wyczerpana została dyspozycja tego uregulowania, jest uwzględnienie skargi w całości (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. "Lewis Nexis", Warszawa 2004, str. 106).
Wskazana sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Uwzględnienie w całości skargi przez organ powoduje jednocześnie, że odpada przyczyna, dla której zaskarżone zostało do Sądu rozstrzygnięcie organu podatkowego drugiej instancji, co czyni postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi, bezprzedmiotowym.
Z wyżej wymienionych względów Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach sądowych znajduje oparcie w art. 201 § 2, w związku z art. 232 § 1 pkt 1 a p.p.s.a.