Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 162/20

Uzasadnienie

Zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej; KWP), po rozpatrzeniu odwołania M. J. (dalej skarżący, policjant) od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. (dalej: KPP) z [...] r. uznającego skarżącego za winnego popełnienia wskazanych w nim 7 przewinień dyscyplinarnych i wymierzającego zań karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku – zreformował zaskarżone orzeczenie utrzymując w mocy rozstrzygniecie dotyczące zarzutu wskazanego w pkt 1, 4, i 7; uniewinnił od zarzutu wskazanego w pkt 2, 3, 5, 6, ale utrzymał w mocy orzeczoną karę dyscyplinarną – ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Jako podstawę prawną orzeczenia organ wskazał art. 135n ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 132 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161, dalej ustawa, ustawa o Policji) w zw. z § 30 pkt. 3 Zarządzenia Komendanta Głównego Policji (KGP) z 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (dalej Zarządzenie nr 768) i § 12 Zarządzenia nr 805 KGP z 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta (dalej Zarządzenie nr 805).

Orzeczenie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

Postanowieniem nr [...] z [...] r. KPP wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu pozostającemu w służbie w Policji w stopniu sierżanta sztabowego. Podstawą wszczęcia było uzasadnione podejrzenie popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na niedopełnieniu obowiązków służbowych oraz nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, które zakończył orzeczeniem z [...] r. obejmującym dwa przewinienia, tj. zaniechanie czynności służbowych polegających na systematycznej kontroli miejsc wskazanych mu na odprawie w dniu 18 marca 2019 r. przez przełożonego oraz nieprawidłowe wykonywanie w czasie służby zleconych czynności, co skutkowało wymierzeniem kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanwisko służbowe.

W wyniku uwzględnienia zarzutów odwołania wniesionego przez skarżącego KWP orzeczeniem nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W konsekwencji powyższego, po uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym jego rozpatrzeniu [...] r. zmieniono i uzupełniono obwinionemu zarzuty dyscyplinarne. Orzeczeniem z [...] r. nr [...] KPP uznał policjanta winnym zarzucanych mu 7 przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Skarżącemu zarzucono, że:

1). 18 marca 2019 r. w L. będąc dowódcą patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego przebywając na ul. [...] w godzinach od 0:45 do 1:20 i od 1:30 do 2:45, zaniechał czynności służbowych zleconych podczas odprawy do (...) służby polegających na systematycznej kontroli placówek handlowych, parkingów samochodowych i skwerów w celu niedopuszczenia do włamań i zniszczeń mienia oraz miejsc zagrożonych znajdujących się w rejonie nr VI pełnienia służby, (...) (Idz. [...]) - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zbiegu z § 30 pkt. 3 Zarządzenia nr 768;

2) 18 marca 2019 r. w L. na ul. [...], na ślepej ulicy, w miejscu ustronnym, porośniętym krzakami, w godzinach od 0:45 do 1:20 i od 1:30 do 2:45 wykonywał czynności służbowe w sposób nieprawidłowy, gdyż będąc dowódcą patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego przebywał w radiowozie z wyłączonymi światłami zewnętrznymi pojazdu, światłami oświetlającymi tablicę rejestracyjną pojazdu oraz podświetleniem napisu "POLICJA" panelu sygnałów świetlnych i dźwiękowych znajdujących się na dachu radiowozu, przez co nie był widoczny we wskazanym podczas odprawy do służby przez specjalistę Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji KPP w B. rejonie pełnienia służby - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w zbiegu z § 30 pkt. 1 Zarządzenia nr 768;

3) 18 marca 2019 r. w L. będąc dowódca patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego przebywając na ul. [...] w godzinach od 0:45 do 1:20 i od 1:30 do 2:45, nie dopełnił obowiązku utrzymywania bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności z dyżurnym Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w B. - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 29 ust. 1 Zarządzenia nr 768;

4) 18 marca 2019 r. w L. będąc dowódcą patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego opuszczając rejon nr VI pełnienia służby patrolowej, (...) w Cedule nr 2 (Idz. [...]), nie dopełnił obowiązku uzyskania zgody na jego opuszczenie od dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w B. udając się na ul. [...] w L. około godziny 0:45, a następnie około godz. 1:30 - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 29 ust. 2 Zarządzenia nr 768;

5. 18 marca 2019 r. w L. będąc dowódcą patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego stał radiowozem (...) na ul. [...] w godzinach od 0:45 do 1:20, a następnie od 1:30 do 2:45, a tym samym nie wykorzystywał pojazdu wyłącznie do przemieszczania się pomiędzy rejonami zagrożenia oraz miejscami zagrożonymi, zachowując prędkość umożliwiającą obserwację terenu i osób, a także nie opuszczał go by pieszo patrolować miejsca zagrożone oraz dokonywać sprawdzeń miejsc i obiektów w rejonach zagrożonych, zgodnie z zadaniami zleconymi podczas odprawy do służby (...) polegającymi na systematycznej kontroli placówek handlowych, parkingów samochodowych i skwerów w celu niedopuszczenia do włamań i zniszczeń mienia oraz miejsc zagrożonych znajdujących się w rejonie nr VI pełnienia służby, tj. (...) (Idz. [...]), przez co wykonywał czynności służbowe w sposób nieprawidłowy - tj. o czyn z art. 132 ust. 3, pkt. 2 ustawy o Policji w zbiegu z § 32 pkt. 1 i 2 Zarządzenia nr 768;

6. 18 marca 2019 r. w L., będąc dowódcą patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego i przebywając na ul. [...] sprzeniewierzył się dbaniu o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i przyczynił się do nadwyrężenia budowania zaufania do niej, śpiąc w radiowozie podczas pełnienia służby - tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zbiegu z § 23 Zarządzenia nr 805;

7. 3 kwietnia 2019 r. w godzinach dopołudniowych nie będąc w służbie wykorzystał zawód do celów prywatnych, udał się wspólnie z sierż. szt. P. H. do L. na ul. [...] w rejon posesji o nr [...], gdzie po okazaniu legitymacji służbowej przekazał R. C. nieprawdziwe informacje wzbudzając przekonanie, że prowadzi czynności służbowe związane ze sprawą dotyczącą przestępczości narkotykowej - tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zbiegu z § 12 Zarządzenia nr 805.

U uzasadnieniu organ podkreślił, że w świetle zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza zeznań innych świadków (J. M., A. G.) wyjaśnienia obwinionego nie zasługiwały na wiarę. Ujawnione miejsce parkowania radiowozu nie należy do zagrożonych ani nie było obęte poleceniem służbowym patrolu. Opis kontroli służby nie bydzi wątpliwości co do spania patrolu w radiowozie z wygaszonymi światłami, poza rejonem działań prewencyjnych. Organ uwzględnił dotychczasowy przebieg służbu skarżącego, który jest policjantem od 7 lat, nie był karany i cieszył się nienaganna opinią, jednakże jako dowódca patrolu dopuścił się przypisanych mu uchybień dyscyplinarnych i zasad obowiazujacej w służbie etyki.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący wniósł o jego uchylenie i umorzenie w zakresie zarzutu nr 7, a to z uwagi na treść art 135 ust. 3 ustawy o Policji; w pozostałym zakresie o jego uchylenie i uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego z nakazaniem przeprowadzenia wnioskowanych w toku postępowania przez obrońcę dowodów.

Zarzucił organowi wydanie decyzji na podstawie błędnych ustaleń faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia wskazując poszczególne fragmenty zeznań świadków (W. P., M. F.) oraz obwinionych (skarżącego i jego podwładnego M. H.) wskazujące na inny przebieg służby niż ustalony w toku postępowania dyscyplinarnego i podważające pozbawienia wiarygodności wyjaśnień złożonych przez skarżącego w charakterze obwinionego. W szczególności podkreślił, że wadliwie przypisano mu obowiazek kontroli wskazanych ulic, błędnie odnotowano godzinę rozpoczęcia kontroli jego służby, a przebywanie w radiowozie z wyłączonymi światłami nie jest przewinieniem dyscyplinarnym. Był w bieżącym kontakcie z dyżurnym, nie opuścił rejonu służbowego i nie wykazano, że spał w czasie służby. Nie wykorzystał także stanowiska służbowego do uzyskania dowodów dla potrzeb postępowania dyscyplinarnego, co winno skutkować uniewinnieniem go od popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych.

W dalszej treści odwołania sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania dyscyplinarnego:

1. • instrukcji przebiegu służby w ramach nadzoru średniego szczebla kierowniczego nad pełnieniem służby w terenie w KPP w B. stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z [...] r. poprzez wdrożenie i przeprowadzenie kontroli obserwacyjnej z naruszeniem procedur zawartych w przedmiotowej instrukcji;
2. • art. 135e ust. 7 ustawy o Policji poprzez błędne sformułowanie zarzutów i zastosowanie zbiegu przepisów nieznanych ustawie;
3. • art. 135e ust. 3 w ustawy o Policji poprzez sformułowanie i postawienie obwinionemu zarzutu oznaczonego jako 7, historycznie odmiennego od pierwotnych w sytuacji gdy od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinamego wiadomości o ewentualnym popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego minęło ponad 90 dni;
4. • art. 135f ust. 3 ustawy o Policji poprzez ograniczenie obwinionemu prawa do działania w całym postępowaniu, w tym uniemożliwienie uczestnictwa w przesłuchaniu świadków i nieinformowanie obrońcy o dacie dokonywanych poszczególnych czynności;
5. • art. 135f ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji poprzez bezprawne oddalenie wniosków dowodowych;
6. • art. 135f ust. 3 i ust 7 pkt 2 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, ze wnioskowane dowody o przeprowadzenie konfrontacji są nieprzydatne do stwierdzenia wskazanych przez obrońcę wniosków dowodowych;
7. • art. 135c ust. 2 ustawy o Policji poprzez odmowę wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego;
8. • art. 135e ust. 1 i ust. 7 pkt 6 ustawy o Policji poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego wykraczającą poza ramy logiki i doświadczenia życiowego oraz poza uznanie administracyjne;

oraz prawa materialnego:

1. • § 30 pkt 1 Zarządzenia nr 768 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że sformułowanie " bycie widocznym w rejonie służby" odnosi się do pełnienia służby w oświetlonym radiowozie, § 12 Zarządzenia nr 805 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że obwiniony wykorzystał zawód do celów prywatnych, podczas gdy rozpytanie osób mogących stanowić osobowe źródło dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym nie jest sprawą prywatną w rozumieniu tego przepisu;
2. • art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji oraz § 29 ust 1 i 2, § 30 pkt 1 i 3, § 32 ust 1 i 2 Zarządzenia nr 768 poprzez przyjęcie, że obwiniony dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych;
3. • art 132 ust 1 ustawy o Policji oraz § 23 Zarządzenia nr 805.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że sama procedura kontroli doraźnej z powodu niskiej aktywności w służbie, jej zainicjowanie, przebieg i udokumentowanie nie miało umocowania prawnego i winny być oceniane w kategoriach represji i nacisku na funkcjonariusza. Brak było podstaw, z racji upływu terminu 90 dni, do przedstawienia zarzutu wskazanego w pkt 7 postanowienia. Nadto 3 kwietnia 2019 r. skarżący nie wykorzystywał czynności służbowych do celów prywatnych. W ocenie skarżącego nie było obiektywnych przesłanek przeprowadzenia kontroli doraźnej, a zwłaszcza wdrożenia kontroli obserwacyjnej.

Dalej skarżący zestawił zeznania wskazanych świadków wykazując ich zbieżność a nawet "tożsamośc" co pozbawia ich wiarygodności a co najmniej przeprowadzenia konfrontacji. Podkreślił, że uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia Komendantowi Policji w B. było fikcją, gdyż należało sprawę przekazać innemu przełożonemu dyscyplinarnemu, celem unikniecie jego stronniczości.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym KWP wydał zaskarżone orzeczenie z [...] r. wskazane wyżej.

W uzasadnieniu organ zaakcentował, że 17 marca 2019 r. skarżący wraz z podległy mu funkcjonariuszem pełnili służbę patrolową w godzinach 21:00 - 5:00. Z odprawy do służby patrolowej sporządzony został protokół, z którego wynika, że funkcjonariusze służbę pełnili na terenie miasta L. Zgodnie z cedułą nr 2 do ich zadań należała kontrola w rejonie miejsc z "Mapy Zagrożenia" - placówek handlowych, parkingów samochodowych, skwerów, w celu niedopuszezenia do włamań, kradzieży i zniszczenia mienia. Wyszczególniono również godziny miejsc pełnienia służby w określonym rejonie. Funkcjonariuszom zlecono również zadania doraźne polegające na objęciu patrolem dodatkowych ulic (konkretnei wskazanych) oraz miejsc zagrożonych wskazanych w krajowych mapach zagrożeń na terenie podległym KPP w B., z uwagi na spożywanie alkoholu w miejscu publicznym.

Ponadto winni byli dokonać kilkukrotnej kontroli w rejonie ul. [...] z uwagi na włamania do domów oraz nie dopuścić do kradzieży przewodów ze studzienek telekomunikacyjnych. Około godziny 0:30 w dniu 18 marca 2019 r. wskazani funkcjonariusze rozpoczęli utajnioną kontrolę pełnienia służby przez patrol zmotoryzowany skarżącego, który około godziny 0:45 z ul. [...] udał się w rejon ul. [...] i zaparkował pojazd służbowy na końcu ulicy. Jak wynika z ogL. zapisów rejestratora rozmów korespondencji radiowej o godzinie 01:18 patrol został drogą radiową wywołany przez kontrolnego służby. Na pytanie o swoją pozycję oraz wykonywane czynności udzielił odpowiedzi, że wykonuje patrol ul. [...]. O godzinie 1:20 patrol przemieścił się do ul. [...], a następnie zatrzymał na parkingu przy sklepie [...]. Tam kontroli służby w terenie dokonał asp. szt. J. K. - asystent Wydziału Preweneji KPP w B..

Następnie po zakończonej kontroli patrol przejechał ul. [...], dojechał do skrzyżowania z ul. [...] i ponownie zaparkował pojazd na końcu ulicy. Funkcjonariusze obserwowani byli cały czas przez kontrolujących służbę, którzy około godziny 2:45 podeszli do radiowozu. Patrolujacy znajdowali się w pozycji leżącej, siedziska kierowcy i pasażera z przodu pojazdu, oczy funkcjonariuszy były zamknięte. Szyby nosiły ślady lekkiego zaparowania, co nie utrudniało wglądu do wnętrza pojazdu. Sylwetki funkcjonariuszy tkwiły w bezruchu nawet po skierowaniu do wnętrza pojazdu strumienia światła z latarki. Dopiero po uderzeniu podstawą latarki w okno, kierowca podniósł się i wyprostował oparcie fotela, tuż po nim tą samą czynność wykonał drugi policjant.

Rozpatrując sprawę KWP skonkludował, że podczas pełnionej służby patrolowej policjanci mają obowiązek utrzymywania bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności z dyżurnym jednostki Policji, a opuszczenie rejonu pełnienia służby patrolowej może nastąpić wyłącznie na polecenie lub za uprzednią zgodą dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby. Podczas patrolowania policjanci powinni być widoczni w rejonie pełnienia służby, o ile nie określono innej taktyki, w każdym przypadku reagować na wezwanie do udzielenia pomocy, systematycznie kontrolować wszystkie miejsca zagrożone znajdujące się na trasie patrolu lub w rejonie pełnienia służby, pozyskiwać i przyjmować wszystkie informacje na temat występujących zagrożeń w danym rejonie. W razie otrzymania informacji o przestępstwie lub wykroczeniu w rejonie pełnienia służby, policjanci meldują o tym fakcie dyżurnemu jednostki Policji, a następnie bezzwłocznie udają się na miejsce wydarzenia.

Przechodząc do oceny zarzutów stawianych policjantowi, w przypadku zarzutu 1. organ podkreślił, że materiał zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje że w godzinach 0:45 - 2:45 obwiniony przebywał poza wskazanym rejonem służbowym, nie realizował zadań z odprawy, jak również nie zgłosił faktu jego opuszczenia czy też wykonywania innych czynności służbowych dyżurnemu KPP, czemu nie zaprzeczył. Wyjaśnił, że dokonał patrolu pieszego wskazanego rejonu w związku z uzyskaniem informacji od jednego z mieszkańców tej ulicy, że w tym miejscu może dochodzić do przestępczości narkotykowej. Wyjaśnienia te, w świetle pozostałych ustaleń uznano za niewiarygodne i przyjętą linię obrony. W trakcie przesłuchania skarżący wskazał źródło informacji (mieszkaniec domu oznaczonego nr 18), który zaprzeczył takiemu faktowi. Potwierdził jednak wizytę funkcjonariusza po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i ostrzeżenie przed przestępczością narkotykową. Skonfrontowany ze świadkiem obwiniony oświadczył, iż zapytał czy na ulicę tą w godzinach wieczorowych wjeżdżają samochody.

Wyjaśnienia obwinionego organ uznał za niespójne, wewnętrznie sprzeczne i niewiarygodne. Organ wskazał także na zabezpieczoną korespondencję radiową prowadzoną przez patrol, z której wynika, że o godzinie 1:18 funkcjonariusze zostali wywołani przez kontrolnego służby, któremu udzielili nieprawdziwej informacji co do miejsca patrolu. Nadto od czasu wprowadzenia systemu w 2016 roku nie odnotowano jakiegokolwiek przypadku zgłoszenia w KMZB ulicy [...] w L. jako miejsca zagrożonego przestępczością (św. S. J.); potwierdził to także Dzielnicowy Rewiru.

Odnośnie zarzutu 2. organ wskazał, że skoro funkcjonariusze nie przebywali w wyznaczonym rejonie służbowym i nie realizowali zleconych im zadań służbowych błędem było jednoczesne zarzucenie im wykonania czynności służbowych w sposób nieprawidłowy skoro czynności takich nie wykonywali. Natomiast, co do zarzutu nr 3. organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy nie potwierdził braku kontaktu i łączności patrolu z dyżurnym, co powoduje, że nie ma podstaw do przypisania skarżącemu takiego przewinienia dyscyplinarnego.

Odnosząc się do zarzutu 4. KWP wyjaśnił, że funkcjonariusze patrolu około godziny 0:45 oraz 1:30 udali się w rejon ul. [...], gdzie zgodnie z zadaniami z oprawy nie powinni przebywać bez powiadomienia dyżurnego jednostki. Opuszczając rejon pełnienia służby w określonych ramach czasowych; nie dopełnili tego obowiazku; nie dokonali także odpowiedniego zapisu w notatniku służbowym. Dodatkowo wyjaśnił, że w przypadku określonych zadań z odprawy za rejon pełnienia służby należy uznać konkretny odcinek drogi czy też ulicę wskazaną przez odprawiającego do służby. Patrol mógł poruszać się po całym rejonie służbowym bez konieczności informowania dyżurnego tylko godzinach od 22:30 - 0:00. W przypadku zaś zmiany miejsca pełnienia służby w innych godzinach wskazanych na odprawie mógł to uczynić wyłącznie na polecenie lub za uprzednią zgodą dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby.

W kwestii zarzutu 5, tj wykorzystania samochodu do celów inne niż służbowe, organ uznał, że mieści się on w zarzucie nr 1, a przy braku zbiegu naruszeń dyscyplinarnych opisanych w zarządzeniu nr 786. Okolicznośc powyzsza stanowiła samioistna przesłankę umorzenia postępowania w tym zakresie.

Odnosząc się da zarzutu nr 6 organ odwoławczy stwierdził, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza, ani też nie zaprzecza temu, że funkcjonariusz był pogrążony we śnie. Kontrolujący nie wykonali zdjęć ani zapisu video z przeprowadzonych czynności, co ułatwiłoby jednoznaczną ocenę. Zaparkowanie pojazdu służbowego w miejscu ustronnym, wyłączone światła i pozostawanie w bezruchu wywołuje tylko przekonanie, że funkcjonariusz śpi. W związku z tym należało uniewinnić obwinionego w zakresie stawianego zarzutu.

Dokonując oceny zarzutu nr 7. KWP wskazał, że żaden z przełożonych nie zlecał obwinionemu dokonywania czynności rozpytania sąsiadów w związku z prowadzoną sprawą dyscyplinarną; zadania te nie wynikały z bieżących obowiązków służbowych. Nie było też konieczności osobistego udania się do świadka przez skarżącego. Za nielogiczne organ uznał osobisty kontakt ze świadkiem i rozpytywanie go na okoliczności związane z toczącym się postępowaniem, skoro to właśnie na ich podstawie funkcjonariusz miał opuścić rejon służbowy i wykonywać inne aniżeli zlecone na odprawie czynności. Skarżacy udał się do świadka 3 kwietnia, bezpośrednio przed przesłuchaniem w sprawie w charakterze obwinionego.

Oceniając stopień zawinienia w zakresie przypisanych skarżącemu zarzutów organ odwoławczy oparł się na ustaleniach dowodowych organu I instancji, które uznał za właściwe. Obwiniony będąc doświadczonym funkcjonariuszem Policji winien pełnić służbę zgodnie z Zarządzeniem nr 768 i realizować zadania przydzielone patrolowi zmotoryzowanemu (dwuosobowemu), którego był dowódcą. Zadania były konkretne - kontroli miejsc z mapy zagrożenia. Zadania ani stałe ani doraźne nie przywidywały konieczności kontroli rejonu ul. [...], co powoduje, że miał pełną świadomość, że parkując na tej ulicy nie wykonuje zadań złeconych na odprawie. Wyjaśnienie kontroli powyższej ulicy w związku z uzyskaniem informacji dotyczących zagrożenia przestępczością narkotykową organ uznał za przyjętą linię obrony, która stoi w sprzeczności z zasadami doświadczenia zawodowego, jakie powinni posiadać funkcjonariusze pionu prewencji.

Skarżący w przypadku zmiany miejsca pełnienia służby zobligowany był powiadomić dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby i co ważne uzyskać jego zgodę, którego to obowiązku nie dopełnił. Kontakt z potencjalnymi świadkami, jak i tymi, którzy swoje zeznania złożyli lub będą składać, poza formalnymi czynnościami procesowymi było także zachowaniem nagannym i wymagającym piętnowania. Przywołując treść art. 132a ustawy o Policji organ zaakcentował, że skarżący nie popełnił przypisanych mu przewinień dyscyplinarnych z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim ale ewentualnym. Funkcjonariusz o tak dużym doświadczeniu w służbie prewencyjnej miał wszelkie podstawy by przypuszczać, iż: opuszczenie rejonu służbowego, brak powiadomienia o tym fakcie dyżurnego jednostki, nie wykonywanie zadań zleconych podczas odprawy służbowej, przekazywanie drogą radiową niezgodną ze stanem faktycznym lokalizację pełnienia służby w chwili wywołania przez kontrolnego oraz podejmowane czynności wobec świadka postępowania dyscyplinarnego poprzez wprowadzanie go w błędne przeświadczenie co do występowania na danym terenie określonego rodzaju przestępczości - może stanowić czyn o znamionach deliktu dyscyplinarnego (zamiar ewentualny).

Mimo powyższego i uniewinnienia skarżącego od popełnienia czynów zarzucanych w pkt. 2,3,5,6 z przyczyn wskazanych wyżej organ uznał, iż wymierzona kara dyscyplinarna jest karą adekwatną do ciężaru popełnionych deliktów dyscyplinarnych określonych w zarzutach nr 1,4,7. Przy wymiarze kary uwzględniono, iż w tym przypadku jest to najniższa możliwa do wymierzenia kara dyscyplinarna, która jest współmierna do popełnionego czynu jak i stopnia zawinienia; uwzględnia przy tym dotychczasowy przebieg służby obwinionego. KWP podkreślił, że skarżący zarzuconych czynów dopuścił się z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym; w toku postępowania dyscyplinarnego nie przyznał się do ich popełnienia, pomimo ustalenia ponad wszelką wątpliwość okoliczności zdarzenia; nie wyraził również skruchy. Postawa obwinionego przyjęta w toku postępowania dyscyplinarnego wskazuje, że nie zrozumiał znaczenia swoich czynów, a przez to jego właściwości warunki osobiste nie dają podstaw do przypuszczenia, że w przypadku wymierzenia łagodniejszej kary dyscypłinamej będzie przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych organ stwierdził ich subiektywny charakter, nieznajdujący poparcia w stanie faktycznym. Wskazał, że część zarzutów podniesionych przez obrońcę obwinionego dotyczyła jeszcze stanu przed wydaniem postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów co powoduje, iż nie dotyczą one meritum sprawy. Podkreślono, że nie jest przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu prawidłowość wdrożenia kontroli obserwacyjnej, a sam fakt ujawnienia nieprawidłowości podczas pełnionej przez obwinionego służby i dla samej możliwości prowadzenia postępowania dyscyplinarnego nie ma znaczenia kto, w jakich okolicznościach ujawnił przedmiotowe zdarzenie, istotne jest, iż miało ono miejsce.

W zakresie nieprawidłowości dotyczących błędnego sformułowania zarzutów i przyjęcia kwalifikacji prawnej poprzez zastosowanie zbiegów przepisów KWP wyjaśnił, iż w ustawie o Policji wskazane jest wprost, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ustawa o Policji nie zna instytucji zbiegu przepisów, o których mowa w ustawie kodeks karny. Nie można było zatem w kwalifikacji prawnej wskazać łącznie występujących w zbiegu dwóch lub więcej podstaw prawnych wynikających z Zarządzenia nr 768. Art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji ma charakter ogólny właśnie po to, aby objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy zaniechania wykonania obowiązków przez policjanta, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych kreujących określone czynności służbowe.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia terminu określonego w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji KWP wyjaśnił, że ustawodawca powiązał go z "powzięciem wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinamego. Zatem w przypadku kiedy w trakcie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego ujawnią się okoliczności wskazujące na konieczność zmiany lub uzupełnienia zarzutu mającego bezpośredni związek ze zdarzeniem organ ma obowiązek ich korekty.

Ustosunkowując się do zarzutu ograniczenia obrony w postępowaniu organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie przewiduje się uczestnictwa obrońcy w trakcie wykonywanych czynności. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem szczególnym, samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego; uprawnienia jakie przysługują obrońcy i obwinionemu zostały precyzyjnie określone przede wszystkim w art 135f ustawy o Policji. Nie wynika z niego prawo do bezpośredniego udziału we wszystkich czynnościach tego postępowania, w tym prawo do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków oraz by organ dyscyplinarny był zobowiązany do informowania strony o terminach planowanych innych czynności dowodowych.

Odnośnie bezprawnego oddalenia wniosków dowodowych dotyczących ustalenia zasadności i legalności wdrożenia kontroli obserwacyjnej, ustalenia czy wobec funkcjonariusza stosowano takie instrumenty prawne i z jakim skutkiem – KWP wskazał na postanowienie nr [...] z [...] r., w którym KPP nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego w tym zakresie. W treści uzasadnienia organ odniósł się już do kwestii wdrożenia kontroli obserwacyjnej oraz jej wyników. Analogiczna sytuacja dotyczy oddalenia wniosków dowodowych w postaci przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy obwinionym, a pozostałymi świadkami występującymi w sprawie. KWP podkreślił, że zauważył, iż postanowienie rzecznika dyscyplinamego o zakończeniu czynności dowodowych wydane zostało [...] r. tj. w dacie zapoznania obwinionego i obrońcy z aktami postępowania dyscyplinarnego, przed upływem ustawowego terminu 3 dni przysługującemu zarówno obrońcy jak i obwinionemu na założenie wniosku o ich uzupełnienie.

Ujawniony przez organ odwoławczy błąd proceduralny nie ma jednak znaczenia dla prowadzonego postępowania dyscyplinamego i nie mógł skutkować uchyleniem orzeczenia organu I instaneji. Złożone wnioski dowodowe poddane zostały wnikliwej analizie przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego i ocenione jako bez wpływu dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Czynności konfrontacji bowiem nie przeprowadza się w każdym wypadku występowania sprzeczności, lecz tylko w sytuacji, gdy może to przyczynić się do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i pozostawione jest ocenie organu procesowego co do celowości tej czynnośei w konkretnej sprawie, a zebrany materiał dowodowy przez organ pierwszej instancji był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego dlatego też nie było konieczności przeprowadzenia dodatkowej czynnośei procesowej. Pozostałe uwagi i zastrzeżenia co do swobodnej oceny materiału dowodowego KWP uznał za subiektywne i nie znajdujące poparcia w stanie faktycznym.

Nie zgadzając się z decyzją skarżący wniół skargę do tut. Sądu, w której zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania dyscyplinarnego oraz prawa materialnego, a to:

1. 1) art. 135n ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 134i ust. 1 oraz art. 135 ust. 3 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia w zakresie zarzutu 7. w sytuacji gdy istniały przesłanki do jego uchylenia i umorzenia postępowania w tym zakresie albowiem przełożony dyscyplinarny nie dokonał wszczęcia postępowania w sprawie o czyn zarzucany w pkt 7., a sformułowany i postawiony obwinionemu zarzut stanowi czyn historycznie odmienny od pierwotnie postawionych zarzutów, a ponadto od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o ewentualnym popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego minęło ponad 90 dni;
2. 2) § 12 Zarządzenia nr 805 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że obwiniony wykorzystał zawód do celów prywatnych, podczas gdy:
3. - rozpytanie osób mogących stanowić osobowe źródło dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym nie jest sprawą prywatną w rozumieniu tego przepisu;
4. - obwiniony dokonał rozpytania sąsiadów celem potwierdzenia uprzednio zgłaszanych przez jednego z mieszkańców rejonu próśb co do patrolowania ul. [...];
5. - działania obwinionego związane były z prowadzoną sprawą dyscyplinarną, a zatem nie działał w prywatnym celu, ale w celach związanych ze swoją aktywnością zawodową;
6. - obwiniony nie ma wpływu na odczucia i odbiór relacji przez drugą osobę;
7. 3) art. 134h ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie kary nieodpowiedniej i niewspółmiernej w świetłe dyrektyw wymiary kary w stosunku do popełnionych przewinień dyscyplinarnych.

W konsekwencji wniósł o uchylenie orzeczeń organów obu instancji i umorzenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie zarzutu 7. z uwagi na treść art. 135 ust. 3 ustawy o Policji lub uchylenie orzeczenia KWP i zobowiązanie do zmiany orzeczonej kary na karę łagodniejszego rodzaju oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podkreślił, że zarzut numer 7. został obwinionemu postawiony pomimo braku wszczęcia postępowania co do zdarzenia z 3 kwietnia 2019 r. - tj. w sprawie o czyn odrębny zarówno podmiotowo, jak i przedmiotowo, a także z innej daty, obecnie natomiast wskazany w ustawie termin 90 dni już upłynął, a zatem postępowanie w sprawie o czyn VII winno zostać umorzone; również czynność zmiany/uzupełnienia zarzutów w zakresie zarzutu 7. została przeprowadzona po terminie wynikającym z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. W zaskarżonym orzeczeniu, wyższy przełożony dyscyplinarny w żaden sposób nie odniósł się do postawionych w odwołaniu zarzutów co do tego naruszenia art. 135 ust. 3 i 4 ustawy o Policji. Formalnie postępowanie w przedmiocie zarzutu VII nigdy nie zostało wszczęte a czyn nie pozostaje w żadnej korelacji z pierwotnym zachowaniem obwinionego. Poza tym skarżący "nie nastrajał świadka, nie nakłaniał świadka" do składania zeznań określonej treści.

Wskazano na niewspółmierność kary, gdyż KPP uznając obwinionego za winnego wszystkich zarzucanych mu 7 przewinień dyscyplinarnych wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, a KWP mimo, że uniewinnił obwinionego od 4 (czterech) z 7 (siedmiu) zarzucanych przewinień i w zakresie pozostałych 3 (trzech) utrzymał wymierzoną karę w mocy. Zatem jest ona rażąco niewspółmierna skoro dla siedmiu przewinień organ uznał za adekwatną tożsamą dla jedynie trzech spośród tych siedmiu. Podważono także prawdziwość oceny postawy skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego.

W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do ww. zarzutów wskazał, że analiza sprawy wskazała że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło w ustawowym terminie. Natomiast na późniejszym etapie postępowania obwinionemu uzupełniono zarzuty, co zgodne jest z dyspozycją art 135e ust 10 ustawy o Policji. Zmiana treści zarzutu bądź uzupełnienie zarzutów nie jest tożsama z koniecznością wszczęcia nowego postępowania dyscyplinarnego, a następuje w toku już trwającego. Ponadto wykładnia art 135 ust 3 ustawy o Policji wskazuje, że nie można stawiać równości pomiędzy dniem powzięcia wiadomości o zdarzeniu i dniem powzięcia wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Wszczęcie kolejnego postępowania dyscyplinamego obligatoryjne byłoby jedynie w przypadku gdyby funkcjonariusz popełnił delikt dyscyplinarny podmiotowo i przedmiotowo odmienny od tego, który stał się podstawą do zainicjowania już prowadzonego, czyli zdarzenie będące podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie mogłoby mieć żadnego związku z obecnie już prowadzonymi czynnościami.

Natomiast kontakt ze świadkiem i rozpytywanie go na okoliczności związane z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym miały zatem ścisły związek z czynem pierwotnym, który to zarzucono funkcjonariuszowi w toku prowadzonego postępowania. Nie było zatem konieczne wszczynanie w powyższej sprawie odrębnego w swej materii postępowania dyscyplinarnego, a wymagane było, oczywiście po zebraniu materiału dowodowego uzupełnienie zarzutów w już toczącej się sprawie. Skarżący nie powinien dokonywać wobec wskazanej osoby żadnych czynności, bowiem nie był do wykonania tych czynności służbowo upoważniony.

Odnosząc się do wymierzonej kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku KWP przytoczył treść art. 134h ustawy o Policji, zgodnie z którą wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotych-czasowy przebieg służby.

Natomiast obwiniony opuszczając rejon służbowy swoim zachowaniem wypaczył fundamentalne cele przyświecające służbie patrolowej i miał pełną świadomość, że nie wykonuje zadań zleconych na odprawie. Po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego podjął próbę wywołania u jednego z mieszkańców przekonania o prowadzonych działaniach policyjnych związanych ze zwalczaniem przestępczości narkotykowej we wskazanym rejonie, co miało później przełożyć się na treść zeznań w sprawie dyscyplinarnej składanych przez w/w osobę którą wskazano jako świadka.

Co do zarzutu, że wymiar kary jest rażąco niewspółmierna do popełnionych przez obwinionego czynów KWP wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary co podnosi pełnomocnik w treści skargi. Co prawda funkcjonariusz nie był wcześniej karany dyscyplinarnie jak również był nagradzany w trakcie służby nagrodami pieniężnymi, jednak nie jest to w stanie zrównoważyć ciężaru gatunkowego stawianych mu zarzutów oraz negatywnej wymowy towarzyszących im okoliczności.

Na rozparwie reprezentujący skarżącego pełnomocnik podkreślił, że orzeczona kara jest niwspółmierna do przewinień skarżącego a przyjęta przez niego linia pbrony nie może być oceniana na jego niekorzyść. Również różne interpretacje rejony służby winny być interpretowane na jego korzyść.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1, art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., ppsa) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, orzeka na podstawie akt sprawy, po przeprowadzeniu rozprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest orzeczenie ostateczne reformujące orzeczenie organu I instancji, którym uznano skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplnarnych z pkt 1,4 i 7, tj. odpowiednio z art. 132 ust. 3 pkt 2, pkt 3 oraz ust. 1 ustawy o Policji w zw. z odpowiednio § 30 pkt. 1, § 29 ust. 2 Zarządzenia nr 768 oraz § 12 Zarządzenia nr 805, tj. zaniechania realizacji czynności służbowej zleconych podczas odprawy do służby; opuszczenia rejonu pełnienia służby patrolowej, bez dopełnienia obowiązku uzyskania zgody na jego opuszczenie od dyżurnego; wykorzystania zawodu do celów prywatnych, gdyż nie będąc w służbie, po okazaniu legitymacji służbowej, przekazał świadkowi nieprawdziwe informacje wzbudzając przekonanie, że prowadzi czynności służbowe związane ze sprawą dotyczącą przestępczości narkotykowej - za których popełnienie została wymierzona kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Wskazać należy, że było to drugie orzeczenie wydane w sprawie, wydane po uzupełnieniu materiału dowodowego i wymierzające łagodniejszą karę dyscyplinarną niż w orzeczeniu z [...] r. (wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe).

Organ odwoławczy ponownie oceniając wagę popełnionych przez skarżącego czynów uwzględnił okoliczności popełnienia poszczególnych przewinień dyscyplinarnych, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na policjancie obowiązków. Nadto nie stwierdził okoliczności mających wpływ na złagodzenie kary orzeczonej przez organ I instancji, mimo zmniejszenia liczby przewinień popełnionych przez skarżącego, co uzasadnił w zaskarżonej decyzji.

Natomiast skarżący kwestionując zasadność orzeczenia zarzuca naruszenie zasad procesowych, uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na jego niekorzyść. Akcentuje utrzymanie w mocy orzeczenia w zakresie zarzutu 7., który nie był objęty postanowieniem o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i od jego ujawnienia upłynęło 90 dni. Czyn historycznie jest odmienny od pierwotnie postawionych zarzutów.

Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszona zarzuty co do braków dowodowych i odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego zostało przez organ wyjasnione w postanowieniach o odmowie ich uwzgędnienia, które zostały zażalone bezskutecznie (postanowienie z [...] r., k 125, t. 2, postanowienie z [...] r., k.103, t.2). Nie można także w kategoriach uchybienia procesowego traktować wniosków o wyłaczenie od prowadzenia sprawy konkretnego funkcjonariusza, który został rozpatrzony negatywnie.

Przypomnieć należy, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (art. 132 ust.

1. Ustawa o Policji definiuje naruszenie dyscypliny służbowej, jako odmowę wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa); zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy; niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 1-3). Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; albo nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (art. 132a). Natomiast art. 132 ust. 1 ustawy, stanowi, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy w połączeniu ze wskazanymi uchybieniami zarządzeń KGP.

Należy przypomnieć przebieg zdarzenia. 17 marca 2019 r., skarżący rozpoczął słuzbę patrolowa o godz. 22 jako dowódca dwuosobowego patrolu zmotoryzowanego, poruszającego sie radiowozem. Służba kończyła się o godz. 6 rano i była przedmiotem kontroli doraźnej (św. J. M. I A. G., t.1. k 36-42). Cel, rejon patrol i zadania zostały sformułowane na odprawie, co potwierdza Raport odprawy (t.1, k.5). Przebieg służby dodatkowo funkcjonariusz odnotowuje w notatniku służbowym (t. 1, k. 28). W ocenie kontrolujacych funkcjonariusze w czasie służby ok. godz. 1.30 spali w radiowozie i zostali przez nich obudzeni. Radiowóz był zaparkowany z wygaszonymi światłami, poza rejonem patrolowanym. Funkcjonariusze konsekwentnie zaprzeczają temu ustaleniu. Przesłuchany 3 kwietnia 2019 r. w charakterze obwinionego wyjaśnił, że postój radiowozu był spowodowany koniecznością zakropienia oczu (uraz neurologiczny po wypadku w 2017 r.), co trwało ok. 10 minut i w tym czasie miała miejsce kontrola jego służby.

Kontrolujcych nie widział, bo padał deszcz, zareagował na pukanie w szybę a siedzenie było opuszczone dla ułatwienia zakropienia. Również wskazał, że nie był poza rejonem patrolu, gdyż o objęcie ulicy nadzorem wnioskował jeden z jej mieszkańców (C.). Nie była to też pierwsza kontrola jego służby ale pierwsza, która ujawniłą przewinienia dyscyplinarne.

Należy podzielić stanowisko organów, że wyjaśnienia skarżącego w tej sprawie nie zasługują na uwzględnienie. W istocie pokrywają się z zeznaniami kontrolujacych, a jedyna rozbieżnośc dotyczy spania w czasie służby. Nie potwierdziły się natomiast twierdzenia skarżącego co do inicjatywy mieszkańców ulicy [...] o objęcie jej nadzorem (notatka K. J. z 3.04.2019 r.,t.1 k. 65 i 66 oraz S. J. z 5.04.2019 r., k.67), czy występowania kryminalnych zdarzeń (narkotyki), św. K. K. Również protokół z miejsca zdarzenia z dokumentacją fotograficzną potwierdza zeznania kontrolujących (k.70-74). Nie potwierdził zeznań skarżącego wskazany przez niego świadek R. C.. Wręcz przeciwnie, przesłuchiwany 9 kwietnia 2019 r. wskazał na wizytę policjantów po kontroli służby.

Również św. G. wskazywał na relacje samych policjantów o “Przyłapaniu na drzemce, czemu zaprzeczyli". Natomiast przesłuchany świadek F. (były policjnt, k.81, k.142) mieszka przy ulicy [...] i miał włamanie do domu 4 lata temu. Szczegółowy przebieg postępowania dyscyplinarnego opisano w Sprawozdaniu z 23 czerwca 2019 r., które zakonczono wnioskami o popełnieniu przez skarżącego czynu z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 29 ust. 2 i § 30 ust. 1 I 3 zarządzenia nr 768 polegającego na niedopełnieniu obowiazków słuzbowych jako dowódca patrol zmotoryzowanego interwencyjnego, który przebywał w miejscu kontroli doraźnej poza rejonem służby, bez zgody dyżurnego, nie bedąc tym samym widocznym w rejonie służby i zaniechując kontroli miejsc zagrozonych oraz o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy w zbiegu z § 23 Zarządzenia nr 805, tj spanie w radiowozie podczas pełnienia służby, co uzasadnia nałożenie kary dyscyplinarnej ostrzezenia o niepełnej przydatności do służby.

Takie też zarzuty zawarto w orzeczeniu z nr [...] z [...] r., które zostało uchylone w następstwie wniesionego przez skarżącego odwołania i weryfikacji podniesionych w nim zarzutów przez powołaną przez Komendata Wojewódzkiego Policji Komisję (decyzja nr [...] z [...]r.). Z jej Sprawozdania z 2 sierpnia 2019 r. wynika, że organ I instancji zarzucając skarżącemu czyn z pkt 1, w istocie zarzucił mu trzy przewinienia dyscyplinarne, które winny stanowić odrębne zarzuty. Odnośnie drugiego zarzutu Komisja stwierdziła, że materiał dodowy nie zaprzecza ani nie stwierdza, że funkcjonariusz w czasie kontroli “pogrążony był we śnie", co wymaga uzupełnienia we wskazanym kierunku.

Nadto wyjaśnienia wymaga tworzenie przez skarżącego nieprawdziwych dowodów dla potrzeb postępowania. Twierdzenie to jest gołosłowne, gdyż w toku przeprowadzonych czynności nie wskazano na skarżącego jako funkcjonariusza wizytującego swiadka C. Nadto postępowanie dyscyplinarne ma na celu wyjasnienie okoliczności deliktu dyscyplinarnego a nie uzasadnienia kontoli doraźnej. Organ winien także wykazać adekwatność orzeczonej kary przy uwzglednieniu wszystkich okoliczności sprawy i oceny przebiegu slużby skarżącego. Dalej wskazano także na odrębność postępowania dyscyplinarnego do którego procedura z kodeksu postepowania karnego ma tylko odpowiednie zastosowanie. Ustalenia Komisji znalazły odzwiercedlenie w decyzji kasacyjnej nr [...] z [...] r.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego przez przesłuchanie swiadków, w tym R. K. w dniu 28 sierpnia 2019 r., konfrontacji skarżącego ze św. C. 24 wrzesnia 2019 r. organ wydał postanowienie z [...] r. o zmianie zarzutów dyscyplinarnych przypisujac skarżacemu 7 przewinień. Przebieg postępowania opisano w sprawozdaniu z 14 października 2019 r. a następnie wydanym [...] r. orzeczeniu nr [...] opisanym wyżej.

W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że skarżący, jako dowódca patrol zmotoryzowanego interwencyjnego, bez zgody dyżurnego i bez poinformowania go o tym zamiarze przebywał na ul. [...] w godzinach od 0:45 do 1:20 i od 1:30 do 2:45, przez co zaniechał wykonywania czynności służbowych zleconych podczas odprawy do służby. W tym czasie bowiem zamiast patrolować zlecone konkretnie miejsca przebywał w radiowozie z wyłączonymi światłami: zewnętrznymi pojazdu, światłami oświetlającymi tablicę rejestracyjną pojazdu oraz podświetleniem napisu "POLICJA", panelu sygnałów świetlnych i dźwiękowych znajdujących się na dachu radiowozu, w miejscu ustronnym, porośniętym krzakami, bez zabudowan z daleka od drogi głównej (podkreślenie Sądu).

Powyższym wypełnił więc dyspozycję zarzucanych w pkt 1 i 4 czynów, gdyż służba patrolowa w ramach działań prewencyjnych Policji wymaga odpowiedzialności, rzetelności wykonywanych zadań; obowiązki te wymagają stosownej dyscypliny i sumienności. Niedopuszczalne jest samowolne opuszczanie miejsca wyznaczonego na odprawie do patrolowania czy przemieszczanie się w inny rejon, wcześniej nie zgłoszone i nieuzgodnione z dyżurnym jednostki. Jakiekolwiek tłumaczenia w tym zakresie skarżącego należy uznać za całkowicie chybione. Parkowanie w miejscu ustronnym celem zakropiena oczu nie zasługuje na wiarę, zwłaszcza z wyłaczonymi światłami i silnikiem raduiowozu.Natomiast zgodnośc zeznań swiadków co do przebiegu kontroli wskazuje na ich prawdziwość a nie, jak twierdzi skarżacy brak wiarygodności. Jezeli swiadkowie relacjonuja to samo zdarzenie, to ich realcje winny byc zbieżne I taka sytuacja wystapiła w niniejszej sprawie. Taką sama ocene należało odnieśc do wyjasnień skarżacego i drugiego faunkcjonariusza patrolu.

Zaakcentować należy, że służba w Policji opiera się na konkretnych zasadach, ujętych w jednoznacznych regulacjach stanowiących lex specialis i obwarowanych sztywnym reżimem prawnym; jest to umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do realizacji tych celów wyznaczani są stosowni funkcjonariusze, którzy ponoszą odpowiedzialność za prawidłowe ich wykonywanie. Przyjeta przez skarżacego linia obrony pozostaje poza ocean ustaleń dowodowych. Postawa skarżącego, dotychczas niekaranego i cieszącego się dobrą opinią, wielokrotnie nagradzanego w zestawieniu ze stwierdzonymi deliktami dyscyplinarnymi, w szczególności poszukiwanie a wręcz tworzenie dowodów dla potrzeb postepowania dyscyplinarnego należało ocenic negatywnie i nie uzasadniające odstąpienia od ukarania. Kwestionowanie zarzutu nr 7, z przyczyn formalnych uznać należało za nieskuteczne, gdyż pozostaje on w bezpośrednim związku ze zdarzeniem objętym postępowaniem a dla potrzeb tego postępowania.

Organ w sposób jednoznaczny potwierdził czyn skarżącego w czasie konfrontacji w dniu 24 października 2019 r. Trudno zatem uznać, że uchybił terminowi 90 dni do jego objęcia postępowaniem dyscyplinarnym skoro widnieje w postanowieniu o zmianie zarzutów z dnia 23 września, doręczonym 27 września 2019 r. a decyzja wydana została [...] r.

W konsekwencji zasadnie organ uznał, ze skarżacy dopuscił się popełnienia przypisanych mu naruszeń dyscypliny służbowej, które organ odwoławczy prawidłowo stypizował w konkretnych normach ustawy o Policji, z uszczegółowieniem poprzez jednoczesne podanie odpowiednich regulacji resort-wych z Zarządzeń KGP nr 768 i 805, co wynikało z decyzji kasacyjnej i zawartych w niej zaleceń. Jednakże kompleksowa ponowna ocean materiału dowodowego, po jego uzupełnieniu spowodowała, że oragn odwoławczy wszystkie występujące w material dowodowym tłumaczył na korzyść skarżącego i dopatrzył się popełnienia tylko 3 z 7 sformułowanych zarzutów, które wcześniej były opisane jako dwa czyny.

Zatem twierdzenie o nieadekwatności kary w takim przypadu jest chybione, zwłaszcza że kara została złagodzona z wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe na ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby. W tym miejscu Sąd zauważa, że skarżący nie dostrzega tego złagodzenia. Istota przewinienia głównego oraz dodatkowy zarzut tworzenia dowdów dla potrzeb postępowania dyscyplinarnego, który może być rozpatrywany także jako podejrzenie przestępstwa uzasadnia wymierzona kara dyscyplinarną. Wskazać należy, że skarżący był dowódcą patrol i to on winien czuwać na prawidłowym przebiegiem służby oraz przestrzeganiem obowiazujacych w tym zakresie zasad i rygorów. Wyjaśnienia kontrolujacych są w pełni wiarygodne, spójne i w ocenie Sądu nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone.

Sąd zauważa, że ocean organu odwoławczego, co do zamiaru ewentualnego jego działania, jest bardzo łagodna i dla skarżącego korzystna, co Sąd akceptuje uznając, że nie doszło do przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów, która legła u jej podstaw. Wskazać jednak należy na niekonsekwencję organu odwoławczego w kontekście zaleceń decyzji kasacyjnej, którymi organ I instancji był zwiazany i je w pełni wykonał rozbijajac zarzut pierwotny na trzy odrębne.

Stwierdzić należy, że zgromadzony materiał dowodowy został uzupełniony, zgodnie z zaleceniami decyzji kasacyjnej oraz regułami postępowania dyscyplinarnego, które nie pokrywają się z regułami procedury karnej. Przesłuchano świadków, przeprowadzono konfrontacje i ogL.y miejsca, zabezpieczono niezbędne dokumenty dotyczące przebiegiu służby i zagrożenia przestępczością ulicy parkującego radiowozu. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia i stwierdził jego zgodność z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa. Skoro rozstrzygnięcie nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, ze organ jest gospodarzem postepowania i decyduje o przeprowadzonych dowodach niezbędnych do poczynienia ustaleń faktycznych umożliwiających i uzasadniających prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę, jeżeli mają one potwierdzać okoliczności już udowodnione innymi dowodami. Podniesione przez skarżącego zarzuty okazały się niezasadne i bez wpływu na wynik sprawy. Jak wskazano wyżej zarzut z pkt 7 został postawiony prawidłowo i z zachowaniem termniu do jego przedstawienia. Aby konkretny zarzut przypisać obwinionem organ musi wykazać, że to on jest osobą, która się popełnienia go dopusciłą. Do czasu konfrontacji organ takiej pewności nie miał. Wadliwa jest też wskazana przez skarżącego wykładnia §12 zarządzenia nr 805 w zakresie rozumienia wykorzystania zawodu do celów prywatnych.

W ocenie Sądu postępowanie dyscyplinarne i poszukiwanie dla jego potrzeb dowodów z wykorzystaniem wykonywanego zawodu a zwłaszcza czynności bez uzasadnienia służbowego, w pełni odpowiada stwierdzonemu naruszeniu. Skarżący nie zaprzecza nawet, że takie zdarzenie miało miejsce, tylko zarzuca wadliwą jego ocenę i kwalifikację prawną. Faktem jest, że organ nie wskazał pełnego katalogu możliwych do zastosowania kar dyscyplinarnych, które stanowią wg kolejności: nagana; zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; obniżenie stopnia; wydalenie ze służby. Uznał, że orzeczona 3 w kolejności kara dyscyplinarna – ostrzeżenie o nieprzydatności do służby, łagodniejsza od wymierzonej w uchylonym orzeczeniu, jest wystarczająca i adekwatna do udowodnionych skarżącemu przewinień dyscyplinarnych.

To nie ilośc przewinień ale ich charakter ma decyzdujące znaczenia dla oceny adekwatności orzeczonej kary. Skarżący wnioskował alternatywnie o karę łagodniejszą ale Sąd nie znalazł podstaw dla podważenia orzeczonej kary. Należy zgodzić się z organem, że orzeczona kara jest łagodna i pierwsza z możliwych kar do orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Skarżacy w istocie zarówno w odwołaniu, jak i skardze nie podważył ustaleń dowodowych, polemizował wyłącznie z ich oceną i wysokością orzeczonej kary a także brakiem zasadności przeprowadzenia kontroli doraźnej. Wynik kontroli przeczy tym twierdzeniom.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a wręcz przeciwnie został on ustalony z korzyscią dla skarżącego, gdyż wszystkie wątpliwości były tłumaczone na jego korzyść (zamiar ewentualny). Brak zdjęć i nagrań video z chwili kontroli nie wydaje się przesądzać tej kwestii w zestawieniu z jednoznacznymi, konsekwentnymi zeznaniami kontrolujacych, których odczucia i stwierdzenia znajdują pełne odzwieciedlenie w zeznaniach samych policjantów patrolu. Wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Także ocena tych ustaleń dokonana przez organ nie może być uznana za niezgodną z prawem czy zasadami logiki chociaż korzystna dla skarżącego.

Wskazać też należy, że stosownie do art. 135a pkt 1 ustawy o Policji, postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscyplinarny; zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy (art. 135e ust. 1). Obwiniony w toku postępowania dyscyplinarnego uprawniony jest do zgłaszania wniosków dowodowych (art. 135f ust. 2), co nie oznacza, że jako policjant- osoba zaufania publicznego i postępujaca praworządnie, od której wymagane jest więcej niż od przeciętnego obywatela, może w trakcie postępowania wyjaśniającego udać się do osoby wskazanej jako świadek i przeprowadzać z nim jakąkolwiek rozmowę, pod pretekstem czynności służbowych. Słusznie uznał więc KWP, że działanie takie należy ocenić jako nieetyczne i działanie w sprawie prywatnej, gdyż nie wynikało z realizacji powierzonych zadań służbowych.

Warto podkreślić, że przepis art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, na podstawie którego wydano orzeczenie o ukaraniu skarżącego nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co prowadzi do wniosku, że przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji sądowa kontrola oceny dowodów sprowadza się do sprawdzenia czy ocena dokonana przez organy rozstrzygające nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu) lub logicznej (błędności rozumowania lub wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Tego rodzaju naruszeń Sąd nie stwierdził w sprawie. Komendant Wojewódzki Policji ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, skutkiem czego utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji.

Sąd nie dopatrzył się, aby dokonując oceny materiału dowodowego w sprawie organy dyscyplinarne naruszyły granice swobodnej oceny dowodów. Oceny tej nie podważyły także zarzuty skargi, co wskazano wyżej.

Podsumowując, należy stwierdzić, że zaniechanie wykonywania powierzonych na odprawie obowiązków służbowych, które pierwotnie ujęto w pkt 1 – 7 zostało wprawdzie w konsekwencji ograniczone do pkt 1, 4 i 7, jednak w żaden sposób nie umniejszyło rangi i wagi przypisanych skarżącemu naruszeń dyscyplinarnych z winy umyślnej a orzeczona kara jest adekwatna dla osiągnięcia prewencyjnego celu kary dyscyplinarnej. Jednocześnie Sąd zauważa, że skarga wniesiona od orzeczenia drugiego funkcjonariusza patrolu została oddalona wyrokiem z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/GL 159/20.

Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 ppsa skargę oddalił.

1. - ---------------------- 20