Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 20 lipca 2010 r. pełnomocnik skarżącego domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W jego motywach wskazał, iż tytułami wykonawczymi z dnia [...] 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w K. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec strony. Tymczasem sytuacja materialna W. L. jest bardzo trudna. Nie posiada on bowiem wolnych środków finansowych, rzeczy ruchomych czy też nieruchomości, które mogłyby zostać spieniężone celem zapłaty całości lub części należności. Od [...] do [...] 2010 r. był bowiem osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku (vide: decyzja PUP z dnia [...] r.). Natomiast w chwili obecnej jego wynagrodzenie za pracę wynosi [...] zł. Kwota ta z ledwością wystarcza mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Tym bardziej, że w latach 2008 i 2009 jego roczne dochody wynosiły [...] zł i [...] zł (vide: zeznania PIT-37), a zatem nie pozwalały na czynienie jakichkolwiek oszczędności. W tej sytuacji - w ocenie pełnomocnika strony - wykonanie zobowiązań podatkowych objętych skarżonymi decyzjami rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Może bowiem pozbawić skarżącego środków do życia, jako że aktualny pracodawca z chwilą otrzymania zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia rozwiąże z nim stosunek pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z brzmienia cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, przy czym obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący w sposób wystarczająco przekonujący uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub zrodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody dlatego też jego wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Tym bardziej, że z przedłożonych przez stronę dokumentów źródłowych wynika, iż wnioskodawca rzeczywiście znajduje się obecnie w trudnej sytuacji finansowej, która w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogłaby ulec pogorszeniu.
Mając na uwadze powyższe przychylenie się do złożonego wniosku było w ocenie tut. Sądu uzasadnione. Stanowi bowiem ochronę tymczasową do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Ponadto stanowisko to koresponduje z dotychczasowym orzecznictwem sądowym, które jednoznacznie przyjmuje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące utratą jedynego źródła utrzymania stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy (vide: postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04 niepubl.). W tych kategoriach słuszne jest zatem twierdzenie, iż wykonanie decyzji może przyczynić się do wyrządzenia szkody o znacznych rozmiarach lub spowodować niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, jako że kwota podlegająca wyegzekwowaniu jest dość znaczna i rzeczywiście przekracza możliwości płatnicze strony.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. zawiesił postępowanie w rozpoznawanej sprawie do czasu zakończenia toczącego się przed organem celnym postępowania w trybie nadzwyczajnym, niemniej jednak okoliczność ta nie uniemożliwia wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia (vide: art. 127 § 3 ustawy).
Z powyższych względów i na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak sentencji postanowienia.