Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329– dalej p.p.s.a.), skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z [...] r. przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop dodatkowy.
Jak wynika z elektronicznego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie zaskarżenia, została doręczona skarżącemu 4 października 2021 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem 3 listopada 2021 r. Tymczasem jak wynika z akt sprawy skarżący złożył skargę osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 31 października 2021 r. Następnie za pośrednictwem poczty służbowej skarga została przekazana Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K., gdzie wpłynęła dopiero w dniu 5 listopada 2021 r. Powyższe oznacza, że skarżący uchybił ustawowemu terminowi do wniesienia skargi.
Podkreślić należy, że przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie precyzuje, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Oznacza to, że dokonując oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty złożenia skargi w organie pierwszej instancji, bowiem jest on organem niewłaściwym w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a.
W konsekwencji nie ma znaczenia, że skarżący w otwartym terminie złożył skargę w organie pierwszej instancji, gdyż decydująca jest data przekazania skargi organowi właściwemu tj. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. Skoro nastąpiło to po terminie, skarga jest spóźniona.
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.