Uzasadnienie
Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r.nr [...] określające B. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A" w G. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2005 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy jako podstawę prawną wskazał art. 233 § 1 pkt. 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Op).
W uzasadnieniu, przypominając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wyjaśnił, że w toku kontroli podatkowej wszczętej [...] 2007 r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wypłacania podatku od towarów i usług za lata 2005 i 2006 r. stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT m.in. za miesiąc październik 2005 roku.
W korekcie deklaracji VAT-7 za październik 2005 roku złożonej [...] 2008 r. do Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. B. B. wykazała kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł.
Organ I instancji stwierdził zawyżenie podatku naliczonego na kwotę [...] zł w związku z ujęciem w rejestrze zakupów faktury wystawionej w dniu [...] 2005 r. przez firmę "B" P. S. z N.. Faktura ta, jak stwierdziła B. B. została wystawiona w związku z wykonaniem umowy zlecenia zawartej pomiędzy "A" B. B. a "B" P. S. z dnia [...] 2005 r., w której zlecający zlecił wykonawcy wyszukanie dostawcy lub zakup bezpośredni od wykonawcy sprzętu medycznego wyszczególnionego umowie.
W rozliczeniu za październik 2005 r. u podatnik uwzględnił podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez firmę "B" P. S. w związku z wykonaniem umowy zlecenia, także wypłacił określoną umownie prowizję na rzecz P. S.. Rejestr sprzedaży i zakupu VAT stanowił podstawę do sporządzenia deklaracji podatkowych VAT-7 składanych do Pierwszego Urzędu Skarbowego w G.. Faktura ta, jak ustalił organ I instancji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz materiału przekazanego przez Urząd Kontroli Skarbowej we W. potwierdzała czynności niedokonane. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. włączył do postępowania w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz materiał przekazany przez Urząd Kontroli Skarbowej we W. obejmujący między innymi protokoły przesłuchań B. B. i P. S.. Organ I instancji wskazał też, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w dniu [...] 2007 r. w wyniku przeprowadzonej kontroli wydał decyzję nr [...] dotyczącą firmy "B" P. S., w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, maj, czerwiec 2004 r. i od grudnia 2004 r. do lipca 2006 r., w uzasadnieniu której stwierdził, że podatnik w okresie objętym kontrolą nie prowadził działalności gospodarczej, a tylko potwierdzał nierzeczywiste transakcje handlowe, co sprowadzało się do wystawiania podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą fikcyjnych faktur, co z kolei umożliwiało niezgodne z prawem podatkowym obniżanie należnego podatku od towarów i usług.
Odbiorcą faktur VAT była m.in. firma "A" B. B., która wykazała w swojej ewidencji VAT fakturę VAT nr [...] z [...] 2005 r. - decyzja ta jest ostateczna. Ponadto również z zeznań świadków wynika wynikało, że faktura VAT wystawiona przez firmę "B" stwierdzała fikcyjne czynności, które nigdy nie zostały wykonane. Dalej stwierdził, że w przypadku P. S. nie powstał obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług.
Przeciwko P. S. było prowadzone postępowanie karne. W uzasadnieniu aktu oskarżenia z dnia [...] 2007 r. przeciwko P. S. stwierdzono między innymi, iż adres siedziby firmy "B" to mieszkanie prywatne, w którym zamieszkuje ciotka oskarżonego, a w zabezpieczonym w trakcie przeszukania mieszkania komputerze oskarżonego ujawniono szereg faktur, w tym faktur VAT, wystawionych przez "B" na rzecz różnych podmiotów gospodarczych także na rzecz firmy "A" B. B.. Do protokołu z rozprawy głównej z dnia [...] 2008 r. przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy we W.- sygn. akt [...] - P. S. zeznał, iż przyznaje się do wszystkich zarzucanych mu czynów, a jego działalność była w całości fikcyjna, a wszystkie faktury nieprawdziwe
Dalej organ I instancji ustalił, iż podatnik, na podstawie zawartego w dniu [...] 2005 r., kontraktu ze Spółką "C" nabył sprzęt medyczny. Sprzęt ten, za wyjątkiem jednego procesora, został następnie sprzedany przez podatnika firmie "D". Fakt, dokonania zakupu sprzętu medycznego przez podatnika, a następnie jego sprzedaży nie był kwestionowany przez organ I instancji, natomiast organ ten wyjaśniał okoliczności w jakich doszło do transakcji, zwłaszcza w kontekście nawiązania kontaktu przez B. B. kontaktu z "C" Sp. z o.o., co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
W oparciu o dokonane ustalenia Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał w dniu [...] r. decyzję za październik 2005 r., w której określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł.
Strona nie zgodziła się z tym rozstrzygnięciem zarzucając w odwołaniu z [...] 2008 r. błędną interpretację materiału dowodowego, a następnie w uzupełnieniu odwołania pismem z dnia [...] 2009 r. dodatkowo zarzucała naruszenie art. 121 § 1, art.,122, art. 187 § 1, art. 210 § 4 w zw. z §1 pkt.6, art. 188 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez:
- - pominięcie faktu, że treścią umowy było jedynie wskazanie dostawcy sprzętu, a nie uczestniczenie w dalszych czynnościach zmierzających do realizacji transakcji. Zatem, jak wskazała strona, zeznania świadków R.W. i W.K. odnośnie tego, że nie znają osoby A.S. należało pominąć,
- - kwestionowanie wiarygodności zeznań B. B., P. S. i A. K. co do tego, ze dostawca sprzętu medycznego t.j. Sp. z o.o. "C" został wskazany podatnikowi przez A.S.,
- - brak wskazania dowodów, że dostawcę wskazał ktoś inny lub że podatnik samodzielnie go znalazł,
- - uznanie, że A.K., a nie P.S. skontaktował podatnika z firmą "C" dzięki znajomemu W.K.,
- - stwierdzenie, że treść zeznań podatnika i P.S. znacząco się różni, podczas gdy oboje zgodnie stwierdzili, że to P.S. dostarczył podatnikowi informację na temat dostawcy sprzętu.
Wskazując na powyższe oraz, jak stwierdziła odwołująca, na konieczność powtórzenia niektórych dowodów i dokonania ponownej oceny dotychczas zebranego materiału, wnosiła o uchylenie decyzji w całości i wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpatrzenia odwołania lub o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania
Odwołująca wskazywała, że do nawiązania współpracy z firmą "B" doszło przez znajomego A. K., którego B. B. zna od lat i to on polecił jej tę firmę. Firma "A" była tylko pośrednikiem, nie zajmowała się dostarczaniem sprzętu od dostawcy do odbiorcy, nie wie kto odbierał sprzęt ale niewątpliwie osobą wskazującą Sp. z o.o. "C", jako dostawcę sprzętu medycznego był P. S., a skoro tak to wykonał on zobowiązanie wynikające z umowy zlecenia z [...] 2005 r. i był uprawniony do otrzymania prowizji zgodnie z jej treścią. W takich okolicznościach wystawienie faktury przez firmę "B" P. S., jak twierdziła odwołująca, było prawidłowe. Wskazywała również, że postępowanie karne toczące się przed Sądem Okręgowym we W. nie dotyczyło faktur VAT wystawionych dla firmy "A" i w związku z powyższym zebrane w tej sprawie zeznania P. S. nie miały znaczenia dla przedmiotowej decyzji. Odwołująca wskazywała, iż organ nie przedstawił dowodów przeciwnych na potwierdzenie swoich twierdzeń co do tego, że to nie P. S. wskazał Spółkę "C" jako dostawce sprzętu medycznego, a nie ulega wątpliwości, że kontrakt między Spółką, a firmą "A" został zawarty i wykonany. Dalej stwierdzała, że bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, że B. B. i Dyrektor Handlowy w Spółce "C"- R. W. nie znali się osobiście i nigdy się nie spotkali.
Odwołująca wskazywała, iż ustalenia organu I instancji oparte były o wadliwie zebrany materiał dowodowy, a ustalenia dokonane przez ten organ nie znajdywały w nim odzwierciedlenia, a jak dalej wywodziła, prawidłowa decyzja mogła zostać podjęta tylko wówczas, gdy organ dysponował całokształtem materiału dowodowego, pozwalającym na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a jej zdaniem tak nie było.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania nie zgodził się z powyższą argumentacją i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, w uzasadnieniu wskazał na treść art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.)-zwaną dalej " ustawą VAT", z którego wynika, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Stwierdził, że to prawo podatnika nie jest bezwarunkowe, gdyż skorzystanie z niego uzależnione jest od spełnienia szeregu warunków - ściśle określonych przez ustawę oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie.
Ponadto, jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, w niektórych przypadkach możliwość odliczenia podatku naliczonego została całkowicie wyłączona, co oznacza, że podatnik nie może obniżyć podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury, która nie stwierdza czynności faktycznie dokonanych. Faktura powinna być nie tylko poprawna z formalnego punktu widzenia ale także powinna odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych – zgodnie z art. 88 ust.3 a pkt 4 lit. a ustawy VAT. Istotne znaczenie dla oceny faktury, jako dokumentu stwierdzającego przeprowadzenie operacji gospodarczej mają nie tylko jej cechy formalne, lecz również okoliczności faktyczne transakcji wskazanej w fakturze. Jak wskazał organ odwoławczy, organ I instancji nie naruszył art.120 i 121 Op. poprzez oparcie decyzji na uzyskanych od P. S.a informacjach odnośnie fikcyjności transakcji kupna- sprzedaży sprzętu medycznego uzyskanej w czasie jego pobytu w więzieniu, gdzie nie miał zapewnionej pomocy prawnej, gdyż podejrzanego przesłuchano za jego zgodą. Ponadto, jak wskazał tenże organ, ustalenia i dokonanie oceny zakwestionowanej faktury przez organ I instancji mieściły się w dyspozycji art.191 Op.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany właściwie i w sposób wystarczający, a tym samym uznał, iż zarzut naruszenia art.122 i 187 Op. był chybiony. Zarzuty strony odnoszące się do decyzji organu I instancji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, były bezzasadne, gdyż argumentacja organu I instancji była zrozumiała, nawiązywała do właściwych przepisów oraz wyrażona była w sposób jednoznaczny. Podkreślił jednocześnie, iż wystawca spornej faktury sam stwierdził, że jego działalność była w całości fikcyjna, a wszystkie faktury nieprawdziwe. Swoje stanowisko organ odwoławczy oparł na zebranym materiale dowodowym, w tym na zeznaniach podejrzanych i świadków. Prezentując swoje stanowisko organ odwoławczy powołał się również na szczegółowe ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji na podstawie dokumentów sporządzonych przez inne organy władzy publicznej (UKS we W.) oraz Sąd Okręgowy we W. i wskazał, że z całości zebranego w sprawie materiału wynikało, że faktura nie odzwierciedlała prawdziwego przebiegu zdarzeń gospodarczych.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że nie naruszono również wskazanych tam przepisów proceduralnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. B. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła jednocześnie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 122 i art.187 § 1 oraz art. 181, 191 Op.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko i towarzyszącą mu argumentację. Podkreśliła, że oświadczenie P. S. złożone przed Sądem Okręgowym we W. należało odczytać w kontekście sprawy karnej, w jakiej zapadło, a nie ulegało wątpliwości, że sprawa o sygn. akt [...] nie dotyczyła kwestionowanej faktury VAT wystawionej dla Skarżącej. Postępowanie karne dotyczyło, zdaniem Skarżącej, tych faktur, które obejmował akt oskarżenia, a nie wszystkich faktur, które kiedykolwiek P. S. wystawił. Posługiwanie się fragmentem wyjaśnień złożonych w postępowaniu karnym stanowiło, zdaniem Skarżącej, nadużycie słowne i jako takie nie znajduje uzasadnienia w sprawie.
Wskazała, że w art. 181 Op. brak jest przepisu, na podstawie którego organ podatkowy mógł przyjąć ustalenia faktyczne z innej decyzji podatkowej, a zdaniem Skarżącej, to że inny organ wydał decyzję w przedmiocie towarów i usług nie mogło mieć wpływu na obowiązek dokonania własnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie albowiem organ podatkowy nie był związany ustaleniami innego organu podatkowego.
Ponadto Skarżąca wskazała, że treścią wzajemnych świadczeń było wskazanie przez P. S. dostawcy sprzętu medycznego, a skoro umowa została wykonana to, jej zdaniem, nie można mówić o fikcyjnej czynności. Dalej Skarżąca twierdziła, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był traktowany przez organy wybiórczo między innymi organy podatkowe zignorowały zeznania W. K., a wyjaśnienie materiałów zebranych w trakcie przesłuchań było tendencyjne.
Skarżąca też wskazywała, że w związku z powstałymi wątpliwościami w świetle art.122 i art.188 § 1 Op. uzasadnione i niezbędne było przesłuchanie A. K.. Wskazywała, że organy podatkowe nieprawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy, czym naruszyły art.191 Op. Skarżąca twierdziła, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niezupełny i nie wyjaśnia wszelkich wątpliwości związanych ze sprawą, a zwłaszcza czy usługa udokumentowana fakturą [...] z dnia [...] 2005 r. została rzeczywiście wykonana przez P. S..
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, iż oświadczenie P. S. złożone w trakcie postępowania karnego dotyczyło całej jego działalności, a nie poszczególnych faktur, a w związku z powyższym nie podziela argumentacji Skarżącej.
Ponadto stwierdził, że zgodnie z art.180 § 1 Op. jako dowód w sprawie należało dopuścić wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a dopuszczenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. jako materiału dowodowego nie naruszało art. 181 Op., gdyż katalog dowodów określony tym przepisem ma charakter otwarty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prezentuje w tej sprawie następujące stanowisko:
Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy podnieść, iż w sprawie mają zastosowane przepisy ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 roku (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 roku.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a wskazane przez podatnika w wystawionych przez niego fakturach. Jednocześnie zgodnie z art. 88 ust.3 a pkt.4 lit.a ustawy VAT w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – faktury te i dokumenty celne(w części dotyczącej tych czynności) nie stanowią podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub podatku naliczonego.
Organy podatkowe obu instancji swoje decyzje uzasadniły wykazaniem zaistnienia podstawy pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego.
W tej sprawie przedmiotem sporu jest faktura wystawiona przez firmę "B" P. S., który według dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie prowadził w okresie objętym niniejszą decyzją działalności gospodarczej, a tylko potwierdzał nierzeczywiste transakcje handlowe wystawiając fikcyjne faktury podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, przez co umożliwiał ich odbiorcom niezgodne z prawem podatkowym obniżanie należnego podatku od towarów i usług. Należy podkreślić, iż P. S. oświadczył w trakcie postępowania sądowego w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Okręgowym we W., iż jego działalność była w całości fikcyjna, a wszystkie faktury nieprawdziwe, co zdaniem tut. Sądu dotyczy wszystkich faktur wystawionych przez "B" P. S., a nie tylko faktur objętych aktem oskarżenia. Zebrane w sprawie dokumenty, w tym zeznania świadków pozwalają uznać, iż usługa w postaci wskazania dostawcy sprzętu medycznego dokonana jakoby przez firmę " B" P. S. na rzecz firmy "A" na podstawie umowy zlecenia była usługą fikcyjną, a tym samym faktura wystawiona przez tę firmę a rzecz firmy "A" B. B. nie mogła stanowić podstawy do odliczenia podatku należnego z tytułu tejże faktury.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 Op. Zgodnie z tym przepisem: "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie.
Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. materiał dowodowy jest jednoznaczny w swej wymowie. Wynika z niego, że istota sporu sprowadza się do kwestionowania przez organ podatkowy dokonania czynności polegającej na wskazaniu dostawcy sprzętu medycznego przez "B" P. S. na rzecz Firmy "A" B. B. oraz kwestionowania wystawienia przez P. S. faktury dającej prawo do odliczenia podatku naliczonego z tejże faktury nr [...] z [...] 2005 r. Jak wynika z materiału dowodowego P. S. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, a jedynie wystawiał fikcyjne faktury. Taki wniosek wynika nie tylko ze złożonego przez niego oświadczenia złożonego przed Sądem Okręgowym we W. ale również z ustaleń kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., który w oparciu o te ustalenia wydał w dniu [...] r.decyzję nr [...] dotyczącą firmy B" P. S., w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, maj, czerwiec 2004 r. i od grudnia 2004 r. do lipca 2006 r., w uzasadnieniu której stwierdził, że podatnik w okresie objętym kontrolą nie prowadził działalności gospodarczej, a tylko potwierdzał nierzeczywiste transakcje handlowe, co sprowadzało się do wystawiania podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą fikcyjnych faktur, co z kolei umożliwiało niezgodne z prawem podatkowym obniżanie należnego podatku od towarów i usług.
Należy zatem przyjąć, że faktura z [...] 2005 r. wystawiona przez "B" P. S. dla B. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A" w G. nie mogła być, wykazana w ewidencji zakupów dla celów podatku od towarów i usług, gdyż nie odzwierciedlała rzeczywistej transakcji, a jako wymieniona w § 14 ust.2 pkt 2 oraz w § 14 ust. 2 pkt 4 lit a rozporządzenia ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku nie mogła podlegać odliczeniu. Bez znaczenia w tych okolicznościach pozostaje podnoszony przez pełnomocnika argument, że wadliwie zostały ustalone przez organy podatkowe okoliczności zawarcia transakcji pomiędzy Spółką z o.o. "C", a firmą "A" w odniesieniu do wykonania przez P. S. umowy zlecenia w zakresie wskazania dostawcy sprzętu medycznego.
Zarzuty postawione organowi podatkowemu w skardze nie stanowią w ocenie Sądu o naruszeniu przez ten organ art. 191 Op., gdyż organ podatkowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy i na jego podstawie dokonał ustaleń zgodnych z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, a wobec istnienia dowodów w postaci oświadczenia P. S. o fikcyjności prowadzenia przez niego działalności gospodarczej oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. potwierdzającej to, iż m.in. w 2005 r. takiej nie prowadził on działalności gospodarczej przesłuchiwanie A. K. jest niecelowe.
Nie można też zgodzić się z twierdzeniem, że tylko jednoznaczne twierdzenia świadków stanowią materiał dowodowy dający możliwość podważenia faktu, że skarżąca faktycznie nawiązała kontakty handlowe ze Spółką "C" za pośrednictwem P. S., który w ten sposób wykonał umowę zlecenia i przez to nabył uprawnienie do wystawienia faktury oraz otrzymania prowizji. Dopiero bowiem zestawienie zeznań świadków i zgromadzonej w sprawie dokumentacji pozwala na ustalenie wzajemnych zależności między podmiotami gospodarczymi i okoliczności wystawienia faktury, która stanowiłaby bądź nie podstawę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W przedstawionych okolicznościach żądanie skarżącej dotyczące przeprowadzenia dodatkowego przesłuchania A. K. i ponownej oceny zebranego materiału dowodowego należy uznać za nieuzasadnione.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w skardze należy zauważyć, że okoliczności dotyczące faktycznego przebiegu transakcji opisanych w kwestionowanej fakturze zostały dostatecznie wyjaśnione. Wynikają one z całego materiału dowodowego zebranego przez organ podatkowy, omówienie tych materiałów jest wyczerpujące i logiczne. Organ odwoławczy tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie zaprezentował swoje stanowisko. Organy administracji działały na podstawie i w granicach przepisów prawa wskazanych w obu decyzjach.
Zgodnie z art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast według art. 180 § 1 tej ustawy, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego przed Sądem Okręgowym we W. albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 O.p.). Materiały uzyskane w trakcie kontroli podatkowej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. zostały zaliczone w poczet materiału dowodowego postanowieniem z dnia [...] r. i Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nie był zobowiązany do dokonywania własnych ustaleń faktycznych w przedmiotowym zakresie.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, organy administracji nie naruszyły art. 187 § 1 Op. przez to, że korzystały z dowodów zebranych w innym postępowaniu podatkowym czy też postępowaniu karnym, ponieważ działały również w tym zakresie na podstawie przepisów prawa (art. 120) realizując przy tym obowiązek wynikający z art. 122 tej ustawy. W toku postępowania podatkowego podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz jej załatwienia miedzy innymi poprzez wykorzystanie dowodów zebranych w postępowaniu karnym, w tym dowodów z zeznań świadków, jak i oskarżonego P. S.. Postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art.121 § 1).
Należy przy tym podkreślić, że na gruncie prawa podatkowego, podstawą pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego jest jedynie ustalenie, że faktura nie dokumentowała wskazanej w niej transakcji, a skoro z całości zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że P. S. nie prowadził działalności gospodarczej, a wystawiane przez niego faktury były fikcyjne to wobec powyższego, słusznie, tak organ I instancji jak i organ odwoławczy ustaliły, że podatnik nie był uprawniony do korzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zawarty w fakturze z dnia [...] 2005 r. nr [...]wystawionej przez "B" P. S. w N. w październiku 2005 r. wypłaty na jego rzecz prowizji.
W prawie podatkowym potrzeba należytego dokumentowania dokonanych czynności odzwierciedlających rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych, zgodnie z określonymi przepisami, jest warunkiem koniecznym do tego, by podatnik z takiego faktu mógł wyprowadzić dla siebie wynikające z przepisów uprawnienia. Z treści przepisów nakładających wspomniane wyżej obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że w wypadku fikcyjnej faktury, którą wystawił podmiot faktycznie nie prowadzący działalności gospodarczej kupujący może skorzystać z prawa określonego w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
Ze wskazanych wyżej powodów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalono.