Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lutego 2023 r. A. G., I. N., K. D. (dalej skarżący, strona skarżąca) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Gminy J. z dnia 26 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze składu członka Komunikacji i Łączności K. D. Skarżący uzasadnili wniesienie skargi naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę § 28 ust. 3 i ust. 4 Statutu Gminy J., który został przyjęty uchwałą Rady Gminy J. z 18 maja 2020 r. nr [...] z uwagi na brak przedłożenia projektu uchwały wraz z uzasadnieniem Radzie Gminy. Brak jest również opinii radcy prawnego lub adwokata co do zgodności uchwały z prawem. Ich zdaniem zaskarżona uchwała narusza treść art. 3 ust. 1 w związku z art. 21 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2021, poz. 1372), dalej u.s.g. oraz art. 2 i art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483).
Skarżący wskazali, że i oni i pozostali radni zostali zaskoczeni wnioskiem o podjęcie uchwały i nie mieli czasu oraz możliwości spokojnego i rzeczowego odniesienia się do zgłoszonego projektu uchwały. Ani projekt uchwały, ani wniosek radnych o wprowadzenie zmian do porządku obrad nie zawierały uzasadnienia, nie przedłożono również Radzie projektów uchwał zawierających uzasadnienie. Nie wskazano jednocześnie żadnej przyczyny uzasadniającej odwołanie skarżących ze składu komisji. Ich zdaniem w sprawie dopuszczono się naruszeń Statutu Gminy poprzez niezaopiniowanie zaskarżonej uchwały przez radcę prawnego lub adwokata. Powyższe istotne naruszenia prawa powinny, zdaniem skarżących, skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.
Przekazując skargę pismem z dnia 13 marca 2023 r. Przewodniczący Rady Gminy J. wyjaśnił, że nie załącza stanowiska Rady Gminy J. do wyjaśnienia skargi, albowiem mimo prośby z dnia 17 lutego 2023 r. skierowanej do Wójta Gminy o przygotowanie przez radcę prawnego propozycji stanowiska brak jest takiego dokumentu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę A. G. i I. N. należało odrzucić.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei z treści art. 50 § 2 wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Nie jest to zatem skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca naruszenie obiektywnego porządku prawnego (zob. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). W myśl bowiem ustawy u.s.g., która jest takim aktem prawnym przyznającym prawo do wniesienia skargi, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 101 ust. 1 u.s.g.).
Wymagane jest do skutecznego zaskarżenia uchwały wykazanie nie tylko interesu prawnego skarżącego, ale również tego, że w wyniku podjęcia uchwały doszło do naruszenia tego interesu (zob. wyrok TK z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/08). Kategoria prawna interesu prawnego, jak na przykład wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 477/23, wymaga, aby to strona skarżąca wykazała jego istnienie i naruszenie. I to naruszenie ma mieć charakter bezpośredni i realny, godzić w sferę prawną skarżących, wywoływać dla nich negatywne konsekwencje prawne.
Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do przyjęcia, że zaskarżona uchwała w przedmiocie odwołania K. D., radnego Rady Gminy J., z członka Komisji Komunikacji i Łączności naruszyła interes prawny lub uprawnienie skarżących A. G. i I. N. Zaskarżona uchwała nie ogranicza, nie odbiera czy w jakikolwiek inny sposób narusza prawa skarżących A. G. i I. N. Nie nakłada na wymienionych skarżących również żadnych obowiązków. Bowiem jedynie skarżący K. D. legitymuje się interesem prawnym do zaskarżenia wskazanej uchwały, który został przez jej podjęcie pozbawiony członkostwa w Komisji Komunikacji i Łączności.
Sąd jedynie na marginesie rozważań wskazuje, że skarga A. G., I. N. i K. D. została wniesiona również na inne uchwały Rady Gminy J., przyjęte celem odwołania poszczególnych radnych z członkostwa w różnych komisjach tamtejszej rady. Skarżący wnieśli skargę łączną, wykazując jedynie interes prawny dotyczący konkretnych odwoływanych członków komisji, wskazanych w podejmowanych uchwałach (por. np. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 180/23).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi A. G. i I. N. jako niedopuszczalnej.