Uzasadnienie
Pismem procesowym datowanym z dnia [...] r. P. R. wniósł skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., którą to decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] r. odmawiającej umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą na ubezpieczenie społeczne za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...] zł odsetek za zwłok oraz ubezpieczenie zdrowotne za ten sam okres w kwocie [...] zł odsetek za zwłokę. W skardze jednocześnie zawarto wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji uzasadniając to faktem, że skarżący nie posiada obecnie środków i majątku ruchomego bądź nieruchomości na zapłacenie składki w związku z tym bezprzedmiotowe jest jakiekolwiek postępowanie wykonawcze i egzekucyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwaną dalej P.p.s.a.) (pogrubienia Sądu) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Aby jednak w ogóle można było mówić o zastosowaniu instytucji wskazanej w tym przepisie zaskarżony akt musi w ogóle podlegać wykonaniu, tj. wiązać się z pewną zmianą w świecie zewnętrznym. Zatem warunek ten nie dotyczy decyzji i postanowień o charakterze odmownym.
Skoro zatem przedmiotem skargi w przedmiotowym postępowaniu jest decyzja odmawiając umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, z wyżej wskazanego powodu nie może ona zostać wykonana a co za tym idzie nie można mówić o wstrzymaniu jej wykonania. Natomiast Sąd nie ma kompetencji w tym postępowaniu do wstrzymania egzekucji samych składek za wskazane powyżej miesiące tym bardziej, że nie zostały one ustalone w drodze aktu podległego kognicji sądu administracyjnego.
Reasumując powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.