Uzasadnienie
Wraz ze skargą wniesioną do tutejszego Sądu przez R.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], złożony został wniosek o przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Ponieważ wniosek ten nie odpowiadał przewidzianym w art. 252 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej powołanej jako "p.p.s.a.") wymogom, pismem z 27 listopada 2013 r. wezwano skarżącego do złożenia go na urzędowym formularzu, według załączonego wzoru, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie to jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy przesłane zostało pod wskazany adres i doręczone 6 grudnia 2013 r.
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2014 r. pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.
W sprzeciwie od tego zarządzenia wniósł o zmianę postanowienia poprzez przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zarzucił, że pomimo zachodzących przesłanek nie przyznano mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od ponoszenia wpisu od złożonej skargi. Do sprzeciwu jednak nie zostały załączone żadne dokumenty na poparcie oświadczeń skarżącego jak również nie załączono druku wymaganego formularza PPF. Do tej pory więc braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostały uzupełnione – nie został nadesłany wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Należy podkreślić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest pismem kwalifikowanym, co oznacza, że oprócz wymogów przypisanych mu na mocy art. 46 i następnych p.p.s.a. powinien zostać złożony na stosownym druku. Obowiązek taki nakłada przepis art. 252 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z treści przywołanego wyżej art. 257 p.p.s.a., wynika natomiast jednoznacznie, że niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie żądania strony gdyż obliguje sąd do wydania zarządzenia o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie wnioskodawcy przesłano formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF), celem jego wypełnienia, podpisania oraz odesłania do Sądu w terminie 7 dni, od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca pomimo prawidłowo doręczonego formularza, do chwili obecnej nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na tym formularzu. Złożenie wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu stanowi wymóg formalny, od którego ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje wyjątków, w tym instytucji zwolnienia od złożenia wniosku na formularzu PPF.
W związku z powyższym stosownie do art. 257 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.