Uzasadnienie
Zaskarżonym w niniejszym postępowaniu sądowym postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności dwóm decyzjom Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., określającym skarżącej spółce zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług.
W skardze na ww. postanowienie, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K..
W uzasadnieniu wniosku strona stwierdziła, że nieprawidłowo nadany został rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wymierzającej podatek od towarów i usług skarżącej spółce znajdującej się w stanie upadłości likwidacyjnej. Egzekucja w takim przypadku jest w ocenie skarżącej sprzeczna z regulacją zawartą w art 146 ust 4 ustawy Prawo upadłościowe, który to przepis stanowi, że po ogłoszeniu upadłości niedopuszczalne jest wszczęcie egzekucji świadczeń pieniężnych z masy upadłości.
Uzasadnienie skargi jest w istocie tożsame z uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy zwrócić uwagę, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych aktów, które podlegają wykonaniu – a więc posiadają przymiot wykonalności.
Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymujące w mocy wydane na podstawie art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), postanowienie organu pierwszej instancji dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług. Podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie, nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej, jest aktem prawnym o charakterze procesowym, wydanym w celu wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego.
Postanowienie to ogranicza się de facto jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżone postanowienie takiego przymiotu nie posiada (por. postanowienia NSA z 1 grudnia 2011 r., I FZ 403/11, z 9 czerwca 2017 r., I FZ 109/17).
Należy również stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia jest w istocie tożsamy ze skargą na to postanowienie. Uzasadnienie skargi na postanowienie jest jednocześnie uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia stanowiłoby w tej sytuacji przedsąd.
Rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności odnosiłoby się w sposób bezpośredni do zasadności nałożenia tego rygoru w sprawie. Rozstrzygnięcie to dotyczyłoby więc istoty sprawy, która jest przedmiotem skargi inicjującej postępowanie sądowoadministarcyjne. Tymczasem kwestia ta powinna być rozpoznana na rozprawie sądowej i rozstrzygnięta w sposób merytoryczny wyrokiem kończącym postępowanie sądowe zainicjowane skargą.
W końcu wskazać należy, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, uzależnione jest od występowania wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek – tj. występujących w konkretnej sprawie sytuacji, w których zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sytuacja taka zachodzić musi po stronie wnioskodawcy. Tymczasem wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, aby zachodziły w tej sprawie przesłanki skutkujące uwzględnieniem wniosku. Nawet nie przytoczył werbalnie tych przesłanek. Ograniczył się jedynie do kwestionowania zasadności nałożenia na skarżącą spółkę rygoru natychmiastowej wykonalności.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.