Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. R. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...]. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r.
W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik strony skarżącej, adwokat P. M. N. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przyznania stronie prawa pomocy w zakresie określonym we wniosku, względnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym m. in. zażalenie z różnych powodów niedopuszczalne. W myśl bowiem art. 259 § 1 tejże ustawy od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. Natomiast zgodnie z art. 260 ustawy w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc a sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Na postanowienie sądu, wydane w następstwie wniesionego sprzeciwu, przysługuje zażalenie.
Powyższe oznacza, że zażalenie złożone przez pełnomocnika skarżącego ma charakter przedwczesny i w związku z tym uznać należy je za niedopuszczalne. Należy zwrócić uwagę, że jednoznaczna treść przedmiotowego zażalenia nie pozwala potraktować go jako sprzeciwu od postanowienia referendarza tym bardziej, że pełnomocnik skarżącego podpisany pod nim jest adwokatem, a więc osobą w stosunku do której należy wymagać większej staranności w redagowaniu pism procesowych. I ostrożności w dochowaniu trybu składania środków zaskarżenia.
Jak bowiem wskazano na wstępie na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie przyznania prawa pomocy prawnej wydane zostało postanowienie przez referendarza sądowego. Zatem przysługiwał na nie wyłącznie sprzeciw, który jednoznacznie powodował utratę mocy wydanego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania prawa pomocy. Natomiast pełnomocnik zakwestionował ww. postanowienie składając środek zaskarżenia "zażalenie" – jednoznacznie określając jego adresata – Naczelny Sąd Administracyjny i żądając uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przyznania stronie prawa pomocy bądź przekazania sprawy Sądowi I instancji.
Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.