Uzasadnienie
Decyzją z [...] roku nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. odmówił M. S. umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od [...] 2000 r. do [...] 2001 r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł.
Decyzją z [...] roku nr [...], wydaną w wyniku odwołania wniesionego przez M. S., Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego – M. S. w dniu [...] r., w trybie art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn.zm), czyli do rąk dorosłego domownika.
Pismem z dnia [...] r. złożonym w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w K. w dniu [...] r., M. S. wniósł "Skargę na wydaną Decyzję z dnia [...] roku przez Naczelnika I Urzędu Skarbowego w K.". Pismo to, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. przekazał [...] roku Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. – "celem załatwienia zgodnie z właściwością". Organ odwoławczy potraktował to pismo jako skargę na swą decyzję ostateczną z [...] roku i nadał jej bieg, przekazując wraz z odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Chociaż skarga M. S., jak wynika z jej nagłówka, została skierowana wobec decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z [...] r., to słusznie organ odwoławczy nadał jej bieg jako skardze na decyzję kończącą postępowanie administracyjne w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, czyli na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] roku. Decydują o tym dwa względy. Po pierwsze – skarga ta została złożona po rozstrzygnięciu odwołania M. S. od decyzji organu pierwszej instancji, co oznacza, że środek odwoławczy od tej decyzji został już wyczerpany, a inny nie przysługuje. Tak więc, gdyby skargę tę traktować jako skierowaną wobec decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z [...] r., to należało by ją odrzucić jako niedopuszczalną, gdyż skierowaną w stosunku do decyzji pierwszoinstancyjnej.
Po drugie – intencją skarżącego jest poddanie kontroli sądowej decyzji organów podatkowych odmawiających zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Żeby taka kontrola mogła być dokonana należało przyjąć taką wersję skargi, która nie będzie podlegać odrzuceniu już z uwagi na jej niedopuszczalność, czyli potraktować ją jako skargę dopuszczalną na decyzję odwoławczą.
To jednak nie wyczerpuje kwestii formalnych związanych z wniesieniem skargi, gdyż uznając ją za dopuszczalną co do zasady Sąd przystąpił do badania innych jej wymogów, w tym terminowości wniesienia.
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W myśl z kolei art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja organu odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r., w trybie art. 149 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, zatem ustawowy termin do jej wniesienia upłynął w dniu [...] r. (środa). Skarżący złożył osobiście skargę w dniu [...] roku, jednakże zamiast za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K., skierował ją za pośrednictwem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.. Tymczasem dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten wyraźnie stanowi, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jeśli zatem należało przyjąć, zgodnie z przedstawionymi tu powyżej uwagami, że skarga dotyczy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, to za skargę wniesioną w terminie można uznać skargę wniesioną za pośrednictwem tego organu.
W konsekwencji, za dzień wniesienia skargi uznać należy nie datę błędnego jej nadania przez skarżącego, ale dopiero datę przesłania jej do właściwego organu. Ponieważ przesłanie to nastąpiło, jak wskazano wyżej, dopiero w dniu [...] r., zatem skargę należy uznać za wniesioną z uchybieniem terminu i odrzucić w trybie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.