Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r., nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku M. S. (dalej: skarżąca, strona) o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r.
W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 374; dalej: ustawa COVID).
Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżąca pismem z [...] r. zwróciła się do ZUS o ponowne rozpatrzenie wniosku RDZ o zwolnienie z obowiązku opłacania składek, który załączyła do tego pisma. Wyjaśniła przy tym, że [...] r. otrzymała pismo z ZUS w sprawie nieopłacenia składek na ubezpieczenie chorobowe za okres od marca do maja 2020 r., wówczas ustaliła, że jej wniosek nie został zarejestrowany chociaż został złożony wraz z innymi wnioskami w dniu [...] w skrzynce znajdującej się przy wejściu do ZUS.
ZUS, decyzją z [...] r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącej z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. z uwagi na brak złożonego wniosku. Stwierdził, że z tej przyczyny zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, co uzasadnia decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Skarżąca, pismem z dnia [...] r wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zaskarżoną decyzją z [...] r., organ utrzymał w mocy decyzję z [...]r.
Wskazał, że warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31 zo ustawy COVID, było przesłanie wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. Tego warunku strona nie dopełniła.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona zarzuciła, że z zaskarżoną decyzją nie można się zgodzić. Wyjaśniła, że ma zawartą umowę na obsługę księgową z D. C., która złożyła jej wniosek wraz z innymi wnioskami w skrzynce przed budynkiem ZUS w Z., podała przy tym, że inne wnioski zostały pozytywnie rozpatrzone. Wniosła o przesłuchanie z zeznań księgowej w charakterze świadka.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. 2021 roku, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a..
Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie dopuścił się naruszenia w niniejszej sprawie zasad postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie naruszono również przepisów prawa materialnego.
Z akt sprawy wynika, że w ustawowym terminie do dnia 30 czerwca 2020 r. skarżąca nie złożyła wniosku RDZ o zwolnienie z opłacania składek za okres od marca do maja 2020 r.
Skarżąca stwierdziła, że ów wniosek wraz z innymi wnioskami, w dniu [...] lub [...] r. złożyła w jej imieniu księgowa, z którą ma zawartą umowę. Twierdzenie to nie zostało jednak w żaden sposób uprawdopodobnione. Organ ustalił, że w tych dniach nie zostały złożone wnioski powołane w piśmie skarżącej. Wskazani płatnicy mają zarejestrowane wnioski z datą [...] r.
Należy zatem wskazać, że skarżąca zleciła złożenie wniosku osobie zajmującej się zawodowo sprawami księgowymi, która powinna była zadbać o taki sposób dostarczenia wniosku, który można byłoby potwierdzić.
Tymczasem twierdzenie, że wniosek skarżącej został złożony w paczce z innymi drukami, jest całkowicie gołosłowny i niewiarygodny. Nawet wskazana data złożenia tego wniosku wraz z innymi wnioskami nie została potwierdzona przez organ, który ustalił wpływ wniosków innych wyszczególnionych w piśmie skarżącej płatników, ale nie [...] lub [...]r., tylko [...] r.
Osoba profesjonalnie i zarobkowo zajmująca się obsługą księgową, powinna mieć pewność kiedy, gdzie i jakie wnioski złożyła, jak również zadbać o potwierdzenie dokonania takiej czynności, a przynajmniej o sprawdzenie czy wniosek/wnioski zostały złożone z zachowaniem ustawowego terminu.
Niedopełnienie tych czynności sprawia, że nie można w ocenie Sądu przyjąć fikcji złożenia wniosku przy jednoczesnym założeniu, że do jego utraty doszło z winy organu.
W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.